Vallend blad

BroW
BroW
Sep 9, 2018 · 9 min read

Bubbels (3)

https://vinepair.com/articles/the-difference-between-vintage-and-non-vintage-champagne/

De vracht is goed aangekomen. Ze heeft het persoonlijk gecontroleerd. De koffiepakken van pallet drie zijn niet te onderscheiden van de rest. De kleine vrachtwagens zijn nu op weg naar de opslagloods. Vasco regelt het binnenlandse transport. De Maserati is gestopt bij een wegrestaurant om te lunchen.

Wanneer ze met gestifte lippen terugkomt van het toilet, zit Vasco aan een tafeltje bij het raam, met uitzicht op de parkeerplaats en de snelweg. Drie mannen in glimmende pakken staan op de parkeerplaats te roken. Pakken uit een warenhuis. Een bleke man drukt zijn peuk uit in de betonnen bloembak. ‘Fijn plekje, Vasco’ zegt ze, terwijl ze haar benen over elkaar slaat. Vasco haalt zijn schouders op en knipt in zijn vingers. Een zweterige lucht bereikt haar neus. Er staat een fors meisje bij hun tafel.

‘Zo,’ zegt Vasco, terwijl hij haar van top tot teen opneemt. ‘Graag de beste fles champagne voor ons.’

‘Wij hebben maar één type champagne, mijnheer,’ bloost het meisje.

‘Nou schoonheid, dat is dan makkelijk. Doe je die.’

Het meisje schuifelt weg. ‘En nog een kaart,’ roept hij haar na.

‘Ha, ha, wij gaan weer binnenlopen,’ zegt hij handenwrijvend. Zijn donkere ogen twinkelen.

‘Dat gaan we, zolang jij ook zorgt dat je al die eikels onder controle houdt,’ antwoordt ze, terwijl ze een stofje van haar blouse plukt.

‘Ja, ja, maak je niet zo druk,’ zegt Vasco terwijl hij in de menukaart tuurt. ‘Van Romario zullen we geen last hebben. Als hij nog één keer zijn lul achterna loopt dan krijgt zijn zusje bezoek van deze lul.’ Hij buigt voorover over de tafel. ‘En dat bedoel ik letterlijk hè!’ Hij lacht hard. Daarna zakt hij onderuit op zijn stoel en stroopt zijn mouwen op. De tatoeage met de het Byzantijnse kruis wordt zichtbaar op zijn onderarm. ‘Hé, hé even relaxen nu…’

Het meisje komt terug met de fles champagne en een extra menukaart. Ze proosten op de aankomst van de lading. Vasco laat de wijn gorgelend zijn keel in glijden. Ze nipt eraan. De bubbels kietelen haar gehemelte. Tring, tring klinkt het vanuit haar tas. Mark. Wat moet hij nu weer?

‘Ja.’

‘Attent die bloemen.’

‘Zo ben ik,’ antwoordt ze.

‘Sterre wil met je afspreken.’

‘Hoezo?’

‘Is goed voor de verwerking van het incident.’

‘Ha, ha grappig.’

‘Niks grappig. Ik probeer een goede hulpverlener te zijn.’

Hij legt de klemtoon op het woord ‘goede’.

‘Wat wil ze dan?’

‘Gewoon praten.’

Ze zucht. Dit moet stoppen.

‘Ik neem schol. Jij ook Rafaella?’ onderbreekt Vasco het telefoongesprek.

Ze knikt en wappert geërgerd met haar hand. Ze moet nadenken.

‘Ik heb jouw advies opgevolgd. Mag ik je nu adviseren om aan mijn verzoek gehoor te geven?’ klinkt de stem van Mark. ‘Daar kun je toch geen bezwaar tegen hebben?’

Hij durft. Verander je toon, zegt ze tegen zichzelf.‘ Ik zie het nut er niet van in, maar als jij echt denkt dat het helpt dan doe ik het graag,’ zegt ze poeslief.

Vasco kijkt haar geamuseerd aan. Hij wrijft met zijn hand over zijn baardje.

‘Dat denk ik echt ja. Morgen om drie uur in de praktijk?’

Drie uur. In gedachten scant ze haar agenda voor morgen. ‘Ja, is goed. Ik moet ophangen nu.’

‘Echt heel fijn Rafaella.’

‘Ja, tot morgen.’

