Charlois: Rotterdamse sjeu

De drijvende kracht achter het Rotterdamse label Charlois is Patrick Marsman (29). Voor de liefhebber een bekende naam, voor anderen wellicht onbewust degene die met zijn smaak menig platenkast doet vullen door releases uit te brengen van onder anderen Dollkraut, Herzel, Timothy J. Fairplay en Roberto Auser. ‘Je bent uitgenodigd om bij ons te komen eten, platen te luisteren en gezellig te doen’, tikt Marsman in zijn mail. En dus begeef ik mij een week later richting Maasstad, waar ik in de deuropening ontvangen en besprongen word door zijn (naar de synthesizer vernoemde) hond Juno.

Marsman groeide op in Twente, waar hij jeugdvriend Dollkraut (Pascal Pinkert) leerde kennen. Het was Pinkert die Marsman leerde draaien, waarna ze samen in Arnhem het op italo en wave georiënteerde evenement Le Voyage organiseerden. Onder diezelfde naam vormden ze samen met Pascal Rietman (organisator 8Bahn) een dj-trio. Tegenwoordig runt Marsman twee labels waarmee hij een frisse wind door het Rotterdamse muziekcircuit blaast: Pinkman Records en Charlois.

Die laatste is vernoemd naar de buurt waar hij met zijn vriendin woont en waar we samen met Otto Kraanen (labelbaas van Borello A Parigi) enkele foto’s schieten. Charlois werd een jaar geleden geboren en valt op door haar experimentele, rauwe, maar toch dansbare geluid. ‘Sta ik er nu wel underground genoeg op?’, grapt Marsman terwijl hij ongemakkelijk verschillende poses aanneemt. Na een kwartier besluiten we terug te lopen naar het thuisfront, nemen plaats aan de keukentafel en krijgen koffie en whisky voorgeschoteld, terwijl Marsman de nieuwe Charlois EP van goede vriend Dollkraut laat horen.

Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?
‘Wij werkten in Enschede samen bij een cd-en dvd winkel. Het was eigenlijk de Mediamarkt, maar ik noem het liever zo. Hij was toen al heel erg bezig met muziek, produceren en het bezoeken van feesten. Ik kwam helemaal niet uit die wereld, ik luisterde naar bandjes. In Enschede is er een poppodium, Atak, waar we toen vaak heen gingen. En ja, van het een kwam het ander: voor we het wisten zaten we elk weekend in de auto, op weg naar Utrecht, Rotterdam en Amsterdam om feesten te bezoeken. Als je liefhebber bent van elektronische muziek, dan moet je de grotere steden in om enigszins kwaliteit te horen. Pascal heeft me geïntroduceerd in de elektronische muziek.’

Daarna zijn jullie Le Voyage begonnen?
‘Klopt, Pascal en ik gingen in de beginperiode van Dekmantel vaak naar die feesten. Op een gegeven moment verloor ik m’n interesse, ondanks dat ik groot fan was van de sound die ze vertegenwoordigden. Pascal en ik ontwikkelden in de periode hierna een gedeelde interesse in (dark) wave en minimal synth. Dat was voordat ik italo ontdekte. Zo kwam ik bij Intergalactic FM (IFM) uit. Op maandag deden zij altijd Black Monday, maar op de rest van de dagen werd er veel italo en electro gedraaid. Er ging een wereld voor me open en ik denk dat IFM van grote invloed is geweest op hetgeen ik nu doe. Later zijn we om die reden samen met Pascal Rietman Le Voyage (met wave als basis) begonnen. Uiteindelijk zijn we ermee gestopt omdat iedereen een ander pad ging bewandelen. Pinkert verhuisde naar Amsterdam, Rietman bleef in Arnhem en ik ging naar Rotterdam. Je groeit gewoon uit elkaar, logistiek gezien werd het onmogelijk.’

‘’In een documentaire werd Charlois neergezet als gevaarlijkste buurt van Europa’’

Je verhuisde naar Rotterdam? ‘Ja, ik draaide toen veel italo, maar in Arnhem werd dat helemaal niet goed ontvangen. Jetti (Steffers, eigenaresse van BAR, red.) ontdekte mijn obsessie voor muziek en boekte mij een aantal keer voor haar feesten. In Rotterdam zong opeens iedereen mee, dat verbaasde me, maar ik vond het te gek. Ik ben toen verhuisd en ben zo bij BAR beland. Eerst als barman, maar ik ben echt de meest verschrikkelijke barman ever.’ Otto Kraanen wijst Marsman op zijn tussentijdse stage bij BAR. Die laatste enigszins gefrustreerd: ‘Ik heb zo’n zeven jaar over m’n studie gedaan, nooit afgemaakt.’ Dan instemmend. ‘Ik was al helemaal verslaafd aan Rotterdam, ik wilde niet meer terug naar Enschede om mijn studie af te maken. Jetti introduceerde mij in het Rotterdamse nachtleven, het voelde hier gelijk goed. Ik vond die nuchterheid fijn, de ik-neem-geen-blad-voor-de-mond mentaliteit. Later ben ik programmeur geworden van de huidige locatie. Na een tijd ben ik gestopt: naast het werk als programmeur bij BAR werkte ik toen al voor een webshop voor vinylaccessoires, daarnaast vroeg Pinkman veel aandacht en was ik ook bezig met het opzetten van Charlois. Ook draaide ik zelf in het weekend, het werd teveel.’

