“Η εναλλακτική μορφή του βασιλιά των σπορ”

Futsal is a sport in which the technique and automation prevails in the game. Unfortunately, it is not particularly popular in Greece, because of the lack of donors.

Το ποδόσφαιρο σάλας

Όταν ακούς βασιλιά των σπορ αμέσως στο μυαλό σου έρχεται το ποδόσφαιρο. Εκείνο το άθλημα που μια ομάδα έντεκα ατόμων παίζει στο γρασίδι κάτω από διάφορες καιρικές συνθήκες με σκοπό να παίξει όσο καλύτερα γίνεται. Όμως δεν είναι μόνο αυτό το είδος ποδοσφαίρου που είναι γνωστό στο ευρύτερο μέρος του κοινού. Υπάρχει και το ποδόσφαιρο σάλας. Σίγουρα δεν το γνωρίζουν πολλοί στην Ελλάδα κυρίως εκείνοι που δεν είναι λάτρεις του ποδοσφαίρου, όμως σε πολλές χώρες του εξωτερικού είναι ευρέως διαδεδομένο.

Το ποδόσφαιρο σάλας ή αλλιώς futsal, είναι μια εναλλακτική μορφή ποδοσφαίρου που παίζεται σε μικρότερο γήπεδο από το κλασσικό ποδόσφαιρο και σε εσωτερικούς χώρους. Μάλιστα το όνομα του στα αγγλικά (futsal) προέρχεται από τη πορτογαλική λέξη futebol de salão που σημαίνει “ποδόσφαιρο αίθουσας” ή “εσωτερικό ποδόσφαιρο”.

Το παιχνίδι γίνεται ανάμεσα σε δύο ομάδες των πέντε παικτών, από τους οποίους ένας είναι ο τερματοφύλακας και επιτρέπονται απεριόριστες αλλαγές. Αντίθετα με κάποιες άλλες μορφές εσωτερικού ποδοσφαίρου, παίζεται σε μια σκληρή επιφάνεια (παρκέ) που οριοθετείτε από γραμμές χωρίς να χρησιμοποιούνται τοίχοι ή πίνακες. Επιπλέον, παίζεται με μια μικρότερη μπάλα με λιγότερη αναπήδηση (πουφ) από ό, τι μια μπάλα κανονικού ποδοσφαίρου και η επιφάνεια, η μπάλα και οι κανόνες δημιουργούν μια έμφαση στον αυτοσχεδιασμό, τη δημιουργικότητα, την τεχνική καθώς επίσης τον έλεγχο της μπάλας και τις πάσες σε μικρούς χώρους. Σίγουρα, το γκολ έρχεται πιο εύκολα και πιο συχνά σε σχέση με το κλασσικό ποδόσφαιρο κυρίως λόγω του ότι το γήπεδο είναι πιο μικρό (5Χ5). Έτσι, σε έναν αγώνα σάλας είναι δυνατόν να μπουν μόνο από τη μία ομάδα έως και δέκα τέρματα!

Όπως σε ολόκληρο τον αθλητικό κόσμο έτσι και στο ποδόσφαιρο σάλας υπάρχουν βασικοί παράγοντες που καθορίζουν τη παιδαγωγική έννοια στις μικρότερες ηλικίες και την επίτευξη του αποτελέσματος στις μεγαλύτερες. Βασικός παράγοντας και χειριστής πολλών τέτοιων καταστάσεων είναι ο προπονητής, εκείνος που θα δώσει το θετικό και το αρνητικό πρόσημο μετά την ολοκλήρωση μιας προσπάθειας.

Ένας τέτοιος “χειριστής καταστάσεων” είναι και ο Θανάσης Ζάχος, πρώην παίκτης της Εθνικής ομάδας Σάλας και νυν προπονητής στην ομάδα Νέο Ικόνιο. Το Σάλας για εκείνον έχει εξέχουσα θέση στη καρδιά του, κάτι που γίνεται αντιληπτό από τον τρόπο που αναφέρεται στο συγκεκριμένο άθλημα. Ο ίδιος είναι ειδικός στο Σάλας και δε διστάζει να μοιραστεί τις γνώσεις και τις εμπειρίες του.