Ze drukt hem weg en legt haar telefoon met een smak op tafel. Wat een gezeik!

‘Problemen?’ vraagt Vasco.

‘Die psycholoog weer. Hij wil dat ik één of andere verwerkingssessie doe met dat kind. Hij heeft in de gaten, dat ik er wat mee te maken heb.’

Vasco neemt een grote slok champagne en snuift. ‘Heb je hem nog niet om je vinger gewonden Rafaella? Kom op! Even je charmes gebruiken.’

‘Het is niet zo’n aap als jij Vasco.’

‘Een man is een man Rafaella.’ Hij klakt met zijn tong. ‘Jezus, het is dat ik praktisch je broer ben, maar anders..,’

Ze schopt hem onder de tafel. ‘Arrg..,’ Zijn gezicht vertrekt en hij grijpt naar zijn scheenbeen. ‘Het is dat ik je nicht ben, maar anders..!’ Haar hand maakt een snijbeweging langs haar keel.

Het meisje staat weer bij hun tafel. ‘Heeft u een keuze kunnen maken?’

‘Twee keer schol alstublieft,’ zegt ze met een glimlach.

Het is vijf voor drie als ze in het portiek van het herenhuis staat. Het is maar een uurtje. Een uurtje waarin ze één en al begrip zal zijn. Gewoon af en toe tot drie tellen. Ze kan die geduldige vrouw zijn. Kijk maar hoe ze eruit ziet in haar zachtgele vestje. Eronder een wit kanten hemdje. Whatever it takes. Ze trekt aan de bel. Hij klinkt hard. Mark doet open. Ze zet haar allervriendelijkste glimlach op.

‘Rafaella,’ zegt hij bijna verbaasd, alsof hij stiekem niet had verwacht, dat ze echt zou komen opdagen.

‘Laat je me op de stoep staan?’

‘Eh sorry.. , kom binnen.’

Hij gaat haar voor in de smalle gang. Het ruikt er zoet naar boenwas. ‘Hier is het.’ Hij duwt een deur open. Hij piept. Ze stapt een lichte kamer binnen. In de serre zit Sterre op de bank met een kussen stijf tegen zich aangeklemd. Haar huid is doorschijnend. Ze lijkt wel een schim in de zwarte sweater. Traag staat ze op en geeft haar een slap handje.

‘Hoe gaat het?’ vraagt ze.

‘Goed hoor,’ antwoordt Sterre.

‘Rafaella, jij kunt daar gaan zitten.’ Mark gebaart op een rotan stoeltje. Hij kraakt als ze erin zakt. Zelf neemt hij plaats op een kleine fauteuil tegenover haar. Zo zit hij in een rechte hoek ten opzichte van Sterre. De hulpverlenershoek, weet ze. Mark leunt achterover en glimlacht naar hen beiden. Zijn blonde krullen vormen een soort aureool in het licht, dat door de ruiten naar binnen schijnt. Ze slaat haar benen over elkaar en wacht. Een stukje rotan prikt in haar bil. De vogels in de tuin tjilpen. Sterre heeft haar handen in haar schoot gelegd en friemelt aan de zwarte lak op haar nagels. Ze kijkt Mark aan. En nu?

‘Zo, ik ben blij dat we er allemaal zijn.’ Sterre kijkt met een scheef oog op.

‘Nou, dan ben je de enige,’ wil ze zeggen, maar ze slikt het net op tijd in. Tot drie tellen Rafaella. Ze draait rondjes met haar voet. De goudkleurige sandaaltjes glanzen. Sterre kijkt er naar.

‘Gave schoenen,’ zegt ze.

‘Dank je. Die van jou ook.’ Ze heeft de gympen met de zilveren sterren weer aan.

Mark schraapt zijn keel ten teken dat het serieuze werk gaat beginnen. ‘De bedoeling van dit gesprek is, dat voor jouw Sterre de puzzelstukjes van vrijdagavond op hun plek vallen, want je kunt je niet alles meer zo goed herinneren. Klopt dat?’ Wat een ingestudeerde zin! Rafaella klemt haar kaken op elkaar. Sterre knikt. ‘Maar eerst wilde je wat tegen Rafaella zeggen toch?’

Sterre pulkt verder aan haar nagels en kijkt niet op. ‘Ja, bedankt dat je me naar het ziekenhuis hebt gebracht en daarna naar huis en zo.’

