Waar woorden tekort schieten..

Donderdagavond kregen wij te horen dat ons tweede huis niet langer meer zal zijn. Een emotionele rollercoaster vol verdriet, woede, verwarring, maar ook samenhorigheid bij al het personeel was het directe gevolg. En dat is niet gek, Studio 80 is meer dan alleen een club.

Twee jaar geleden liep ik de zwarte doos aan het Rembrandtplein binnen, nadat Tessa Nijdam mijn mail voor een stage tot mijn verbazing direct beantwoordde. ‘Ik heb je mail en cv met veel plezier gelezen, en ik denk zeker dat je een geschikte kandidaat voor ons zou zijn.’ Vanaf dat moment heeft Tessa mij aan de hand meegenomen, alles laten zien binnen de club, mijn muzieksmaak gevormd, maar me ook op m’n flikker gegeven of juist overdonderd met onverwachtse complimenten. Nooit eerder gaf iemand mij de kans om me persoonlijk zo snel en rechtvaardig te ontwikkelen. Iets wat uniek is voor iemand die op dat moment haar handen praktisch gezien al vol had aan het ontwikkelen van een nieuwe koers. Een bijzonder mens met een sterk karakter en een glasheldere visie, die o.a. mij een enorme push heeft gegeven in hetgeen wat ik nu ben en doe.

Tessa is in de afgelopen twee jaar niet de enige geweest die mij het gevoel gaf dat Studio 80 een plek is waar je altijd met open armen ontvangen wordt. Het hele team liet mij inzien dat iedereen binnen de club op haar of zijn manier uniek en welkom is — het belangrijkste daarin is jezelf zijn. Studio 80 is een familie, een die af en toe het bloed onder je nagels vandaan haalt, maar die je vooral heel erg lief hebt en niet los kan laten. Het is een relatie waar van beiden kanten keihard voor wordt geknokt, en waar opgeven zeker geen optie is. Zoals Serge ooit in een interview zei: ‘Het is hard voor weinig, maar nooit chagrijnig.’

Duncan Stutterheim heeft nu ook zijn privé-project verkocht. Afgelopen jaar deed hij afstand van ID&T in verband met zijn privé leven, Studio 80 bleek de volgende stap te zijn. Een beslissing waar ik (iemand die hem waardeert voor wat hij voor de hele dancescene, inclusief het jarenlange investeren in Studio 80, heeft gedaan) respecteert. Toch ga ik eerlijk zijn: zijn beslissing doet pijn. De korte periode die wij hierdoor nog met ‘ons 80’ hebben, had ik graag wat langer zien duren. Een termijn waarin wij afscheid konden nemen van de club en elkaar, had een waardig afscheid kunnen vormen. Maar beslissingen zijn beslissingen, en die zijn te begrijpen, maar moet je vooral langzaam leren accepteren.

Terwijl ik dit schrijf, klaart de lucht buiten alweer blauw en branden mijn ogen van vermoeidheid. Vannacht vierde het fantastische Red Light Radio namelijk hun 5-jarige bestaan. Ik vind het niet altijd makkelijk om mijn emoties te uiten, en ook nu wist ik niet waar ik ze moest of kon plaatsen. Tijdens de een na laatste plaat van Gilb’R waren daar geen woorden meer voor nodig, het was de muziek die de tranen deed vloeien. Tranen van verdriet, maar ook vooral van dankbaarheid. Voor mij is deze familie en deze plek niet te vervangen of te evenaren.

Over vijf welgetelde weken is deze parel van een club er niet meer. Tessa, Xander Koster, Pieter Willems, het gehele management-team, alle technicussen en horeca-personeel hebben de afgelopen twee jaar verdomd hard gewerkt aan een nieuwe koers waarbij alle neuzen eindelijk dezelfde kant op leken te staan. Die droom wordt niet meer afgemaakt, maar laten we deze nu op onze eigen, historische wijze invullen. Ik hoop iedereen de komende tijd vaak op de dansvloer te zien; laten we dan vooral proosten op al onze herinneringen!

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Melisa Cenik’s story.