Το futsal στην Ελλάδα

“ Το ποδόσφαιρο Σάλας ήρθε στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Ξεκίνησε στη Κηφισιά, όταν ο κύριος Ντάρλας και ο κύριος Χατζηαντωνίου ήρθαν από την Ιταλία και προσπάθησαν να εφαρμόσουν τις παραστάσεις που είχαν δει στο ιταλικό futsal. Έτσι φτιάχτηκαν τα πρώτα 5Χ5 γήπεδα στην Κηφισιά και αργότερα στο Φάληρο με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα πειραματικό πρωτάθλημα υπό την αιγίδα της ΕΠΟ. Ολυμπιακό άθλημα δεν είναι ακόμα, καθώς είναι σε πειραματικό στάδιο. Ωστόσο εξετάζεται από τη διεθνή αθλητική επιτροπή και ίσως στην επόμενη ολυμπιάδα να το συμπεριλάβουν ως άθλημα.”

Ποδόσφαιρο Σάλας αντί Κλασσικό

“Εκείνο που με ώθησε στο ποδόσφαιρο σάλας και όχι στο κλασσικό ποδόσφαιρο είναι ότι τα τελευταία χρόνια το σάλας γνωρίζει μεγάλη άνοδο αφού δεν απαιτεί μεγάλο γήπεδο και ταυτόχρονα είναι πολύ καλό για τον ποδοσφαιριστή καθώς μπορεί να προπονείται ακόμα και τους χειμερινούς μήνες. Για αυτό το λόγο είναι και χρήσιμο σε ψυχρές χώρες. Επιπλέον, είναι πολύ σημαντικό άθλημα για τα πρωταθλήματα των υποδομών, δηλαδή τα πρωταθλήματα που απευθύνονται στις μικρές ηλικίες, όπου ο μικρός αθλητής μπορεί να γυμνάζει το σώμα του. Βέβαια για εμένα καλό είναι ο αθλητής να αγωνίζεται και στα δύο (Κλασσικό ποδόσφαιρο και Ποδόσφαιρο Σάλας) μέχρι κάποια ηλικία, ώστε να μπορεί να επιλέξει. Όσον αφορά την Εθνική Ομάδα Σάλας στην Ελλάδα, έχω αγωνιστεί σε αυτήν στις αρχές τις δεκαετίας του 2000 και έχω να πω ότι είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να αγωνίζεσαι για τη χώρα σου, νιώθεις μεγάλη συγκίνηση και εύχομαι όλοι οι ποδοσφαιριστές να αγωνιστούν φορώντας τη φανέλα με τα χρώματα της χώρας τους.”

Οι δύσκολες στιγμές

“ Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν καλύτερες στιγμές, υπάρχουν μόνο χαρές γενικά. Δεν χωράνε λύπες και στεναχώριες, μόνο δύσκολες στιγμές. Μια από τις δυσκολότερες στιγμές στην καριέρα μου ήταν ο τραυματισμός στον ώμο μου που με έφερε πίσω. Είναι πολύ άσχημο για έναν αθλητή να τραυματίζεται όμως πάντα θυμάμαι τις χαρές και ποτέ τις λύπες. Ο αθλητισμός προσφέρει απλόχερα στους ανθρώπους χαρές και για αυτό πρέπει όλα τα παιδιά να αθλούνται και πάντα θα βγαίνουν κερδισμένα”

Το ποδόσφαιρο Σάλας είναι ένα παιχνίδι σκέψης, όπως και το σκάκι. Στο ρόλο του παίκτη-χειριστή είναι ο προπονητής. Τα πιόνια στο σκάκι είναι αντίστοιχα οι παίκτες στο ποδόσφαιρο Σάλας. Βασική διαφορά είναι ότι στο σκάκι τα πιόνια εκτελούν οποιαδήποτε κίνηση, προκαλέσει ο χειριστής εντελώς άβουλα. Στο ποδόσφαιρο Σάλας τα “ πιόνια” έχουν συναισθήματα, βιώνουν τη νίκη-χαρά και την ήττα-λύπη και παρ’όλες τις εντολές του χειριστή-προπονητή πολλές φορές παίρνουν πρωτοβουλίες και λειτουργούν σε ομαδικό πλαίσιο χρησιμοποιώντας τα φυσικά τους ταλέντα.

