‘Ik voel me niet lekker,’ kucht een meisje met zielige stem. De vrouw die naast haar zit, kijkt haar verwijtend aan. ‘Ik weet wel hoe dat kom Stace.’ Met een zucht neemt het meisje een slok van haar chocolademelk. Ze kijkt weg. ‘Je bent steeds maar weg en papa en ik hebben geen idee wat je allemaal uitspookt. En als je dan eens bedenkt om naar huis te komen is het zo laat ontzettend laat. Wij hebben al in geen weken een goede nacht geslapen.’ Het meisje dat eerst lijnrecht voor zich uitstaarde, kijkt de vrouw nu woest aan. Een nog grotere zucht dan net klinkt. ‘Hou toch eens op met dat gezeik mam’, schreeuwt het meisje. ‘Ik word gek van jullie.’ ‘Ssst’, reageert de moeder wijs, ‘niet iedereen hoeft mee te genieten.’ Dan zijn moeder en dochter stil. ‘Ik hou van je Stacey, laat me gewoon weten waar je bent, dan is het goed.’ ‘Jullie hebben nooit tijd voor mij, misschien is dat het wel,’ antwoordt het meisje op haar moeder.