“103*”

I was sitting in a chair scrolling through the TV channels to find some good movie for a Saturday evening. Suddenly, I heard someone saying, "பார்த்து! பார்த்து!" and when I looked through the door, I was surprised to see this man walking up the stairs of our home with a bright smile on his face. I was smiling too on seeing him after a long time and I went running inside shouting,

"தாத்தா! இங்க வா தாத்தா, உன் ப்ரண்ட் வந்துருக்காங்க!"

With a confused face, he came out of his room and he went near the front door.

"Oh, My God! You are here!", exclaimed that old man in delight with the smile becoming even bigger.

"பார்த்து! பார்த்து! மெதுவா வாங்க", said my thatha holding his hands and brought him inside. Ramachandra Reddiyar is the name of this old man and he is a very good friend of my thatha but they haven’t met in a long time, nearly for about 6-7 years after he got shifted from Suchindrum to another village near Tiruchendur.

Dressed in a white dhothi, a white shirt and holding a stick in his hand, Reddiyar sat down slowly in our sofa and the two good old friends started to have chat.

Then, I went inside to hide myself in our bedroom as I usually do when there are any guests in our home.

But, as always this hiding phase didn't stay long as Reddiyar asked my thatha,

"உங்க பேரன் என்ன பண்றான்?"

"அவன் ஹைதராபாத்ல இருக்கான்! இப்ப லீவ்வுக்கு வந்துருக்கான். இதோ கூப்பிட்றேன் இருங்க", replied my thatha and called me,

"டேய், இங்க வா ஒரு நிமிஷம்!"

"இதோ வரேன் தாத்தா!" and I came out from the bed room.

"அடடா...வாடா வாடா கண்ணா! ஹைதராபாத்ல இருக்கியா?", asked Reddiyar holding my hands tightly and the smile was still there in his face.

I replied, "ஆமா தாத்தா!", and he asked me to have a seat near him.

He turned his face to my side and asked "தெலுங்கு பேசுவியா நீ?"

"பேசத் தெரியாது தாத்தா, ஆனா பேசினா புரியும்", I replied.

"பரவால்ல! கொஞ்ச நாள்ல அதெல்லாம் வந்துரும். நான் ஆந்திரால மூனு வருசம் இருந்தேன். அதுல அப்படியே ஓரலவுக்கு பேச கத்துக்கிட்டேன். அதனால எல்லாம் கத்துக்கலாம், என்னப்பா!", said Reddiyar and I was nodding my head with a smile for whatever he told. Not sure why but I was smiling for whatever he asked - May be because of Joy!

Then, my thatha asked him about his health and life,

"எப்படி போகுது வாழ்க்கை எல்லாம்?!"

But Reddiyar was not able to hear and my thatha made it a bit louder next time and Reddiyar got his question.

I assumed that this might be because of his age but the next few words from my thatha left me surprised,

"அவருக்கு 103 வயசு, தெரியுமா!", chuckled my thatha.

Reddiyar heard this and he too had a laugh. Leaving those 100 year celebration videos in Facebook and Instagram apart, I haven’t even met anyone above 100 years. Though it may look small to others, the joy of mine can’t be described in words as I was sitting near a man who has actually lived for more than 100 years in this world witnessing decades of change and staying fit enough without doing all the gymming and dieting. Leaving the minor problems apart, he was very fit at 103, able to walk, read and talk. Most importantly, he was well read, fluent in English like anything and he was talking intellectually and sensibly with great knowledge about the happenings in this country which was evident from his words. His words below contained purpose, sense, questions, frustration about the society, which we all lack these days.