Ο Αναστάσης είναι τερματοφύλακας της Εθνικής Ομάδας Σάλας και του Νέου Ικονίου. Το ποδόσφαιρο σάλας παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή του αφού καλύπτει μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς του και είναι για αυτόν ο καλύτερος τρόπος να ξεφεύγει για λίγο από τα προβλήματα. Ο ίδιος, μοιράζεται την εμπειρία , τα συναισθήματα αλλά και τους προβληματισμούς του γύρω από την ακμή και τη παρακμή του αθλήματος, των ευκαιριών αλλά και των εμποδίων που παρουσιάζονται στο χώρο του futsal.

“Όταν ήμουν σε μικρή ηλικία η αλήθεια είναι ότι ακόμη κι εγώ δεν γνώριζα την ύπαρξη του συγκεκριμένου αθλήματος μέχρι που είδα ένα παιχνίδι μεταξύ δυο αντρικών ομάδων στο κλειστό γήπεδο του Περάματος. Όσο έβλεπα την εξέλιξη του παιχνιδιού ένιωθα διάφορα και αξιοπερίεργα συναισθήματα, όπως συνεχόμενη ένταση και απρόσμενη ευχαρίστηση τη στιγμή που γινόταν επίτευξη κάποιου τέρματος. Όταν ο αγώνας ολοκληρώθηκε ένιωθα ότι είδα κάτι το οποίο δεν ήθελα στην πραγματικότητα να τελειώσει ποτέ. Άρα η αλήθεια είναι ότι δεν επέλεξα το άθλημα αλλά το άθλημα με κέρδισε και με έκανε να βιώσω κάτι διαφορετικό από το κλασσικό ποδόσφαιρο. Αν μπορούσα να συνδυάσω και τα δύο αθλήματα, ίσως το επιχειρούσα ,όμως να αφήσω το ποδόσφαιρο σάλας για το κλασσικό νομίζω σε καμία περίπτωση, εξάλλου όπως είπα το άθλημα αυτό με κέρδισε και με γεμίζει απόλυτα. Το Σάλας είναι μια διαφορετική οπτική του κλασικού ποδοσφαίρου. Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα δύσκολα θα χαθεί η “αίγλη” του κλασσικού ποδοσφαίρου. Στην πραγματικότητα κανείς μας δε θέλει να μην υπάρχει κλασσικό ποδόσφαιρο, απλά πραγματικά όλοι οι αθλητές του Σάλας θα ήθελαν τουλάχιστον να μοιραστεί η “αίγλη” αυτή, να αναγνωριστεί το άθλημα ,να διαφημιστεί ,να κερδίσει κόσμο όπως κέρδισε κι εμένα. Στην Ελλάδα δύσκολα μας αρέσουν τα καινούρια πράγματα , η διαφήμιση είναι ελάχιστη ,οι φορείς (Π.Ε.Π.Σ.Σ) από πλευράς Ε.Π.Ο.) δεν βρίσκουν χορηγούς κι έτσι το άθλημα μένει στην αφάνεια. Στην ουσία το Ποδόσφαιρο Σάλας είναι μια επένδυση Ψυχαγωγίας και Ευχαρίστησης του θεατή ,στο εξωτερικό δόθηκε τόπος γόνιμος ώστε να προχωρήσει και να πετύχει αυτή η επένδυση. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχει δοθεί ακόμα η ευκαιρία για να καρποφορήσει. Εγώ πραγματικά όμως πιστεύω ότι όταν δοθεί θα κεντρίσει το ενδιαφέρον μεγάλης μερίδας του κοινού.”

Το συναίσθημα να είσαι μέλος της εθνικής ομάδας

“Κάθε Διεθνής ποδοσφαιριστής και αθλητής γενικότερα νιώθει μεγάλη τιμή ,δέος και περηφάνια όταν φορά το εθνόσημο. Εγώ προσωπικά, εκτός από όλα τα παραπάνω νιώθω ότι κάνω κάτι που με γεμίζει και χαίρομαι ιδιαίτερα που φοράω το εθνόσημο καταλαβαίνοντας όμως ταυτόχρονα, το βάρος που “κουβαλάς” όταν σε διεθνή αγώνα ακούς τον εθνικό ύμνο.”

