สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้นนนน [Ep3]

เช้านี้มีพยากรณ์ว่าฝนจะตกตอนสองทุ่ม วันนี้เลยเอาเสื้อกันฝนใส่กระเป๋าไปด้วย มีนัดกับคุณอลานาเจ้าหน้าที่บัณฑิตวิทยาลัยเรื่องลงทะเบียน บัณฑิตวิทยาลัยของที่นี่เป็นบ้านสองชั้น คือสำนักงานอะไรก็ตามที่ไม่ได้อยู่ในตึกคณะจะเป็นบ้านที่ทำเป็น Home office เจอแบร์รี่ ลูอิส ชายที่เคยแต่ส่งเมลหาระหว่างทำเรื่องขอทุนและจิ้นว่าเป็นหนุ่มตัวใหญ่ผมทอง ตัวจริงเป็นหนุ่มร็อคผมดำผิวเข้ม ขั้นตอนการดำเนินการอะไรต่างๆที่นี่เร็วมากคือ เจ้าหน้าที่เค้าจะรู้กันหมด เมื่อชื่อเราเข้าระบบแล้ว เค้าเชื่อมถึงกันหมดเลยไม่ว่าจะเป็นเรื่องค่าลงทะเบียน ทุน ค่าประกัน การทำบัตรนักศึกษา เร็วดีนะ

หลังจากเอาชื่อเราเข้าระบบแล้วก็ต้องไปที่แผนกนักศึกษาต่างชาติ ไปติดต่อเรื่องค่าประกัน ขอคืนเงินค่าวีซ่า(ออกก่อน เบิกคืนจากมหาลัยได้) คนทำเรื่องไม่อยู่เลยต้องนัดไว้ จะไปพบวันอังคารหน้า ตอนนี้เลยยังเปิดบัญชีไม่ได้เหมือนเดิม

วันนี้เข้า office นิดหน่อย เจอทีเจกับพี่ไซนั่งทำงาน อีวานกับด๋าวหายไปไหนไม่รู้ ทำงานเลิกสามโมงเดินกลับบ้านพร้อมพี่คนไทย พี่เค้าพาไปทางลัดที่ชันกว่าเดิมแต่สวยกว่าเดิมเลยถือโอกาสถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก

ถ่ายที่ตึกหน้า จิกขาแบบนกกระยาง
จุดชมวิวบนทางลัดลงเขา มองไปเห็นทะเลและเมืองเวลลิงตัน

เย็นนี้มีนัดกับพี่คนไทย ปกติลงเขาสี่โมง แต่วันนี้ลงเร็วเพราะต้องรีบไปซื้อของ อย่างที่เคยบอก ร้านที่นี่ปิดห้าโมงเย็นเลยต้องรีบไปซื้อ ตกลงกันไว้ว่าจะไปหาซื้อของขวัญให้เจ๊โรส เพราะวันนี้เจ๊จะพาเรา พี่คนไทยกับ นศ ป.เอกอีกคนที่เช่าหอเจ๊ไปเลี้ยงอาหารที่ร้านอาหารมาเลเซียในเมือง ตื่นเต้นกันมาก จะได้กินของอร่อย

ร้านที่เจ๊พาไปกินคือ Paparich อาหารมีพวกโรตี ก๋วยเตี๋ยว แกงต่างๆแบบมาเล ราคาเริ่มที่ 12–19 ได้เยอะ กินไม่หมด วันนี้กินก๋วยเตี๋ยวอะไรสักอย่างที่มีไก่นึ่งมาด้วย น้ำจิ้มเขาทำอร่อยดี เผ็ดๆเค็มๆ ของหวานคือไอติม ไปกันสี่คนหมดไป 100 เหรียญ