"வாழ்க்கை அது பாட்டுக்கு போகுது. இங்க என்ன குறை இருக்குன்னு தெரியல, பிள்ளைங்க பேரப்பிள்ளைங்க எல்லாம் வேற வேற நாட்டுல செட்டில் ஆயிட்டாங்க. ஆனா இந்த உடம்பு, இந்த நாட்ட விட்டு எங்கையும் போகாது சார்! அதனால, வீட்டுல தனியா தான் இருக்கேன். கூட யாரும் இல்ல. பெருமாள் மட்டும் தான் துணையா இருக்கார். தினமும் காலையில எந்திரச்ச உடனே குளிச்சிட்டு, பெருமாள கும்பிட்டுட்டு நீயுஸ் பேப்பர எடுத்துப் படிப்பேன். வீட்ட விட்டு வெளிய போகாட்டியும், அதப் பாத்து நாட்டுல நடக்குற நல்லது கெட்டதப் பத்தி தெரிஞ்சிப்பேன். அப்புறம் இந்த டிவில சில நல்ல ஆன்மீக ப்ரோக்ராம்ஸ்லாம் போடுவான். அத பாத்துட்டு இருப்பேன். வயசு ஆக ஆக ஆன்மீகத்துல நல்ல புரிதல் ஏற்பட்டிருக்கு. ஆனா சில பேருக்கு ஆன்மீகத்துல ஈடுபாடு கிடையாது. அது அவங்க அவங்க இஷ்டம். அத நம்ம கண்டிப்பா ரெஸ்பெக்ட் பண்ணணும். ஆனா நிரைய பேர் இப்ப அத பண்ரதே இல்ல. இது தான் சார் இங்க நடக்குற பெரச்சனைக்கெல்லாம் மூலக் காரணம். ஆனா நீங்க நல்லா பாத்தீங்கன்னா தெரியும், நம்ம நாட்டுல எல்லா உயிரையும் கும்பிட்றோம். மரத்துக்கு உயிர் இருக்கு, அது நமக்கு பல வகையில உதவுது. அதனால நம்ம மரத்துக்கு பூஜை செஞ்சு கும்பிட்றோம். விலங்குகளும் பல வகையில உதவுது, அதனால விலங்கும் தெய்வம் தான். இத நல்லா ஆலோசிச்சு பாத்திங்கன்னா தெரியும், நம்ம பண்பாடு இப்ப சொல்லப்பட்ற வெஸ்ட்டன் கலாச்சாரத்த விட எவ்வளவு உயர்ந்ததுனு. ஆனா இப்போ நாட்டுல நடக்குறதெல்லாம் பேப்பர்ல படிக்கிறப்போ கண்ணீர் வருது. சில பாவிங்கனால நாடே அழிஞ்சிரும் போல இருக்கு. ஆன்மீகம், அரசியல்னு சொல்லிட்டு அவனுங்க செய்யிர அட்டகாசம் தாங்க முடில. போன மாசம் ஒரு நாள், வீட்ட விட்டு வெளிய போய் ரொம்ப நாள் ஆச்சுன்னு சொல்லிட்டு பக்குத்துல ஒரு புக் எக்ஸிபிசன் போயிருந்தேன். நான் புத்தகம் வாங்க கடைக்குப் போன காலத்திலலாம், நல்ல நல்ல விசியம் பத்தி புத்தகம் இருக்கும். சமுக சீர்திருத்த சிந்தனைய மையமா வச்சு பெரிய பெரிய ஆளுங்கலாம் புத்தகம் எழுதினாங்க. ஆனா இப்ப பார்த்த எவன் எவன்லாமோ எத எதப்பத்தியோலாம் புத்தகம் எழுதியிருக்கான். அந்தப் புத்தகத்தோட முன்னுரைய படிச்சாலே தெரியுது, அதுல ஒன்னும் இல்லனு. புத்தகம் ஒரு மனிதனுக்கு நல்ல வழிகாட்டியா இருக்கும். ஆனா இதெல்லாம் ஒற்றுமைய கெடுத்து விட்டுவிடும் சார். அப்புறம் அங்க சில சின்ன சின்ன பள்ளிக்கூட பிள்ளைங்க வந்துருந்தாங்க. ஆனா எல்லாம் குட்டி கோட் போட்டுட்டு, டை, ஸூலாம் போட்டுட்டு வெயில்ல பாவமா நிக்குதுங்க. நம்ம இரண்டாம் வகுப்பு படிச்சப்போலாம் சட்டை வாங்க கூட காசு இல்லாம பள்ளிக்கூடத்துக்கு போவோம். நம்ம ஆளுங்களுக்கு எத எங்க பயன்படுத்தனும்னு கூடத் தெரியாது. வெள்ளக்காரன் பண்ணிணா நம்மளும் பண்ணணும். வேடிக்கையா இருக்கு சார். இதெல்லாம் முடிச்சிட்டு ஒரு சில நல்லப் புத்தகங்கள வாங்கிட்டு பில் போடக் குடுத்தேன். மூனு புத்தகத்துக்கு 750 ரூபாய்னு சொன்னான். கூட வந்திருந்த டிரைவர் தம்பிக்கிட்ட தான் ஏ.டி.எம் ல எடுத்த காசு இருந்துச்சு. அதனால அந்த தம்பி தான் காசு கொடுத்தாரு. ரூபாய் நோட்டெல்லாம் புதுசா வந்திருக்குனு பேப்பர்ல படிச்சேன். ஆனா நான் தான் வீட்டவிட்டே வெளிய போரதில்லியே, அதனால அதெல்லாம் பாத்ததே இல்லை. இப்ப பாத்தப்போ எல்லாம் கண்ண பறிக்கிற அளவுக்கு கலறா இருக்கு. அதுலயும் அந்த 2000 ரூபாய ஓரே நோட்ல அடக்கிட்டாங்க. 2000 ரூபாயோட மதிப்பு அவ்வளவு சாதாரணமியிப்போச்சு. அதே மாதிரி 100 ரூபாயோட மதிப்பு 10 ரூபாய் மாதிரி ஆகிப்போச்சு இந்த விலைவாசில. இதெல்லாம் முடிச்சிட்டு புத்தகத்த கையில கொடுத்தான். ஒரு கேரி பேக் கொடுப்பான்னு கேட்டா, 'அதல்லாம் தடை பண்ட்டாங்க சார்' னு சொன்னான். ஒரு பக்கம் சந்தோசமாதான் இருந்துச்சு. ஆனா இன்னொரு பக்கம் எனக்கு புரியல. இவங்க தான சார் முதல்ல பிளாஸ்டிக்க உள்ள விட்டாங்க. அதனால, ஓவ்வொருத்தனும் பெரிய பெரிய பேக்ட்டறிலாம் ஆரம்பிச்சு 1000 பேர வேலைக்கு வச்சு தயாரிச்சுட்டு இருந்திருப்பான். இப்ப அந்த 1000 பேரோட நிலைமைலாம் என்ன? இப்படி தான சார் இப்போ ஒரு ஒரு நாளும் பார்லிமென்ட்ல ஒவ்வொரு சட்டம்போட்றாங்க. ஒரு நாள் பேப்பர் படிக்காம இருந்தாலோ நீயுஸ் பாக்காம இருந்தாலோ பல விசியம் மாறிடும் போல. என்னமோ சார், நம்ம காலம் முடிஞ்சிடுச்சு. இனிமே வரப்போரத நினைச்சா ரொம்ப பயமாவும் வருத்தமாவும் இருக்கு!", ended Reddiyar.