Το σάλας σε άλλες χώρες

“Η αλήθεια είναι ότι σε άλλες χώρες του εξωτερικού το ποδόσφαιρο σάλας είναι ιδιαιτέρως διαδεδομένο, καλύπτεται τηλεοπτικά και τα πρωταθλήματα σε χώρες όπως η Ισπανία, η Ιταλία και άλλες εκτός Ευρώπης όπως η Βραζιλία είναι επαγγελματικά κάτι που για τα δεδομένα της Ελλάδας μοιάζει ουτοπικό. Κάθε φορά πραγματοποιούνταν φιλικά ή επίσημα παιχνίδια της εθνικής ομάδας ήταν ευρύτατα εμφανές ότι οι αντίπαλες εθνικές ομάδες νικούσαν στο κομμάτι της οργάνωσης, της διαφήμισης και των κτιριακών υποδομών. Χαρακτηριστικά δόθηκαν δύο φιλικά παιχνίδια της Εθνικής Εφήβων σάλας των Απρίλιο του 2014 στη πόλη Βάστο της Ιταλίας με αντίπαλο την ομώνυμη Εθνική ομάδα. Η μεταφορά των διεθνών έγινε με ειδικά εξοπλισμένο πούλμαν, τα επίπεδα ασφαλείας ήταν υψηλότατα και εκτός του γηπέδου η αστυνόμευση ήταν ισχυρή. Είναι αξιομνημόνευτο ότι σε δύο φιλικά παιχνίδια της κατηγορίας των Ελπίδων του futsal το γήπεδο κατακλείστηκε από φιλάθλους (περίπου 2.000 θεατές).

Αντίστοιχο στοιχείο ανάδειξης του αθλήματος σε χώρες του εξωτερικού είναι το γεγονός απονομής του αθλητή της χρονιάς το 2014 για όλα τα σπορ στην Βραζιλία στον FALCAO ο οποίος είναι ποδοσφαιριστής του Σάλας. Έτσι λοιπόν, σε κάποια άλλη χώρα του εξωτερικού θα υπήρχε μεγαλύτερη εξέλιξη και παροχή γνωστικών στοιχείων του futsal για όλους τους αθλητές.”

Ο Δημήτρης είναι ένας ακόμη αθλητής του futsal. Ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία το άθλημα. Σήμερα στα 22 του χρόνια είναι μέλος της Εθνικής ομάδας Σάλας και εκφράζει τους προβληματισμούς του αλλά και την αγάπη του για το άθλημα.

“Τα πρώτα μου βήματα στον χώρο του ποδοσφαίρου τα έκανα σε γήπεδα 5x5. Αργότερα που μπήκα και στο κλασικό ποδόσφαιρο κατάλαβα ότι δεν είχα την ίδια διάθεση μέσα μου όπως είχα τότε που αγωνιζόμουν στα γήπεδα του σάλας και επειδή έτυχε να υπάρξει περίοδος που έπαιζα και κλασικό ποδόσφαιρο και σάλας, μέσα μου αισθανόμουν πιο ολοκληρωμένος όταν έπαιζα το δεύτερο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να επιλέξω οριστικά τον δρόμο του 5x5. Μπορεί να μου πέρασε κάποια στιγμή η ιδέα να ασχοληθώ μόνο με το κλασικό ποδόσφαιρο αλλά αμέσως έφυγε καθώς οι συνθήκες κατά τις οποίες βρίσκομαι, στην ομάδα που είμαι, με καλύπτουν απόλυτα για αυτό που θέλω να κάνω. Αυτό που με έκανε να αγαπήσω το συγκεκριμένο άθλημα είναι η ταχύτητα του, η τεχνική και η γρήγορη αντίληψη που πρέπει να έχεις μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Μπορεί να μην είναι τόσο θεαματικό όσο το κλασικό έχει όμως και αυτό τις ιδιαίτερες στιγμές του που σε καθηλώνουν. Σίγουρα με ενοχλεί που μεγάλη μερίδα του πληθυσμού δεν γνωρίζει το futsal από την άποψη ότι στους αγώνες το γήπεδο θα ήθελα να είναι γεμάτο. Κάθε αθλητής θα ήθελε να αγωνίζεται σε ένα γεμάτο γήπεδο καθώς του δίνει κίνητρο για παραπάνω προσπάθεια. Κατά την άποψη μου ο βασικότερος λόγος για το οποίο πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν ακόμα αυτό το άθλημα είναι ότι οι υπεύθυνοι του συγκεκριμένου αθλήματος δεν το προωθούν σωστά. Η διαφήμιση που γίνεται είναι μηδαμινή έως και ανύπαρκτη με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν και οι κατάλληλοι χορηγοί οι οποίοι θα βάλουν πλάτη στην προσπάθεια αυτή που κάνουμε εμείς οι αθλητές. Δυστυχώς το επίπεδο στην Ελλάδα είναι ερασιτεχνικό αλλά είμαι αρκετά αισιόδοξος ότι το άθλημα αυτό θα δει πολύ καλύτερες μέρες στο μέλλον.”

