REIÐIÁSTOGKISUR

Ég var búin að gleyma hvað ást var,

ég staulaðist um göturnar full af dómhörku og reiði,

búin að fá mig fullsadda af öllu í veröldinni.

Ég harmaði allt og alla í henni;

Fólk er fífl og þannig er það.

Það er ekkert nema sjálfselska í þessum heimi,

ekkert gat snúið mér hugur,

ekkert gat breytt þessum hugsunum,

ekkert gat hreyft við mér,

á endanum hugsa allir bara um sig;

Ekki hægt að treysta á neinn nema sjálfan sig.

Nema litlu kisuna á laugarnesveginum,

sem kom til mín svo blíð og ljúf

og strauk sér að fótum mínum

og mjálmaði svo sætt.

Ég gat ekki annað en brosað og sagt

fallegustu orð sem ég kunni og hefði lært

og klappað henni með blíðustu hreyfingu,

því hún hreyfði við mér.

Ég fann tár leka út augun á mér.

Litla kisan kenndi mér á ný hvað ást var.