Wie zijde gij eigenlijk? (1/2)

Ik praatte met haar frivool over koetjes en kalfjes of — voor de vegetariërs en veganisten onder ons — over wortels en courgettes. Over wortels en courgettes kan nogal gepraat worden. Ik kan er een hele avond mee vullen of een boek over schrijven of — als ik er goed voor betaald word — alle twee. Maar ik beslis hier en nu om het bij de koetjes en kalfjes te houden. Er wordt al genoeg onzin de wereld ingestuurd en zo ook over wortels en courgettes. Het laatste wat deze wereld NU nodig heeft is gezwans over wortels en courgettes. In plaats daarvan zouden we — zoals mijn Facebook tijdslijn suggereert — samenkomen op pleinen om kaarsen te branden, te knuffelen en liedjes van John Lennon te zingen. Bij voorkeur dat ene liedje waar we ons moeten inbeelden dat iedereen in vrede naast elkaar leeft. Als de kaarsen doven, onze stembanden kraken en we onze naasten naar de hemel en terug geknuffeld hebben, dan stappen we op onze bakfiets en keren we naar ons veilig huis terug om daar dan verder, met een kruidig glas rode wijn uit het jaar 1999 en schijfjes salami of wortel, te palaveren over de onzin van zinloos geweld en nog meer zinloze boerkini-oorlogen.

Koetjes en kalfjes dus. Daar praatte ik met haar over. Frivool weliswaar doch met een weemoedige en provocerende noot zodat ik kon achterhalen of wat ze zei ze ook écht diep van binnen wilt en voelt. Terwijl ik daar aandachtig stond te luisteren, dacht ik bij mezelf dat ik best wel vaak mensen tegenkom die iets willen dat “buitengewoon” is. Ik denk maar aan een goedbetaalde job met bijhorende functietitel, een strak lijf, een brede borstkas, de vrijheid om te reizen, gezonde kinderen, het geld voor een Tesla of een buitengewone levenspartner waarmee je je dromen kan realiseren, intellectuele gesprekken kan voeren en ook nog eens waanzinnige seks mee hebt.

Onze diepste verlangens en dromen realiseren. We willen het allemaal maar de vraag is en blijft of we het écht diep van binnen willen, voelen én of we de hoge standaarden die we toepassen op onze verlangens ook toepassen op onszelf. En daar is het waar het volgens mij het spreekwoordelijke schoentje knelt. We willen veel maar doen zo weinig. We willen vrede hier op aarde maar spreken al jaren niet meer tegen die vriend die ons in een ver verleden “gekwetst” heeft of negeren onze buur die iets te veel lawaai maakte op zondagmiddag terwijl je eindelijk dat uurtje rust had waar je zo naar snakte. We willen veel geld verdienen zonder hard te werken onszelf wijsmakend dat we voluit voor onze dromen gaan. Slapend rijk worden, iemand? Of beter nog, na nieuwjaar willen we die extra kilo’s verliezen zonder onze levensstijl ingrijpend te veranderen. We willen een buitengewone partner zonder zelf de moeite te doen om buitengewoon te zijn. “Verbeter de wereld, begin bij jezelf” is een eeuwenoud gezegde dat een waarheid als een koe is.

Koetjes en kalfjes dus. Daar was ik nog steeds met haar over aan het praten terwijl plots, in mijn rechterooghoek een engel verschijnt. Het is niet de eerste keer dat ik een engel waarneem. De eerste maal moest ik zo’n zes of zeven jaar oud geweest zijn. Hij zat op mijn schouder en beschermde me tegen al wat fout kon lopen. Ditmaal was het een zij en ze heeft goudblonde haren, ogen die schuchter wegkijken en een glimlach die bevestigt dat alles goed komt in die mate dat alles nog niet goed zou zijn zoals het was. Ik knipoogde spontaan en vluchtig met mijn linkeroog naar de verlichte verschijning die ik opmerkte in mijn rechterooghoek. Ze draaide verlegen haar hoofd naar de tafel waar ze aan stond. Ik stapte zelfzeker op haar af met in mijn achterhoofd de gedachte dat afwijzing altijd beter is dan spijt. Altijd! Afwijzing bestaat niet. Ik zoek louter uit of de vrouw die mijn interesse prikkelt al dan niet goede smaak heeft. De eerste stap is gezet. Ik vraag haar vastberaden en met de kin vooruit: “Wie zijde gij eigenlijk?”

Lees het vervolg hier.

A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.