Ως μέλος της εθνικής ομάδας Σάλας

“Το να αγωνίζεται κανείς για την χώρα του είναι ίσως η πιο μεγάλη, για εμένα, τιμή που μπορεί να έχει. Όταν φοράς το εθνόσημο στο στήθος και ακούς τον εθνικό σου ύμνο, το δέος που σε διακατέχει εκείνη την στιγμή είναι απερίγραπτο. Όσοι το έχουν ζήσει μπορούν να καταλάβουν ότι μια τέτοια στιγμή είναι απερίγραπτη με λόγια.”

Η εξέλιξη του σάλας στο εξωτερικό

“Για χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία ακόμα και η Ρωσία, το ποδόσφαιρο σάλας είναι αν όχι το πρώτο, τότε σίγουρα το δεύτερο πιο δημοφιλή άθλημα που έχουν. Αν σκεφτείς ότι γεμίζουν τα γήπεδα τους ακόμα και σε ένα αδιάφορο σχετικά παιχνίδι τότε μπορείς να αντιληφθείς την δουλειά που έχει γίνει πίσω από όλο αυτό. Η οργάνωση είναι μεγάλη και σίγουρα το να είσαι παίκτης σε μια ομάδα η οποία αγωνίζεται υπό αυτές τις συνθήκες μόνο καλό μπορεί να σου κάνει ως προς την εξέλιξη σου στον χώρο.”

Δυο και πλέον περίπου δεκαετίες από την ημέρα ίδρυσης της Ομοσπονδίας το ποδόσφαιρο σάλας κερδίζει κόσμο στο άκουσμα του αλλά και στο κομμάτι της ψυχαγωγίας. Το πρόβλημα που παρουσιάζεται είναι ότι ο κόσμος αυτός παρατηρεί και ψυχαγωγείται από το άθλημα χωρίς να το αναδεικνύει ,ενώ υπάρχει μεγάλη μερίδα θεατών, που ενώ παρακολουθούσε τα δρώμενα του αθλήματος βλέποντας τις λιγοστές υποδομές αλλά και την σχεδόν ανύπαρκτη διαφήμιση, σταματά να το ακολουθεί με την ίδια θέληση και ευχαρίστηση. Ένα μεγάλο κομμάτι των αθλητών αποχωρεί από το σάλας και προσπαθεί να δοκιμάσει τις δυνατότητες του στο κλασσικό ποδόσφαιρο. Η αλήθεια είναι ότι υπήρξε και υπάρχει εδώ και περίπου δέκα χρόνια, με μικρά διαστήματα διακοπής, η φημολογία ότι το σάλας θα λάβει το Ολυμπιακό χρίσμα και θα υπάρχει πλέον ως Ολυμπιακό άθλημα, κάτι το οποίο θίχτηκε και διαπραγματεύτηκε σαν θέμα όμως μέχρι στιγμής καμία έγκριση δεν έχει δοθεί. Στην Ελλάδα η Ένωση του σάλας έχει άμεση σχέση με την Πανελλήνια Ένωση Ποδοσφαίρου άμμου (το λεγόμενο beach soccer),καθώς και τα δυο αθλήματα κατατάσσονται ως ειδικά στα εσωτερικά της ΕΠΟ. Λόγω των περιορισμένων οικονομικών σε κανονική διάσταση δεν μπορούν να λειτουργούν και τα δυο,έτσι όταν πολλές φορές γίνονται προπονήσεις του ενός αθλήματος παραγκωνίζονται οι αντίστοιχες του άλλου σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Οι χορηγοί που ίσως άλλαζαν τα πράγματα δεν υπάρχουν αφού συνήθως προσανατολίζονται προς το κλασσικό ποδόσφαιρο.

