KUNST IN MIJN KAMER

De kunst van de liefde

Gustav Klimt, De kus

Laat me heel eerlijk zijn, romantiek is niet mijn ding. Nee, mijn hartje gaat niet sneller slaan wanneer één of andere perfect uitziende bink zijn liefde verklaart aan zijn al even mooie tegenspeelster. En dan zwijg ik nog over Valentijnsdag. Wanneer in januari de rekken gevuld worden met al die roodkleurige troep, verhuis ik liefst naar heel ver hier vandaan. Zo denk ik erover totdat ik dit schilderij van Klimt weer zie.

De Kus van Klimt beeldt een koppel af dat wel lijkt vastgeroest in intimiteit. Het is net alsof de wereld er niet meer toe doet, dat ze aan elkaar genoeg hebben. Alleen hun omhelzing, afstekend tegen de kleurloze achtergrond, is van belang. Ze zijn omgeven door een gouden, met bloemen gevulde aureool van liefde. En mag net dit zelfs mij doen veranderen in een hopeloze romanticus.

Over Klimt zelf wordt gezegd dat hij een man was met een gezonde seksuele appetijt die maar liefst 14 onwettige kinderen verwekte. Hij was een vrouwenbewonderaar. In zijn werken focuste hij zich dan ook voornamelijk op het afbeelden van vrouwen. Niet echt de artiest die je voor ogen hebt als je dit werk bekijkt.

Er wordt gezegd dat het schilderij oorspronkelijk een zelfportret van Klimt is die zichzelf afbeeld naast Adèle Bloch-Bauer, zijn muse. Ofdat de twee ooit een affaire hebben gehad blijft een raadsel, want Adèle was een getrouwde vrouw. Zou een koppel op de rand van een weiland met bloemen, één stap verwijderd van het vallen in een donkere afgrond, geen prachtige afbeelding zijn van onbereikbare liefde. Of is dat de hopeloze romanticus in mij die spreekt ?

Ja, ik ben een fan van Klimt en voornamelijk van dit gouden werk. Het doet mij geloven in de schoonheid van liefhebben, in de kunst van de liefde. En is dat niet wat we allemaal nodig hebben als we nog eens met liefdesverdriet in bed liggen?

Marthe Hanegreefs

A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.