Հասուն տարիքն առած կինը՝ խորասուզված մտքերով, ձեռքը գլխին թիկն առած, պատշգամբում նստել ու նայում է լճի առագաստանավերին: Ինչ իմանաս, հիշողության որ ալիքն է արթնացել նրա ներսում և ալեկոծել հոգին:

Իրականում նա հիշել է իր առաջին սիրո մասին և առանձնացել է բոլորից ու փորձում է թաքցնել այդ վիշտը։Նա հաճախ է այդ մասին հիշում,մտածում ու արտասվում,բայց նաև հասկանում,որ ոչինչ չի կարող փոխել։ Այդ դառն ու միևնույն ժամանակ քաղցր հուշերը նրան ուղեկցում են իր կայնքի թե դժվարին, թե հաջողության պահերին։

Ինչեր ասես իր կյանքում չի, եղել, իր գլխով չի անցել, բայց առաջին սիրո թրթիռները միշտ վառ են մնացել իր հոգում։

Like what you read? Give Մարիամ Ղազարյան a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.