Verkiezingen Nederland

‘Nederland zegt ‘Ho’ tegen het verkeerd soort populisme’ aldus Mark Rutten, voorzitter van VVD, dat ondanks een verlies van bijna 10 zetels de grootste blijft. Uiteraard ben ik enigszinds opgelucht dat in Nederland voorlopig geen enge nationalist met een vreemd blond kapsel aan de macht komt. Maar het ‘overliezen’ van de VVD als de triomf van de redelijkheid beschouwen lijkt me geen juiste analyse.

Regeringspartijen VVD en PvdA verliezen samen ongeveer de helft van hun zetels. De sociaal-democratische PvdA van onder andere Jeroen Dijselbloem -niet te verwarren met onze Belgische PVDA- wordt zwaar afgestraft voor hun besparingspolitiek op nationaal en Europees niveau en hoewel ze de grootste blijven gaat ook de VVD -dat voor een deel het discours van Wilders over heeft genomen- er sterk op achteruit.

Net als in de rest van Europa merken we dat mensen op zoek gaan naar een alternatief voor het neoliberale besparingsbeleid. Die zoektocht is diffuus, versplinterd en kan in sommige gevallen leiden tot paradoxale uitkomsten. Enerzijds gaan partijen als GroenLinks en de Partij voor de dieren vooruit, anderzijds laat een deel zich ook vangen door de demagogie van Geert Wilders.

Voorlopig houden de meer-van-hetzelfde-partijen nog stand maar indien men de komende jaren gewoon op hetzelfde pad doorgaat zal de groeiende ontevredenheid in de samenleving niet afnemen. Het echte alternatief op Wilders is dus zeker niet meer van hetzelfde. Wel een authentiek links verhaal dat de terechte ontevredenheid van de bevolking serieus neemt, het systeem zelf in vraag durft te stellen en van onderen uit bouwt aan een positief alternatief dat de mensen op de eerste plaats zet, niet de winst.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.