‘Geen probleem,’ zegt ze.

‘En jij had ook nog wat vragen of niet?’ zegt Mark. ‘Waar wil je beginnen Sterre?’

Hij knikt haar bemoedigend toe. Sterre slaat haar ogen op naar het plafond.

‘Ja, nou. Heb je mij in het gezicht geslagen?’

Krak, ze veert op.

‘Op je wang ja. Anders zou je weer wegzakken en dat is gevaarlijk.’

‘Oh,’ zegt ze met een lange uithaal, die wegsterft.

‘En wat heb je nog meer gedaan?’

‘Je op je zij gelegd, zodat je niet zou stikken in je eigen kots en daarna hebben we je

overeind laten zitten, zodat je kon overgeven.’

Sterre kijkt haar verwonderd aan met haar waterige ogen.

‘Heb jij EHBO ofzo?’

Mark heeft zijn armen over elkaar heeft geslagen. Een cynische glimlach speelt om zijn mondhoeken.

‘Ik heb het vaker meegemaakt,’ antwoordt ze alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Sterre trekt haar wenkbrauwen op. Ze heeft haar aandacht nu. ‘Oh ja?’

Daar is het beeld. Hij ligt in de hal met zijn gezicht in zijn eigen braaksel. Het flesje bier nog in de hand. Ze ruikt de zoete weeïge adem, terwijl hij aan haar arm trekt: ‘Mi dispiace, mi..,’ Dan hijst hij zichzelf omhoog aan de trapleuning en zakt weer als een pudding in elkaar. Bovenaan staat Sofia in haar nachthemd met angstige ogen te kijken. ‘Ga naar bed,’ roept ze. Die trap… Haar buik trekt samen.

Ze kijkt Sterre recht in haar ogen. ‘Mijn vader was verslaafd. Aan de drank.’

Even trekt er en vlaag van schrik over Sterre’s gezicht, maar snel herstelt ze zichzelf en haalt haar schouders op. Wat heeft ze met haar ellende te maken. ‘Ik ben geen alcoholist.’

Mark houdt zijn hand voor zijn mond en kijkt haar triest aan. Een hol gevoel ontstaat in haar buik. Ze hoeft geen medelijden. Ze moet zich op Sterre concentreren. Nu ze hier toch is, kan ze die slome hersens misschien aan het denken zetten.

‘Gebruik je vaker?’ vraagt ze. Sterre pruilt haar mond.

‘Soms in het weekend. Maar dit is de eerste keer dat het mis is gegaan hoor.’

‘Oké,’ zegt ze, terwijl ze naar haar toe buigt. Het stoeltje piept.

‘En krijg je het altijd van die jongen?’

‘Romario is mijn vriendje,’ antwoordt ze en slaat haar armen demonstratief over elkaar.

Romario haar vriendje? Dat dacht ik toch niet, denkt ze. Mark fronst.

‘Voor niks? Krijg dat spul voor niks?’ vraag ze.

‘Ja,’ antwoordt Sterre met een koele blik. ‘Hoezo? Is daar wat mis mee?’

‘Wat vind jij zelf?’ vraag ze. Sterre kijkt weg. Mark zit op de punt van zijn stoel. Sterre slaat haar ogen weer omhoog en zucht diep.

‘Ik zal je zeggen, wat ik vind,’ gaat ze verder. ‘Als je wilt, dat die jongen jou leuk blijft vinden, moet je stoppen met dat spul van hem aannemen.’

Sterre draait haar gezicht naar haar toe. Ze trekt haar bovenlip lichtjes omhoog.

‘Neem maar van mij aan, dat jongens snel uitgekeken raken op afhankelijke meisjes. Jij hebt hem niet nodig.’

Sterre bijt op haar nagel en staart naar de grond. Met een iel stemmetje zegt ze:

‘Ik heb hem wél nodig. Ik ben verliefd op hem.’

Eén, twee.., drie, telt ze in gedachten. De spieren van haar mondhoeken doen pijn van het glimlachen.

‘Dan juist Sterre moet je uítstralen dat je hem niet nodig hebt. Als je dat doet, blijft hij geïnteresseerd.’ Sterre’s blik dwaalt de kamer rond. Ze volgt haar bewegingen. De roze gestifte mond gaat even open, hapt naar adem en sluit weer. Haar billen schuiven heen en weer op de bank. Heeft ze twijfel gezaaid? Mark en zij kijken elkaar gespannen aan.

