LR ที่แสนเบื่อหน่าย

ถึง เพื่อนปี5

หรือ เราจะเดินเข้าห้องคลอดพร้อมความซังกะตาย ในทุกๆเช้า

เช้าวันจันทร์ ที่พวกเราได้เข้ามาในห้องคลอดสามัญ เป็นวันแรก ทุกอย่างดูวุ่นวายและน่าเวียนหัว , พี่แพทย์ประจำบ้าน พี่extern พี่พยาบาล กำลังทำหน้าที่ของตัวเอง อย่างขมักเขม้น ส่วนหน้าใหม่อย่างพวกเราคงไม่มีอะไรมาก นอกจากเดินไปจับuterine contractionคุณแม่ทุก15นาที หรือ ตามพี่externไปดูเคสรับใหม่ จากนั้น เมื่อไม่มีอะไรทำ เราจะหาเก้าอี้นั่ง บางคนเปิดหนังสือ บางคนหยิบสรุปของรุ่นพี่มาอ่านทบทวน บางคนนั่งพักเพราะเมื่อยขา

คำถามที่คิดในใจของการมาอยู่ห้องคลอดวันแรกคือ “จริงๆแล้วเราควรทำอะไร ณ ที่แห่งนี้บ้าง ?” ,” เราควรหลบอยู่มุมไหนของโถงทางเดิน เพื่อไม่ให้โดนด่า?” ,”ประโยชน์ของพวกเรา คืออะไร?”

หรือ เราจะเดินเข้าห้องคลอดพร้อมความซังกะตาย ในทุกๆเช้า

ในช่วงสายของวันนี้ พวกเราได้มีโอกาสเรียนbedside teaching กับ อาจารย์วิทยา ถิฐาพันธ์ หัวข้อที่อาจารย์หยิบยกขึ้นมาพูดคือ

เราควรดูคุณแม่ , เราวางแผนการคลอดในคุณแม่หนึ่งคน อย่างไร

สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น ใน 3 ชม.ของการเรียน อาจารย์สอนพวกเราให้รู้จัก มองสิ่งที่อยู่รอบตัว แล้วนำมาคิด เพื่อเห็นอดีต,อนาคตว่าจะเกิดผลอย่างไร

แม้แต่ สมุดฝากครรภ์เล่มเดียว ยังมีเบื้องหลังของมัน , และทุกเบื้องหลังย่อมเกิดจากเหตุผล, หากเรามองมันอย่างตั้งใจ จะทำให้เราดูแลคนไข้ได้ละเอียดมากขึ้น

เพื่อนๆปี5 ที่รัก อาชีพที่เรากำลังจะเป็นนั้น เป็นอาชีพที่ต้องดูแลผู้คนอีกมากมายในอนาคต.ความรู้คือสิ่งที่เราขาดไม่ได้ หากแต่สิ่งที่สำคัญกว่า นั่นคือ ระบบความคิดในการแก้ปัญหาต่างๆมากกว่า

และ มันจะเกิดขึ้นได้ดี เพราะว่า เราฝึกคิด ฝึกเรียนรู้ ตั้งแต่วันนี้

ไม่มีคำว่าสาย

หรือ ความซังกะตายจะหายไป ถ้าเกิดวันข้างหน้า เราก้าวเข้าในวอร์ดและเรียนรู้มันให้เต็มที่

และมันคงเป็นความสุขเพิ่มขึ้น มากกว่าอดีตที่ผ่านมา

จาก นักศึกษาแพทย์ ปีที่5

Like what you read? Give March Kritpol a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.