Schudden in de bus

Het was even na middernacht. We lagen al vroeg te slapen, omdat we door de nachtvlucht van Melbourne naar Christchurch een etmaal niet getukt hadden. Plotseling leek het wel of het nationale rugbyteam van Nieuw-Zeeland een overwinning op aartsrivaal Australië aan het vieren was door met z’n allen onze net verworven kampeerbusje op de kant te willen duwen. We schudden van de ene naar de andere kant door het busje. Slaapdronken keken we door alle ramen en nadat we ervan overtuigd waren dat er niets of niemand rond ons campertje was, viel het kwartje: We zijn net getuige geweest van een aardbeving.

Het toeval kan haast niet groter zijn. De dag ervoor liepen we nog door Christchurch. De stad die nu vooral bekend staat om zijn aardbeving uit 2011. Wij hadden ons erover verbaasd dat zoveel gebouwen nog niet hersteld zijn. Het Christchurch van vandaag is vooral een stad in wederopbouw, met tal van hijskranen, bouwplaatsen, vervallen gebouwen en de tijdelijke kathedraal. We konden toen niet vermoeden dat dit Christchurch van na de aardbeving voor ons Christchurch van voor de aardbeving zou zijn.

Afijn, om terug te komen op de nacht zelf. Na een nachtplasje en te moe om over de consequenties na te denken, zijn we weer gaan liggen en vielen we snel in slaap. Heel vroeg in de ochtend werden we wakker gebeld. Het bleek geen alerte moeder of vriend, die mij al vroeg een fijne verjaardag wilde wensen, maar zoonlief die even wilde informeren of wij al onderweg waren naar hogergelegen gebied om aan een mogelijk tsunami te ontsnappen. In al onze naïviteit hebben wij ’s nachts helemaal niet meer nagedacht over mogelijke consequenties en verder waren wij ook niet echt op de hoogte van de kracht van de aardbeving. Hoewel ik in 1992 nog getuige ben geweest van de enige echte aardbeving in Nederland, had ik nu geen idee van de impact. Aangezien alle medekampeerders ook nog op het Holiday Park stonden en er geen sprake was van onrust, zijn wij ook maar gewoon verder gegaan met de dagelijkse dingen. Dat wil zeggen, iedereen geruststellen via app en Facebook, Marja bellen om de enige keer in ons leven te vieren dat we twaalf uur tegelijkertijd jarig zijn en de plannen voor de rest van de dag maken.

Daarbij. werd ons wel de ernst van de situatie duidelijk. De campingbaas raadde een geplande trip naar de kust ernstig af, omdat het tsunamigevaar nog niet geweken was. Langs de kust naar het noorden was ook geen optie, want de noordelijke gelegen delen waren wel zwaar getroffen, zoals het prachtige Kaikouri dat van de bewoonde wereld was afgesloten en het veer naar het Noordeiland dat tot nader orde niet kon varen. Ons. alternatieve plan om naar de bergen te gaan werd wel goed bevonden.

Ik denk dat we de komende weken nog wel de gevolgen van de aardbeving in dit land zullen tegenkomen. Drie weken hebben we de tijd om het Zuideiland te ontdekken. Daarna naar het Noordeiland. En daar hebben ze vulkanen. Wie weet wat ons nog te wachten staat.

Like what you read? Give Luc Hilkens a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.