In het maanlicht worden zwarte jongens blauw

Moonlight recensie

Het was geen goed jaar voor minderheidsgroepen in Amerika. Het politiegeweld tegen de zwarte gemeenschap nam toe en na de gewelddadige schietpartij op een homoclub in Orlando werd ook de haat tegen de LGBT-gemeenschap nog eens belicht. De film Moonlight, over de strijd van een homoseksuele zwarte man in Amerika, komt dan ook op het ideale moment in de zalen.

Moonlight, een film met een ziel.

Op het witte doek worden verhalen van minderheidsgroepen zelden of nooit verteld. En als ze verteld werden krijgen we films als ‘Stonewall’ die de bal volledig misslaan en zwarte transseksuele vrouwen volledig schrappen uit een film waarin ze eigenlijk de hoofdrol zouden moeten spelen. Regisseur en schrijver Barry Jenkins brengt met de film, Moonlight een verrassend hard maar eerlijk verhaal van een zwarte, homoseksuele man en zijn zoektocht naar een plek in de samenleving.

De film is gebaseerd op het toneelstuk ‘In Moonlight Black Boys Look Blue’ van Tarell Alvin McCraney. De film vertelt in drie hoofdstukken het leven van Chiron, een jongen die opgroeit in de achterbuurten van Miami. We zien Chiron eerst opduiken wanneer hij achterna wordt gezeten door pestkoppen. Drugsdealer Jean, gespeeld door Mahershala Ali, helpt hem en krijgt hem samen met zijn vriendin Teresa (Janelle Monae) aan het praten. Bij deze twee mensen vindt Chiron voor het eerst de erkenning die hij van zijn drugsverslaafde moeder (Naomie Harris) niet krijgt. Maar wanneer de film als een cliché begint aan te voelen verandert hij van richting.

We zijn zeven jaar later en de 16-jarige Chiron is vel over been en nog steeds het slachtoffer van dezelfde pesterijen. Wanneer hij samen met zijn jeugdvriend Kevin (Jharrel Jerome) op een strand durft te praten over zijn geaardheid, heeft Chiron zijn eerste seksuele ervaring. De scene is zacht en lief en in contrast met de wereld waarin beide jongens dagelijks moeten vechten voor wie ze zijn.

Jaren gaan voorbij en wanneer we Chiron, nu gespeeld door de krachtige Trevante Rhodes, terugzien herkennen we hem haast niet meer. Hij is opgegroeid tot een zware jongen die toch in het drugsmilieu is terechtgekomen. Wanneer Kevin (André Holland) hem opbelt na jaren geen contact zien de twee elkaar terug in het restaurant waar Kevin werkt.

De scenes die volgen zijn krachtig en vormen het hart van de film. Beiden mannen hebben een band die zelfs na jaren niet te breken is. Met weinig woorden en betekenisvolle blikken weten de acteurs subtiel emotie in de film te steken.

Moonlight voelt vernieuwend en zelfs magisch. De prachtige shots en kleuren zorgen voor een ritme waardoor de film bijna aanvoelt als een dans. Net als de zee, die een belangrijke rol speelt in de film, zijn de camerabewegingen levend en haast vloeibaar. De keuze om de film uit de hand te filmen voelt hier helemaal op zijn plaats. Een technisch briljante film.

De grootste en belangrijkste delen van de film worden niet verteld op camera maar wel off-screen. Door de film te belichten vanuit drie verschillende fases in Chirons leven moet de kijker veel zelf invullen.

Moonlight en zijn problematieken zijn hard, maar door die harde buitenkant schijnen toch zachtheid en gevoelens. De film draait dan wel om drugs en bendes, het is ook een ode aan de liefde en aan het trouw blijven aan jezelf. De ploeg acteurs weet de film te dragen en een oneindigheid aan passie over te brengen. Maar Naomie Harris, die de moeder speelt in de film, zet een prachtprestatie neer. Doorheen de drie stukken van de film vertelt zij een verhaal van spijt en fouten maar des te meer een verhaal van vergeving.

De film heeft acht Oscarnominaties op zijn naam staan. Maar de prent is geen grote Hollywoodfilm zoals concurrent La La Land. Moonlight voelt als een kleine zachte film die je liefst geheim wilt houden van de rest van de wereld. Moonlight, een film met een ziel.

(MH)

Like what you read? Give Marthe Hanegreefs a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.