Een ode aan autopech.


“Het ruikt hier naar barbikoe!” horen we vanaf de achterbank tijdens onze vijf weekse zomervakantie, samen met onze twee kinderen, op zoek naar avontuur.

‘Een 48 kilometer lange panoramische route waarin je de Grossglockner bijna kunt aanraken’, staat er in de folder die we uitgedeeld krijgen in de rij voor de tolpoort van de Koning der Oostenrijkse Passen. Een vrouw in veiligheidshesje vertelt dat we voorlopig nog niet omhoog kunnen.

Ongeluk. Traumahelikopter. Wegsleepwagen.

Dus dáárom is er een speelparadijs aan de voet van de pas. Na een uur verplichte glijbanen en ijsjes, rolt hij puffend naar boven, onze Hymermobil uit ‘89. In zijn drie. In zijn twee. Met een buitentemperatuur van 38º willen we hem wel omhoog dúwen.

Adembenemend uitzicht. Haarspeldbochten. Oplopend stijgingspercentage.

“Het ruikt hier naar barbikoe!” horen we hoopvol van de achterbank als we onze camper even op adem laten komen op een parkeerstrook. Op de voorbank wisselen we blikken die het midden houden tussen vraag en vrees. Het geluid van een waterkoker onder de motorkap, naar buiten, een nat spoor op straat. Oei. Exit Grossglockner.

Met angstige benen keren we om, de diepte in. Volop remmend, slalommend langs een camper met panne, langs een in kreukels gereden auto. Na drie kilometer verruilen we de panoramische route voor een lullig retourtje speelparadijs. Een onuitgesproken vraag hangt tussen ons in: “Is dit nou avontuur?”

Want dát willen we, op vakantie. Ongebruikelijke dingen doen, met een kans dat het ongunstig uitpakt. Maar als dat laatste gebeurt, blijken we helden op sokken die alleen intekenden voor een dosis geluksmomenten. We willen onszelf bij zonsopgang wél gelukkig rennen rondom een zelfontdekt bergmeertje, niét vervelend lang verdwaald raken in de snikhitte. Wél op de bonnefooi naar Ljubljana rijden, niét in onverwachtse files belanden, afslagen missen, resulterend in een wiens-schuld-is-dit-nu-eigenlijk-ruzie op een sippe supermarktparkeerplaats.

Kortzichtig eigenlijk. Want niet zelden levert de pech op een ander moment iets moois op; door de panne op de bergpas, ontdekten we opeens die te gekke autotrein door een Oostenrijkse tunnel. Vanwege die veel te lange file sta je noodgedwongen op een camping waar je ontwaakt met prachtig zeezicht.

Het paradoxale pech-effect: Waar geluk zijn hoogtepunt beleeft op het moment zelf, is het pech waar je juist op lange termijn de zoete vruchten van plukt. Door wat het je aan onverwachts nieuws brengt én omdat pech in de loop der tijd aan waarde wint. Een goede vakantie ontvouwt zich als een goed verhaal, het heeft een onverwachtse wending nodig. Een plot waarin je zelf de held kunt zijn.

Dus ben je als enige om vijf uur ‘s morgens aan het wandelen op een — toch al verschrikkelijke — Kroatische camping, doordat je baby niet kan slapen vanwege zijn jeukende waterpokken? Sta je in de stromende regen je zijspiegels eraf te schroeven om je camper tóch door die smalle Italiaanse steeg te krijgen? Kijk je toe hoe je camper de dieplader op gaat nadat hij is stilgevallen op de Francilienne? Mooi. Dan heb je je plot binnen. Nu de rest er nog omheen schrijven.

Buon viaggio!

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Merijn Hillen’s story.