“Happy Anxiety Sunday!👥”
Say hi to my depression p.2

05.28.17

ก็วันนี้วันอาทิตย์ค่ะ ก็แน่นอนมีการบ้านแต่เมื่อประมาณ24ชั่วโมงที่แล้วก็เกิดอาการเหนื่อย เหนื่อยแบบเหนื่อยมาก ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร แล้วก็ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น จับโทรศัพท์เช็คไอจีเหมือนเดิม สำรวจMy dayของเพื่อนๆ ก็เห็นเพื่อนๆดูเฮฮา ไปเรียนพิเศษ อ่านหนังสือ ทำนู้นทำนี้ ก็มันทำให้ผุดความคิดขึ้นมาในหัวว่า ทำไมเพื่อนเค้าก็ดูปกตินะ เพื่อนๆก็ยังเป็นเพื่อนๆที่เฮฮา เหมือนเดิมทุกๆอย่าง เหมือนๆกับก่อนที่โลกของเราจะเป็นสีเทา แต่ตั้งแต่โลกกลายเป็นสีเทาในสายตาของเรา ทำไมเรามองว่าทุกๆอย่างเปลี่ยนไป เพื่อนๆ ครอบครัว พี่น้อง สิ่งแวดล้อม รวมถึงตัวมี่เองด้วย มี่เลยกลับมาคิดอีกครั้งว่ามันไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไป ยกเว้นตัวเรา และความคิดของเรา

กลับมาที่ตอนนี้ที่ยังเบื่อหนายกับชีวิตเหมือนเดิม อยากจะร้องไห้มากทั้งๆที่มันไม่มีอะไร มันรู้สึกว่างเปล่าทั้งๆที่มีคำถามมากมาย รู้สึกเจ็บในใจมากทั้งๆที่ไม่มีแผลสักนิด

ตอนนี้มันอยากร้องไห้ อยากให้น้ำตามันไหลออกมา อยากให้ความเจ็บมันออกมาให้หมด อยากลืมความผิดพลาดทั้งหมดแต่ทำไม่ได้ พรุ่งนี้แล้วสินะที่ต้องกลับไปใส่หน้ากากรอยยิ้ม ฝืนยิ้มทั้งๆที่ข้างในมันร้องไห้ กัดฟันเดินไปข้างหน้าเหมือนเราไม่ได้เป็นอะไร พยายามจะไม่ล้มให้ใครมาเยียบ เหนื่อยเนอะ

ก็ขอบคุณทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จักที่เข้ามาอ่านBlogของเด็กคนหนึ่งที่พึ่งจะรู้จักกับโรคซึมเศร้า ก็ขอให้ทุกคนติดตามไปเรื่อยๆ มี่ก็จะพยายามอธิบายเรื่องที่มี่ยอมรับว่าอธิบายได้ยากมากๆ ข้อความมันอาจจะวนไปเวียนมา แต่ที่มี่ต้องการคืออยากให้ทุกๆคนเข้าใจวัยรุ่นที่เป็นแบบมี่ อยากให้เพื่อนๆ ครอบครัว ผู้ใหญ่ แล้วก็อาจารย์ ทุกๆคนเข้าใจ ว่าไม่มีใครอยากเป็นแบบนี้ ก็ขอให้ทุกคนช่วยติดตามblogของมี่ไปเรื่อยๆนะคะ🖤

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.