M83 | Junk — Albüm İncelemesi

Stranger Things dışavurumu

M83-Junk
Hiç gevelemeden söyleyim, bu tarz müzikler beni pek sürüklemez ama bu albüm başka hem de çok başka… Sıkı durun anlatıyorum!

M83 grubu ile Midnight City şarkısıyla tanışmış ve orada bırakmış bir dinleyici olarak bu albümün çıktığı haberini aldığımda çok da heyecanlanmamıştım çünkü benim için pek bir şey ifade etmiyordu. İlgimi çeken tek şey Go! şarkısındaki Steve Vai solosu haberiydi. Albümdeki ilk şarkıyı atlayarak hemen Go! şarkısını açtım ve soloyu beklemeye koyuldum. Şarkı bittiğinde ben hem şarkıyı hem de soloyu çok sevmiş ve şaşkın şekilde Spotify’ın arayüzüne bakıyordum. işte her şey buradan sonra başladı…

Öncelikle size şaşkınlık gerekçemi açıklamak istiyorum çünkü beni tutucu bir müzik dinleyicisi gibi görmenizi istemem. Genel olarak yapay sesler yerine doğal sesleri duymayı tercih ettiğimden dream pop, synth pop gibi tarzları dinlemeyi çok tercih etmem, dolayısıyla böyle bir albümden bir şeyler beğenmiş olmam beni biraz şaşırttı.

Son zamanlarda yoğun şekilde Netflix dizisi Stranger Things’e sardım ve her bölümünü neredeyse gözlerimi bile kırpmadan izliyorum. Bu albümün akabininde aslında bu diziyle paralel olarak da bu albümü sevmeye başladım sanırım çünkü dizinin müzikleri konu 80'lerde geçmesi dolayısıyla bu albümün sounduna oldukça yakın. Kısacası dizi albümü sevmeme çok yardımcı oldu diyebiliriz!

Hiç uzatmadan söyleyim ben bu albümü çok sevdim. Bu albüm benim kulağıma elektronik müzikmiş gibi gelmiyor, daha çok 70'lerden fırlamış progresif rock albümüymüş gibi düzenlemeler ritm yürüyüşleri, efektler… Sevmemin en önemli sebeplerinden biri bu, bir diğeri ise MAI LAN.

MAI LAN 4 şarkıda gruba eşlik ediyor (Go!, Bibi the Dog, Laser Gun, Atlantique Sud) ve iyi ki de ediyor. Özellikle Laser Gun’daki performansı muhteşem. Bu fransız ablamızın aslında güzel de bir solo kariyeri var dinlemenizi öneririm özellikle klipleri bir hayli ilginç ve güzel.

Hadi yavaştan toparlayalım bu güzel albümü. Kapağında 80'li yıllardan bir McDonald’s kampanyasının karakterlerinin (fry kids) olduğu ve beni adeta o yıllara ışınlayan o dönemlerdeki romantik saksafon melodilerini bu albümde tekrardan hatırladığım, çok keyifli bir albüm bence.

Bu albüm için genel notum 5/5 ⭐️ ⭐️ ⭐️ ⭐️ ⭐️

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.