Waarom ben je naast Pinkman ook Charlois begonnen?
‘In een documentaire werd Charlois neergezet als gevaarlijkste buurt van Europa. Ik vond dat zo gek: wij wonen hier al jaren en hebben het nooit zo ervaren. Het was fascinerend om te zien hoe je via communicatie een bepaald beeld kan scheppen over iets, dat inspireerde me ook om Charlois te beginnen. Je begint helemaal blanco, terwijl ik met Pinkman al een bepaald beeld had neergezet. Met Charlois kreeg ik de kans om iets totaal nieuws neer te zetten. Ander artwork, andere muziek, simpelweg een andere insteek. Ik heb getwijfeld om er een serie binnen Pinkman van te maken, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd. Het verschil tussen een sub- en een apart label is dat je met het sublabel mee kunt liften op het hoofdlabel. Althans, dat was in mijn geval zo. Toch is Charlois iets heel anders: het heeft een andere sound, dus verdient het ook z’n eigen spot.’

Exotischer
Waar Pinkman zich vooral lijkt te focussen op de hardere kant van elektronische muziek, zoekt Charlois het experiment. Toch zit er veel overlap in het geluid van de labels. Luister bijvoorbeeld naar een artiest als Roberto Auser, die platen uitbracht bij zowel Pinkman als Charlois.

‘Wat het verschil is? Het is een gevoel dat ik bij tracks heb, dat voel ik gelijk aan bij de eerste keer dat ik een nummer hoor. Gevoelsmatig denk ik dat Pinkman meer straight forward is: house en techno, uitzonderingen daargelaten. Charlois is wat exotischer, iets meer electro, disco, het heeft een beetje een gek randje. Alhoewel ik er helemaal niet van houd om muziek in hokjes in te delen. Eerlijk gezegd boeit het me niet wat de rest er van vindt en of ze wel of geen verschil horen. Ik ben zelf al een chaoot, als ik dan ook nog rekening met anderen moet houden wordt het gekkenwerk. Mijn labels ben ik niet begonnen om mensen te pleasen, ik ben geen Virgin of Universal [lacht]. Gelukkig niet, nee.’

Is het lastig om je te onderscheiden nu labels als paddenstoelen uit de grond schieten?
‘Serge (Verschuuren, labelbaas Clone red.) zei dat goed in een interview: van een goede release verkoop je tegenwoordig een paar honderd stuks, terwijl je er vroeger een paar duizend verkocht. Dit komt simpelweg door het grote aanbod. Voor mij is het heel belangrijk dat ik een persoonlijke band creëer met de artiesten die ik een plek geef op het label. Soms ontvang ik muziek van toffe artiesten uit Australië of Canada, maar dat is voor mij te ver, ik ga ze waarschijnlijk nooit ontmoeten. Misschien heb ik daar inderdaad wel een policy voor: ik breng liever een plaat uit van iemand die dicht bij huis woont. Het wordt te makkelijk als je overal artiesten vandaan kunt plukken die al enigszins exposure hebben.’

Vind je dat labels met de verkeerde intentie in het leven worden geroepen?
‘Ja, het gaat te vaak om de labelbaas, ze willen zelf in de spotlight staan en hun carrière een push geven. Ik ben de labels niet voor m’n eigen carrière gestart, maar omdat ik een netwerk van gelijkgestemden wil creëren. Met deze artiesten vind ik het tof om labelavonden te hosten, ze uit te nodigen en samen te draaien. Begrijp me niet verkeerd, het is niet dat ik een afkeer voor mensen die een label beginnen heb, ik moedig dat alleen maar aan. Maar bedenk in eerste instantie wel wáárom je het doet.’

‘’Elektronische muziek kan haast niet meer vernieuwend zijn, maar hij komt wel heel dicht in de buurt’’

Welke kant wil je op met Charlois?
‘Ik moet daar helemaal niet te veel mee bezig zijn, dat toekomstplan verandert over een jaar toch weer. Wat ik heel belangrijk vind, is dat ik een langdurige relatie opbouw met iedereen die bij het label zit. Dit zie je terug bij Dollkraut, Roberto Auser en Timothy J. Fairplay. Het moet een soort thuisbasis zijn voor bepaalde artiesten die ik adoreer. Een artiest maakt namelijk een groei door, ik vind het tof om daarbij betrokken te zijn. De eerste release van Sasha (Renkas alias Antenna red.) is anders dan zijn laatste EP, je hoort dat hij muzikaal verder is. Hetzelfde geldt voor Dollkraut.’

De nieuwste EP op Charlois van Dollkraut (Hornet Green) komt eind deze maand uit, wat maakt hem geen dertien-in-een-dozijn artiest?
Pascal is iemand die tegen de stroom in roeit, zowel persoonlijk als met zijn muziek. Hij past zich niet aan, en dat is uiteindelijk de kwaliteit die je als artiest moet hebben om je te onderscheiden vind ik. Het grappige is, hij doet het niet eens om zich te onderscheiden, het zit in zijn aard. De verschillende stromingen waar hij zijn inspiratie uithaalt en verpakt in iets totaal eigens, is erg speciaal. Elektronische muziek kan haast niet meer vernieuwend zijn, maar hij komt wel heel dicht in de buurt.’

Binnenkort is de nieuwste release verkrijgbaar in je favoriete platenzaak, maar wij geven alvast een Charlois-pakket (nieuwe EP van Dollkraut inclusief t-shirt) weg. Kans maken doe je door de volgende vraag onder aan de comments (wel eerst even inloggen) van dit artikel te beantwoorden:

Welke artiest is verantwoordelijk voor de megahit Voyage Voyage uit 1989?


Originally published at www.djbroadcast.net.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.