Akako (links) geniet van het uitzicht

Japanse toeriste Akako Hitoyama in Boedapest

‘Ik ga naar de top’

De Japanse toeriste Akako Hitoyama keek een jaar uit naar haar beklimming van de Sint-Stefanusbasiliek in Boedapest. ‘Ik ga naar de top. Al moet ik mezelf erheen sleuren.’

Those damn coins’, stamelt de Japanse toeriste Akako Hitoyama terwijl ze haastig 500 florint bij elkaar zoekt. Naar dit moment keek ze een jaar uit. Vandaag gaat ze eindelijk de Sint-Stefanusbasiliek in Boedapest beklimmen. ‘Ik ga helemaal tot de top’, lacht ze. Maar eerst moet ze inkomgeld betalen. Na wat gesukkel en communicatieproblemen met de medewerkster had ze eindelijk haar inkomkaartje in handen. ‘Off I go.’

‘De Sint-Stefanusbasiliek moet je echt eens beklimmen’, had de blogger Adam Szucs mij aangeraden. ‘Het kost maar twee euro en het uitzicht is prachtig’, beloofde hij mij. Zogezegd zo gedaan, ik wandelde in mijn eentje naar de basiliek waar ik Akoka tegenkwam. ‘Ga je ook de trappen trotseren?’, vroeg ze spontaan. Voor Akoka waren de trappen alvast geen probleem. ‘Ik ga tot de top, al moet ik me erheen sleuren’, vertelt ze vastberaden. Maar de hoogte is voor Akako andere koek. De Sint-Stefanusbasiliek is door zijn 96 meter hoge koepel een van de hoogste basilieken van Europa. ‘Ik heb een heel klein beetje hoogtevrees’, geeft ze toe. ‘Oke, misschien toch wel veel meer dan een beetje’, lacht Akako.

‘Als kind durfde ik nooit uit het raam van ons appartement te kijken’, vertelt Akako terwijl ze de trappen van de Sint-Stefanusbasiliek beklimt. Toch moest ze ondanks haar hoogtevrees dit uitzicht gezien hebben. Toen ze in haar reisbrochure deze toeristische attractie vond, was ze meteen verkocht. ‘De foto’s van het uitzicht waren prachtig’, vertelt ze. ‘Ik moest het met mijn eigen ogen zien.’ Akoka reisde in haar eentje naar Boedapest. ‘Enkel door alleen te reizen leer je jezelf beter kennen’, verklaart Akako. ‘En ik heb altijd de gewoonte gehad om met wildvreemden te praten. Aan gezelschap heb ik nooit gebrek. Dat creëer ik gewoon zelf!’

Eenmaal aangekomen aan de top glundert Akako van zelfvertrouwen. Zoals een echte Japanse toerist haalt ze meteen haar camera naar boven. ‘Net zoals op de foto’s’, giechelt ze. Maar hoe zit het met die hoogtevrees dan? ‘Zolang ik naar de verte kijk, is er niets aan de hand’, lacht Akako. ‘Kennelijk gaat dat toch niet zo snel over.’