Στη χώρα μας διενεργούνται προσπάθειες ανάδειξης αλλά χαρακτηρίζονται αυτόβουλες ,δηλαδή με πρωτοβουλίες που πράττουν οι ίδιες οι ομάδες και οι υπεύθυνοι τους.Μια τέτοιου τύπου προσπάθεια είναι αυτή της ομάδας του Ρεθύμνου της Κρήτης ,της μόνης ανδρικής ομάδας σάλας εκτός της περιφέρειας Αττικής και του Αργοσαρωνικού. Είναι χαρακτηριστικό ότι έχει λάβει μέρος και στην Α’ και στην Β κατηγορία του πρωταθλήματος και παρ όλα αυτά οι ομάδες πληρώνουν μονές τους τα έξοδα για τη μεταφορά στην Κρήτη καθώς και τα ταξίδια της ομάδας του Ρεθύμνου στην Αθήνα δεν καλύπτονται επίσης από κανέναν, κι όμως είναι αξιοσημείωτο διότι καμία ομάδα ούτε βεβαίως και το Ρέθυμνο δεν διαβλέπει κέρδος από το Futsal. Ακόμα υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι αθλητές μη θέλοντας να επιβαρύνουν κι άλλο τις ομάδες τους (εκτός των εξόδων των διαιτητών) πληρώνουν οι ίδιοι τα έξοδα για την μεταφορά τους.

Ανάλογες προσπάθειές έχουν γίνει φέτος στην Πάτρα και στη Θεσσαλονίκη ,δυστυχώς όμως μόνο επιπέδου μικρών ηλικιακών κατηγοριών σε πλαίσιο ακαδημιών ποδοσφαίρου.

Είναι βασικό να τονιστεί ότι μια φορά το χρόνο στην Ελλάδα πραγματοποιείται το ετήσιο ALL STAR GAME του σάλας , μια γιορτή με τους καλύτερους του αθλήματος μετά από ψηφοφορία που γίνεται διαδικτυακά. Σε κάθε τέτοιο παιχνίδι είτε με χρέωση ελάχιστης τιμής εισιτηρίου είτε με συγκέντρωση τροφίμων βοηθούνται κοινωφελείς φιλανθρωπικοί και μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα οργανισμοί (όπως η ΦΛΟΓΑ-2014/2015). Το παράξενο είναι ότι και σε αυτή την ενέργεια δεν υπάρχει διαφημιστική προσπάθεια, η οποία θα βοηθούσε και το άθλημα να εξελιχθεί αλλά και τους φιλανθρωπικούς οργανισμούς να ενισχυθούν με το κάλεσμα μεγαλύτερης μερίδας κοινού.

Βασικό πρόβλημα που παρουσιάζεται είναι η έλλειψη κτιριακών υποδομών (κυρίως γηπέδων) με αποτέλεσμα αγώνες της Β΄ εθνικής κατηγορίας αλλά και της Α΄εθνικής σε ηλικιακές κατηγορίες εφήβων και παίδων να διεξάγονται σε ανοιχτού τύπου γήπεδα. Κύριο χαρακτηριστικό του αθλήματος είναι η διεξαγωγή των αγώνων σε κλειστά γήπεδα. Δυστυχώς, λόγω της περιορισμένης αναγνώρισης του αθλήματος οι δημοτικοί θεσμοί που έχουν υπό την αιγίδα τους τα κλειστά δημοτικά γήπεδα αλλά και τη κατανομή των ωρών δεν προσφέρουν το απαιτούμενο ωράριο στις ομάδες του σάλας. Κλασσικό παράδειγμα για τους ενδιαφερόμενους και σχετίζοντας του αθλήματος είναι η ομάδα της Αθήνας ‘90,”ισόβιας” πρωταθλήτριας στη κατηγορία των ανδρών, στην οποία δεν δίνεται η δυνατότητα εκμετάλλευσης του κλειστού γηπέδου της Κηφισιάς στις μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες παρά μόνο στην ομάδα του ανδρικού. Από τις ομάδες της Β΄ εθνικής (δέκα στο σύνολο) μονάχα οι τρεις διαθέτουν εκμεταλλεύσιμο κλειστό γήπεδο. Είναι εμφανές ότι οι δήμοι και οι περιφέρειες δεν μπορούν να προσφέρουν τα κλειστά γήπεδα για ένα άθλημα που δεν είναι τόσο δημοφιλές. Τα υπόλοιπα αθλήματα κλειστών γηπέδων (in door) όπως το βόλεϋ, το μπάσκετ και το χάντμπολ χρειάζονται μεγάλο χρονικό περιθώριο εκμετάλλευσης των γηπέδων, το οποίο χάνεται για το ελληνικό futsal.

