Ik zie mijn taak niet beperkt tot het schrijven van de noten

Geschreven Januari 2004

‘Alles kan en mag tegenwoordig. Het is voor kunstenaars en componisten allang niet meer nodig zich ergens tegen af te zetten of op andere manier politiek te bedrijven. Dat beschouw ik als een enorme winst. Hoewel muziek best heel waardevol kan zijn als zij een intellectueel statement maakt, is kunst naar mijn idee pas echt relevant als zij nergens meer toe hoeft te dienen, maar gewoon kan zijn wat ze is. Dan ontstaat uiteindelijk iets wat aan de kluwen van reden, oorzaak en functionaliteit, aan onze wereld van tegenstellingen, ontstijgt. Maar totale vrijheid brengt ook het gevaar van gemakzucht met zich mee. Stijlen worden tot fijne cocktails gemixt, en dat kan soms prikkelend en verfrissend zijn, maar de verleiding tot aanklooien is groot. Neem bijvoorbeeld multimediakunst, dat is soms zo onwijs oppervlakkig. Er wordt van het publiek niet meer dan een passieve tv-houding gevraagd. Ik zou willen dat het publiek weer actief deel wordt van de unieke gebeurtenis die een concert tenslotte is. In alle eeuwen en culturen is muziek altijd verbonden geweest met rituelen, feesten, seizoenen, kortom met het leven zelf. Het gevoel van feestvieren, dat zou ik graag weer terug willen zien in de concertzaal, zonder meteen alle verfijning en diepte te verliezen.’

Totaalbeleving

Wat ik met mijn muziek wil bereiken? Ik hoop dat ik mensen echt iets kan meegeven, dat ik hun waarneming extra scherp kan stellen zodat zij in staat zijn intens te beleven hoe mooi en bijzonder het leven eigenlijk is. Als dat lukt, als je die boodschap op mensen kunt overbrengen, dan kun je ze denk ik ook heel erg stimuleren in hun eigen leven. Dat klinkt misschien superambitieus, maar uit eigen ervaring weet ik dat muziek wel degelijk blikken kan verruimen of oren kan openen, en dat beschouw ik als heel waardevol.’

Ongedwongen sfeer

Bij veel klassieke concerten hangt een krampachtige sfeer, die erop is gericht de muziek zo puur en zo perfect mogelijk tot klinken te brengen. Ik vind het interessant te onderzoeken hoe ik aan de ene kant wel die kwaliteit kan behouden, maar aan de andere kant ook iets unieks kan creëren. Daarbij vind ik het belangrijk dat het publiek niet wordt gedwongen op een stoeltje te zitten en rustig af te wachten, maar ook daadwerkelijk betrokken is bij wat er gebeurt. Voor de uitvoering van mijn muziek ben ik voortdurend op zoek naar bijzondere locaties, waarin ik een ongedwongen sfeer kan scheppen, zodat mensen ook echt dat gevoel van vrijheid ervaren en zichzelf kunnen zijn. Wat dat betreft is Vredenburg een unieke plek, met zijn vele hoekjes, de intieme en soms duistere foyers die prachtig contrasteren met de enorme ruimtelijkheid van de grote zaal. Vorig jaar kreeg ik de kans voor Vredenburg een avondvullende voorstelling te componeren. Daaraan werkten wel honderdtachtig musici mee, die verspreid stonden over het hele gebouw. Het immense gebouw versmolt toen met de muziek die ik in mijn kleine kamer had gecomponeerd. Dat was voor mij een tamelijk magische ervaring! Ik hoop daarom dat Vredenburg ook in de toekomst een levendige en bruisende plaats zal blijven, een plek waar je niet alleen iets moois, maar ook iets unieks kunt meemaken wat radio, televisie en internet nooit kunnen bieden.’