Excellentie, beste Jet

Wat te doen met een volle portefuille?

Dit artikel verscheen eerder in KunstKraak, December 2012.

Nog van harte met uw benoeming. U hebt een zware portefeuille. U beheert, net als de minister van financiën een schatkist. Maar de uwe is gevuld met een rijkdom die niet in geld te meten is. Cultuur is de optelsom van alles wat we zijn en wat we doen. Het bepaalt onze identiteit, het omvat ons verleden en kleurt de blik waarmee we naar de toekomst kijken.

U heeft de taak op u genomen om het culturele overheidsbeleid uit te voeren. Ik weet niet precies hoe dat in uw dagelijks leven gaat, maar ik begrijp dat u veel kan bepalen, bijvoorbeeld waar wel en niet ons overheidsgeld aan wordt uitgegeven.

Er zijn mensen die dat op zich al een overbodige zaak vinden. Waarom zou je immers geld besteden als er op het gebied van cultuur al zoveel rijkdom heerst? We hebben kunst en cultuur tot in de kleinste dorpen. In alle wijken, scholen en zelfs bedrijven heerst cultuur. Tot in de kleinste hoeken van onze samenleving wordt er vormgegeven, gecreëerd, gedroomd, onderzocht en bevraagd.

Wij zijn in Nederland niet rijk aan goud, olie of andere zaken die je op kunt graven, maar bezitten een oneindige bron van creativiteit en innovatie vanwege de culturele rijkdom die aanwezig is, opgespaard in eeuwen en geimporteerd uit alle delen van de wereld, gevoed met de vrijheid van expressie, een keur aan opleidingsmogelijkheden en erg veel vrije tijd.

U bent voor Nederland wat de minister voor olie in Irak is. Ook uw budget valt in het niet bij de beoogde opbrengst van uw beleidsterrein.

Ook cultuur zit onder een hard laagje. Het kost eerst misschien wat moeite, maar dan spuit het je tegemoet.

Wat zou een minister van olie doen in een land als Irak?

Hij zou niet alleen zorgen dat er flink geboord wordt, maar ook dat er stevige pijpleidingen zijn en goede plekken om de olie op een schip te laden. Hij zou zich niet bemoeien met wat er uiteindelijk met de olie gebeurt, als het maar omhoogkomt, naar de haven stroomt en een boot ingaat van een bedrijf dat er een goed plan mee heeft. Zou hij een boodschap hebben aan mensen die vinden dat benzine stinkt? Of dat je beter kunt fietsen dan in de auto zitten? Het lijkt me sterk.

Wellicht kunt u leren van deze olieman. Hij kent zijn verantwoordelijkheid, maar ziet ook waar die stopt. Hij kijkt wel uit om over milieuvervuiling te spreken. Boren en pompen is zijn motto. Ook u wacht een eindeloze discussie als u over de waarde van onze cultuur en kunst zou spreken. Uw woorden zullen per definitie te kort schieten. Houd het daarom eenvoudig. Richt u op het doorbreken van de harde laag die ons van onze rijkdom scheidt. Als het eenmaal stroomt laat u ieder vrij om kunst en cultuur te beleven, verhandelen, spreiden en produceren op zijn eigen manier. Uw beleid valt dan in twee woorden samen te vatten: boren en pompen.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.