Terwijl ik dit schrijf zit ik op de veranda onder een grote ventilator. Voor me een weelderige tropische tuin rond een zwembad. Op de muren die de tuin omzomen ligt een rood laagje stof. Afrika laat zich niet buitensluiten.

Rond het middaguur hangt de hitte als een zware deken over Bamako. Men trekt zich terug in de schaduw en beweegt niet meer. De vochtige warmte van de regentijd combineert slecht met de Ramadan. Geleidelijk sterft alle omgevingsgeluid weg. Af en toe schrik ik op van de roterende bladen boven mijn hoofd. Als ik het monotone geluid al uren niet meer heb geregistreerd en het plotseling in volle hevigheid weer binnenkomt. Alsof er een helikopter op mij neerdaalt.

Ik heb het warm. Dorst, maar geen zin in nog meer water. Je moet drinken tot je pis transparant is, zei de bedrijfsarts van Buitenlandse Zaken. Maar dat punt heb ik nog nul keer bereikt. De meeste dagen hoef ik überhaupt niet te plassen. Het legendarische alcoholisme van de diplospouse in de tropen lijkt al niet meer zo’n ver-van-mijn-bed-show. Op een gegeven moment ben je wel een beetje klaar met al die frisdrank, dan wil je gewoon een gin-tonic.

Maar zover is het nog niet. Ik schrijf u broodnuchter tussen de klusjes voor mijn Amsterdamse bedrijf door. Dankzij de digitale snelweg is echt emigreren er niet meer bij. Toch beantwoordt mijn nieuwe leven aan de nodige clichés. Elke dag brommert mijn leraar Frans de hele stad door voor anderhalf uur privéles. Als hij vertrekt, serveert de kokkin mijn lunch, terwijl de tuinman nog een paar boodschappen voor ons doet. En dan zijn er ook nog drie bewakers in ploegendiensten, een paar keer per week iemand voor het zwembad, een monteur voor de generator en dan vergeet ik vast nog iemand. De enige reden om ooit nog mijn handen te gebruiken, zou toch het mixen van die gin en tonic zijn.

Als je eenmaal gewend bent aan een huis vol bedienden — en ik geef het maar toe, dat went heel snel — dan leef je hier als god in Afrika. Benieuwd hoe ik over twee jaar die geest weer in de fles ga krijgen.