เจ๊คือคนหน้า ข้างๆเจ๊คือ นศ จากสิงคโปร์

นศ อีกคนเป็นชาวสิงคโปร์ ทำงานเป็นคนอบรมครูที่นั่น มาเรียนคณะศึกษาศาสตร์ที่นี่ มีมาดแบบแม่ๆ คืออบอุ่นและใจดีมากๆ ชื่อพี่อะไรสักอย่าง แนวแขกๆ เป็นคนที่รู้ทุกซอกทุกมุมของเวลลิงตัน เพราะมาอยู่สามปีแล้ว ถามอะไรตอบได้หมดเลย จะซื้ออะไรที่ไหนขายถูก พี่เค้ารู้หมด เหมือนมีแผนที่กูเกิ้ลอยู่ในตัว วันเสาร์เค้าจะพาไปซื้อผ้าห่มกับเสื้อหนาวนอกเมือง เค้าบอกว่าอย่าใช้ผ้าห่มไฟฟ้าเพราะมันไม่ดี ตื่นมาแล้วอ่อนเพลียเผลอๆไฟรั่วอีก ให้ซื้อผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มแบบอุ่นๆแทน หน้าหนาวที่นี่หนาวแบบมีฝน ดังนั้นควรจะมีเสื้อผ้าขนสัตว์ไว้จะช่วยได้มากกว่าผ้าใยสังเคราะห์ ลืมบอกไปนอกจากจะเก่งด้านการซื้อของและผังเมืองแล้ว พี่แขกยังเก่งเรื่องแผ่นดินไหว เพราะไปเข้าเวิร์คชอปมานับไม่ถ้วนจนเป็นกูรู รู้ว่าตอนไหนควรวิ่ง ตอนไหนควรนอนเฉยๆ ความสั่นไหวระดับ 5 สำหรับพี่แขกคือขำๆ

วันนี้ตอนกินข้าว เจ๊โรสโดนพี่แขกถามว่าเมื่อก่อน ก่อนจะมาเป็นเจ๊ เจ๊เคยทำอะไร เจ๊เล่าว่าเคยเป็น therapist แต่เลิกเป็นเพราะมันหนักและเจ๊อยากเลี้ยงลูกมากกว่า เจ๊เล่าให้ฟังว่าจริงๆแล้วที่นี่ไม่ได้ปลอดภัยใสสะอาด คือมีอาชญากรรมเหมือนกัน คดีส่วนใหญ่เป็นคนจีนที่มาเรียนแล้วทำร้ายกัน ทำให้เสียชีวิตก็มี เจ๊เล่าเรื่องเคสวัยรุ่นจีนที่เคยมาอยู่ มาเป็นคู่แต่อยู่ๆไปเลิกกัน ผู้ชายโมโหเอามีดแทงผู้หญิงเสียชีวิต เจ๊บอกว่ากรณีคนจีนแบบนี้มีเยอะมาก ทางนิวซีแลนด์ก็ส่งรายงานกลับไป จนตอนนี้จำนวนนักเรียนจากประเทศจีนที่นี่ลดลงอย่างมาก จากที่สังเกตุดู เจ๊แกก็ตลกดีนะ พูดเก่ง แต่สำเนียงนิวซีแลนด์มากๆ ฟังยากนิดนึง นี่ติดเงินค่าหอเจ๊อยู่ 400 กว่าดอล เพราะเงินทุนยังไม่ออกเลยต้องทำตัวเจี๋ยมเจี้ยม #ชีวิตลูกหนี้

ขากลับเดินกลับหอ ตอนสองทุ่มฝนตกจริงๆ ถือของเดินขึ้นเขา ขึ้นลงทุกวันไม่รู้เข่าจะเป็นยังไง กลับไทยต้องไปซื้อรองเท้าอีกคู่ รองเท้าที่นี่แพงกว่าที่ไทย แบบก็น้อย เรื่องห้างต้องยกให้ไทยจริงๆ พรุ่งนี้มีนัดเจอซุปวันแรก ขอให้เป็นวันที่ดี

คติประจำวันนี้: อยากลงเขาไว ควรใช้ทางลัด

Like what you read? Give Terra Incognita a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.