‘Ja, misschien,’ zegt Sterre uiteindelijk. ‘Heb jij een vriend?’ vraagt ze.

‘Nee, nu niet,’ antwoordt ze. ‘Maar ik heb genoeg vriendjes gehad om te weten hoe het werkt bij mannen.’ Mark trekt zijn wenkbrauwen op. Ze werpt hem een geërgerde blik toe. Ze probeert zijn cliënt hier te helpen. Het zou fijn zijn als hij haar niet ondermijnt.

‘Goed,’ zegt Mark, terwijl hij zijn handen op zijn knieën legt. ‘Heb je nog meer vragen?’Sterre schudt haar hoofd. ‘Dan gaan we afsluiten. Ik zie jou volgende week weer Sterre.’ Sterre knikt en staat op. ‘Doei,’ zegt ze, terwijl ze haar vanonder een gordijn van haar aankijkt.

Ze loopt achter Sterre aan de gang door. Sterre vliegt op haar gympen de deur uit. Ze wil er achteraan gaan, maar net als ze gedag wil zeggen, legt Mark zijn hand op haar schouder, zacht en zwaar.

‘Wacht even.’

Ze blijft staan in het portiek.

‘Het spijt me, dat ik je een ijskoningin heb genoemd.’

‘Ja, dat was een kut opmerking.’

Hij trekt zijn mond tot een smalle spleet. ‘Hoe je net met Sterre omging… Ik denk echt, dat je haar aan het denken hebt gezet. Alleen jammer voor die kennis van je.’

Hij begint en weer over. Het is klaar nu. ‘Goed ik ga.’

Maar voor ze zich heeft omgedraaid, zegt hij: ‘Het spijt me van je vader.’

Ze haalt haar schouders op. Wat wil hij nu nog? Dat ze hier een therapeutisch gesprekje gaan voeren over haar jeugd?

‘Maar dat andere is onzin natuurlijk.’

‘Wat?’

‘Wat je zei over mannen.’

‘Oh ja?’ Ze frunnikt aan het kettinkje rond haar hals.

‘Slechte ervaringen?’ vraagt hij.

Ja, natuurlijk. Mannen denken altijd, dat zij beter zijn dan andere mannen. Ze doet een stap terug. Ze staan nu een halve armlengte bij elkaar vandaan. Hij leunt tegen de deurpost met zijn armen over elkaar. Haar neus vangt een muskusachtige geur op. ‘Het tegendeel is nog niet bewezen,’ zegt ze, terwijl ze het kettinkje om haar vinger windt. Hij volgt haar beweging. Er hangt een trilling in de lucht. Ze kan hem hebben. Ze kan het bijna ruiken. ‘En het bewijs, dat mannen simpel in elkaar steken, stapelt zich op.’

Zijn blik glijdt van haar ogen naar haar mond en weer terug.

‘Het is natuurlijk mijn eigen schuld’ zegt ze, terwijl ze naar voren helt en haar hand op zijn schouder legt. ‘Omdat ik nooít met types zoals jij uitga.’ Ze kijkt hem diep in zijn ogen. Hij slaat ze neer. ‘Zo.., betrouwbaar, eerlijk en…’ Haar mond is nu dichtbij zijn oor. Ze zou erin kunnen bijten. Zijn borstkast beweegt op en neer.

‘Hou op.’

Maar ze gaat op haar tenen staan en fluister in zijn oor: ‘Brááf…’

Hij grijpt haar hand en hapt naar haar mond. Beet. Even lijkt hij te twijfelen, maar dan kust hij haar. Ze vouwt haar handen in zijn nek en druk zich tegen hem aan. Ze voelt de opwinding in zijn lijf. Een warm gevoel golft door haar lichaam. Ze zou haar ogen kunnen sluiten en zich laten gaan. Nee. Genoeg! Ze duwt hem van zich af en stapt naar achteren. Hij staat er verbouwereerd bij.

‘Zie je wel,’ zegt ze. ‘Zie je wel dat mijn theorie klopt.’

Zijn gezicht vertrekt en zijn ogen worden koud.

‘Ga nu maar.’

Ze recht haar rug en loopt de treden van het portiek af.

Wordt vervolgd…

BroW
Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade