De wereld
MarnixAmsterdam©
71

Alhoewel ik me enerzijds kan invoelen in de redenering, krijg ik gelijk ook het gevoel dat je hier gebruik maakt van het mechanisme dat je verfoeit. Je schrijft dit niet omdat je zo lekker je eigen pad aan het banen bent, maar omdat je anderen wilt wijzen op dat pad. Dat is het begin van een beweging die in potentie leidt tot dezelfde holle retweets die je afwijst.

Wat me nog het meest tegen de borst stuit is de paternalistische toon die aangeeft dat wat anderen massaal doen er niet toe doet terwijl er geen bewijs wordt geleverd dat dat wat de schrijver doet er wel toe doet.

Ik praat ook wel eens met iemand, al dan niet in psychische nood. Dat is in mijn opinie vrij normaal. Zodanig normaal dat ik daar geen artikelen over schrijf. Tevens kan dat gesprek prima bestaan naast een retweetrondje over Zwarte Piet of wat dan ook.

Ik vind het massale retweeten van de laatste hype van tijd tot tijd ook best irritant. Het drukt de interessante zaken in mijn tijdlijn af en toe naar de achtergrond. Ik kan echter niet zien met welke intentie er geretweet wordt. Mogelijk doen de tweeters dat met enorme overtuiging die veel minder hol blijkt dan gedacht. Daarvoor moet je, net als met de kennis met de psychische klacht, in dialoog treden. Zonder al te veel vooringenomenheid.

Like what you read? Give Martijn Dood a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.