Δύσκολα ή εύκολα;

Αγαπητέ Κωνσταντίνε,

Επειδή διαβάζω και εκτιμώ την άποψή σου, επίτρεψέ μου να κάνω ένα σύντομο σχόλιο σε ένα άρθρο σου που δημοσιεύθηκε ως εξής — παραθέτω απόσπασμα:

…θέλω με αυτό το post να θυμόμαστε πως κάθε φορά που απελπίζεται κάποιος για την κατάσταση που ζει σήμερα στην Ελλάδα να υπάρχει κάποιος που θα του εξηγήσει γιατί είναι σημαντικό να μην την κάνεις στα δύσκολα και να μείνεις εδώ να πολεμήσεις για αυτά που η χώρα σου συμβολίζει. Ελλάδα χωρίς Έλληνες δεν υπάρχει.

Εδώ και 6 χρόνια βρίσκομαι εκτός Ελλάδας και προβληματίζομαι με την άποψη ότι κάποιος πρέπει να μείνει εκεί και να μην την “κάνει στα δύσκολα”· ότι πρέπει να πολεμήσει για αυτά που η χώρα του συμβολίζει.

Επειδή έχουμε σχεδόν την ίδια ηλικία, θεωρώ ότι μεγαλώσαμε σε μία Ελλάδα έχοντας τις ίδιες προσλαμβάνουσες, τις ίδιες εικόνες, ανησυχίες — περιβαλλόμενοι από τα ίδια ιδανικά και σύμβολα. Και η ερώτηση μου είναι η εξής: τι ακριβώς είναι αυτό που συμβολίζει η χώρα μας για σένα;

Γιατί και για τί να μείνω εκεί και να πολεμήσω;

Την απάντηση μου την έδωσες σε ένα άλλο πρόσφατο άρθρο:

Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί είμαστε στην Ελλάδα του τίποτα… Μια κενή κοινωνία, που δεν μπορεί να ανατρέξει στο παρελθόν, να δει τα σωστά, να δει τα λάθη, να συγκρίνει και να βγάλει συμπεράσματα.

Κάποιος, λοιπόν, που δε θέλει να ανήκει σε αυτό το σύνολο “του τίποτα” και αναζητά ένα γονιμότερο περιβάλλον… την κάνει στα δύσκολα; Κάποιος που θέλει να αποκολληθεί από τη μάζα και θέλει να βρεί ένα καινούριο σφυγμό γίνεται λιγότερο Έλληνας;

Και αν κάποιος απαντούσε “ναι” στα παραπάνω, η επόμενη ερώτηση είναι: αυτοί που έμειναν και δεν την έκαναν στα δύσκολα, πολέμησαν όντως; Ή, 6 χρόνια τώρα όπως υποστηρίζεις, εξακολουθούν να κοιτάνε το δέντρο αγνοώντας επιδεικτικά το δάσος;

Τελικά, πότε είναι τα δύσκολα; Όταν κάποιος αρέσκεται στα εύκολα;

Η άποψη μου είναι ότι όταν ένα καράβι βουλιάζει πρέπει όλοι να τρέξουν να σωθούν. Κάποιοι ίσως θέλουν να κάτσουν χωρίς να πράττουν τίποτα, κάποιοι θέλουν να καταστρέψουν ό,τι απέμεινε. Οι υπόλοιποι όμως που θέλουν να σωθούν, οφείλουν αρχικά και κυρίως στον εαυτό τους να το κάνουν, με οποιοδήποτε τρόπο.

Πώς 10 εκατομμύρια εν δυνάμει ενεργοί πολίτες βρεθήκαμε να τρώμε αμάσητα ό,τι μας πασάρει το συστηματικό ψέμα;

Γιατί αυτό τελικά ήταν το εύκολο.