Corteime demasiadas veces con anacos de soños rotos. Estrañei todo aquilo que nunca cheguei a ter. Perdín moitas cousas sen saber con seguridade se algún día foran miñas.

Camiñei admirando a paisaxe sen adiviñar a onde me levaría. De vez en cando, deixei que se apoderara de min a morriña. Dubidei demasiadas veces das miñas habilidades. Deixei a porta entreaberta por se o enxeño aparecía.

Caloume os ósos o fresquiño que trae consigo o mencer. Caldeoume a atmosfera o albariño que veu coa noite.

Entendín que un día gris se pode tinguir de cores dependendo de quen camiñe ó teu carón. Souben demasiado pronto o remuíño de emocións que provoca a falta dalgunhas persoas.

Amañeime para descubrir que quen actúa coma unha marioneta será aforcado por aqueles que moven os fíos.

Perseguín a felicidade como o Coiote o facía co Correcamiños. Gañei a carreira cando me din conta de que o único que necesitaba era rodearme de arquitectos de soños, de enxeñeiros de sorrisos.

María Rodríguez López

Written by

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade