Boos

Het is al een paar maanden dat ik met frons, open mond en soms met ingehouden woede het parcours van onze regering(en) en aanverwanten in het parlement gade sla. Ik ben allang geen naïeve kip meer en ik weet dat het oplossen van problemen vaak nieuwe obstakels naar boven kan brengen. Ons politieke stelsel vraagt compromissen sluiten en het evenwicht bewaren. Maar wat er zich de afgelopen tijd binnen de politieke meerderheden afspeelt, tart voor mij werkelijk alle verbeelding.

Ik krijg dagelijks in mijn mailbox, op twitter en via mijn tv-toestel berichten binnen die me doen vermoeden dat we er met onze samenleving niet echt op vooruit gaan, wel in tegendeel. Enkele voorbeelden

  • 20% van de gezinnen ondervinden energiearmoede. Ze zetten hun verwarming doelbewust te laag in de hoop hun energiefactuur te kunnen betalen
  • 1 op de 7 kinderen groeit op in de kansarmoede.
  • Een recordaantal burgers bezoekt regelmatig de voedselbanken omdat ze geen geld hebben om te eten

Dat zijn zaken die we met zekerheid weten omdat het onderzocht is of omdat het over mensen gaat die zich aanmeldden voor hulp. Het aantal mensen dat steeds minder goed de eindjes aan elkaar geknoopt krijgt, ligt vermoedelijk nog hoger.

Het credo “wie werkt, blijft uit de armoede” klopt niet helemaal

Ik stel vast dat onze regering weinig intenties toont om hier iets aan te doen. Het credo is en blijft: “Wie werkt, blijft weg uit de armoede.” En dat klopt niet helemaal. Neem nu mensen met energiearmoede. Dat zijn niet meer enkel mensen met uitkeringen. Uit de barometer energiearmoede blijkt dat ook werkende singles al dan niet met kinderen hun energiefactuur met moeite krijgen betaald of gaan beknibbelen op hun basisbehoeftes om het hoofd boven het water te houden. 
Als onze regering beweert dat arbeid de sleutel naar meer persoonlijke welvaart is, dan is er in de situatie van energiearmoede ofwel de kostprijs van energie te hoog of zijn anders de laagste lonen te laag. Als je weet dat onze energiefacturen tijdens deze regeerperiode 20% gestegen zijn, ben ik alvast over een oorzaak zeker.

Ballonnetjes om de aandacht af te leiden

Maar het redelijk deprimerend nieuws over 20% energiearmen is zowat geruisloos via onze media gepasseerd. Op dat moment waren er namelijk andere prioriteiten. Zoals het voorstel van Sarah Smeyers om burgerschapexamens te organiseren voor mensen met een dubbele nationaliteit. Een onsamenhangend verhaal waar niemand weet over wie het nu eigenlijk precies gaat (ondertussen is Smeyers zelf al bezig aan versie 5). Maar dat maakt duidelijk niet uit. Het gaat over migranten en het gaat niet over het alarmerend bericht van energiearmoede dus de aandacht is afgeleid. Missie geslaagd.

En daar begin ik me steeds bozer over te maken. Want uiteraard is integratie en de multiculturele samenleving een belangrijk thema. Dat blijkt na de recentelijke incidenten naar aanleiding van de volksraadpleging van Erdogan. Als er Turks-Belgische jongeren zijn die zich bijzonder moeilijk kunnen identificeren met onze samenleving, moeten we daar iets aan doen. Dat staat buiten kijf. Maar sta me toe te geloven dat er andere oplossingen nodig zijn dan onsamenhangende losse flodders die elke zes uur van inhoud en doelgroep veranderen. Zulke voorstellen raken bij zo een jongere wellicht wel een of andere snaar, maar weinig kans dat het de juiste is.
En ondertussen wordt er geen mens beter van, al zeker niet die mensen die de eindjes niet aan elkaar geknoopt krijgen.

Is politiek ook niet los van alle ideologie zorgen dat onze samenleving in een optimistische koers terecht komt?

Waar blijven de oplossingen om energiearmoede tegen te gaan? Wat houdt onze regeringen tegen om de btw op energie opnieuw te verlagen naar 6%? Want energie is geen luxeproduct. 
Is zuurstof geven aan de economie ook niet zorgen dat de consument meer ademruimte krijgt? Is politiek ook niet los van alle ideologie zorgen dat onze samenleving in een optimistische koers terecht komt?

Ik ben misschien naïef, maar ik ben er rotsvast van overtuigd dat iets concreets als energiearmoede terugdringen een rechtstreeks positief effect heeft op onze hele samenleving. En een rechtstreeks positief effect hebben op de samenleving dàt is de essentie van politiek en dàt is ook wat ik van een regering, ongeacht de kleur of visie verwacht.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated mamiracoli’s story.