Το 2014 ο προπονητής της Εθνικής Ελλάδος Στέφανος Σοϊλεμές είχε δώσει συνέντευξη στο σπορ fm, στην οποία διαφαίνεται η αισιοδοξία και η ελπίδα ότι το ποδόσφαιρο σάλας θα έχει μεγαλύτερη εξέλιξη στο μέλλον.

“Το ποδόσφαιρο Σάλας στην Ελλάδα είναι ακόμα ερασιτεχνικό. Κάνει τα πρώτα του βήματα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως περνάμε μια πολύ δύσκολη περίοδο στη χώρα μας. Βέβαια παρ’ όλες τις δυσκολίες, έγιναν πολλά σημαντικά πράγματα και πιστεύω πως και με τη βοήθεια της ομοσπονδίας η Ένωση Ποδοσφαίρου Σάλας θα κάνει ότι μπορεί να λύσει τα προβλήματα που υπάρχουν ώστε να προχωρήσει το άθλημα όπως του αξίζει. Ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν συμμετέχουν ομάδες από όλη την Ελλάδα, όπως εμείς θα θέλαμε και έτσι να είναι πιο μεγάλο, πιο αντιπροσωπευτικό και πιο ανταγωνιστικό. Είμαι σίγουρος όμως πως η Ένωση Ποδοσφαίρου Σάλας δουλεύει προς αυτόν τον τομέα. Άλλωστε, νομίζω πια φαίνεται ξεκάθαρα πως τα παιδιά που έρχονται στην εθνική ανδρών έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους, να πάνε αυτή την ομάδα πιο ψηλά και το ελληνικό ποδόσφαιρο Σάλας μπορεί να δει αισιόδοξα το μέλλον του.”

Βέβαια, παρ όλη αυτή την αισιοδοξία για την ανάπτυξη του αθλήματος στη χώρα μας, το futsal παραμένει, προς το παρόν τουλάχιστον, στην αφάνεια. Κρύβεται συχνά από το κεντρικό πλάνο. Ένα πλάνο το οποίο δεν αλλάζει. Μένει πάντοτε ίδιο. Ένα πλάνο του κομπάρσου, που αντί να αναπτύσσεται και να εξελίσσεται σταδιακά προσπαθώντας να πάρει έναν μεγαλύτερο ρόλο ,το μόνο που καταφέρνει είναι να μένει στην ολοκληρωτική αφάνεια.

Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα είχε ξεκινήσει μια προσπάθεια ένταξης του σάλας στα ολυμπιακά αθλήματα ,κάτι το οποίο δε συνέβη ποτέ. Παρ Όλα αυτά το άθλημα στο εξωτερικό γεμίζει τα γήπεδα και γνωρίζει τεράστια και βαθμιαία εξέλιξη, σε αντίθεση με τη χώρα μας που από τον Ιανουάριο του 2016 έχουν σταματήσει οι προπονήσεις της Εθνικής ομάδας των ανδρών λόγω του ότι η ένωση(ΠΕΠΣΣ) δε δύναται να καλύψει τον ελάχιστο μισθό των διεθνών για τα οδοιπορικά τους (πόσο που δεν ξεπερνά τα 200 ευρώ μηνιαίως ).

Όλοι οι πρωταγωνιστές είναι πραγματικά πρόσωπα που αγαπούν και διασκεδάζουν το futsal , όλοι τους έχουν δει και τις δυο πλευρές του νομίσματος, την καταξίωση και περηφάνια στους αγώνες του εξωτερικού αλλά και την παρακμή και στασιμότητα στην Ελλάδα. Παρ όλα αυτά συνεχίζουν, δε σταματούν ,βάζουν προτεραιότητα να διαφημιστεί το άθλημα ,όχι εκείνοι ,να προωθηθεί στο ευρύ κοινό όχι να το εμπορευματοποιήσουν.

Αγώνας Σάλας
One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.