I was puzzled listening to all the sensible words or rather the intelligent questions by this 103 year old man. I had no answers, not even to one of his question and I was just thinking that all the steps that we are taking in the name of progression and development could just lead us to the worst. All we had to do is just to keep the core of our culture intact and build on that. Correcting the ugly things that needs to be corrected in the existing society and celebrating humanity should be the little steps towards our progression. It’s high time that we understand that all steps that we are taking as a society in the name of Globalization doesn’t really lead us to the same. I just wondered how brilliant people from those era are looking into the details and the purposes behind each and every thing around them. This might be just a glimpse of how education has helped India to rise up from the ashes when the British left us with plenty of problems 60 years before.

"நேரம் ஆயிடுச்சு! கிளம்பிறேன் நான். திருச்செந்தூர் வரப்போகணும் இல்லையா. ஆழ்வார்திருனகரி, எனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச பெருமாள் வசிக்கிற அழகான கிராமம். அதான் நம்ம கடைசி காலத்த அங்கயே ஓட்டிருவோம்னு அங்க இருகேன். வயசு ஆகிரிச்சு இல்லையா. பெருமாள் எப்ப கூப்பிடுவாருன்னு தெரியல. அதான் நேரம் கிடைக்கிறப்போ உங்கள எல்லாம் பாத்தர்னும்னு வந்தேன். அதுல எனக்கு ஒரு மனத்திருப்தியும் சந்தோசமும்!", said Reddiyar bringing little tears to all our eyes.

He stepped down the stairs and when we went near the door, he said,

"நீங்க ரோடு வரை வர வேண்டாம். அப்புறம் எனக்கு வேதனையா இருக்கும் உங்கள பிரிஞ்சு போரது!", said Reddiyar with the smile fading away and tears filling his eyes showing the real innocence behind his character.

He walked down the street with his driver holding his hands and we were watching the 103 year old man walking steadily holding his stick.

Ageing is not declining but it's actually ripening, flourishing and becoming wise. It should be celebrated in a grand manner rather than locking them in old age homes.
All the ugliness happening around us shall not harm our life and let's celebrate love!
~"முதுமை ஓர் அழகிய தொடக்கம்!"