Als jonge meisjes worden we blootgesteld aan het idee dat we een prins nodig hebben. Deze prins zal ons komen redden en dit is het belangrijkste moment in ons leven. Zelfs als we ouder én succesvol zijn, vraagt onder andere Carrie Bradshaw zich af waar de perfecte man blijft.

Elke keer een potentieel lief mij enige vorm van aandacht geeft, verlies ik mezelf. Is dit dan het moment dat de prins mij komt redden? Is dit dan het moment dat de sterren in het universum zo staan dat ik eindelijk de liefde van mijn leven heb gevonden? Is dit het moment dat ik eindelijk bevestiging heb dat ik goed genoeg ben? Ben ik dan eindelijk de gelukkige? Vanaf dat moment gaat leven niet meer om mij, maar om relaties. Ik pas mezelf zo aan dat ik een veilige haven ben om bij thuis te komen. Ik pas mezelf aan zodat ik de perfecte plek ben om op te steunen, om op te vallen. Ik ben een plek voor liefde en lust. Ik doe, zeg en denk niets wat hem zou kunnen wegjagen. Ik vorm mezelf voor hem. Ik maak van mezelf een object, een object van zijn dromen.

Een relatie wordt voor vrouwen bijna een bevestiging dat ze goed genoeg zijn. Als je iets van die norm afwijkt, is dat de schuld dat je geen relatie hebt. Dominant? Depressief? Emotioneel instabiel? Duidelijke mening? Luidruchtig? Succesvol? Te mannelijk? Ja, logisch dat je vrijgezel bent. Oh en vergeet je vooral niet te schamen dat je nog vrijgezel bent. En als je dan wel een partner hebt? Heb vooral medelijden met je vriend, want hij kiest ervoor om met jou in een relatie te zitten. Je bent ingewikkeld, dus koester vooral je partner.

We worden constant geobjectiveerd, dat we het nu zelf beginnen te doen. We worden een steunpaal, een matras om op te vallen. We worden een pleziertje om de tijd mee te doden. Een plek voor je lust en soms liefde. We hebben een gat dat gevuld moet worden.

Hier ben ik klaar mee. Ik besta niet om alles aan mij aan te passen zodat iemand mij goed genoeg vindt om te blijven. Ik weiger mijn vuur te doven. Ik weiger mijn licht te dimmen. Ik heb geen gat dat gevuld moet worden, niet in mijn lichaam of in mijn leven.