Disclaimer: de auteur is niet verantwoordelijk voor eventuele hartritmestoornissen die kunnen ontstaan na het vinden van eventuele spelfouten…

Montenegro

Montenegro geen idee wat ik hiervan moet verwachten. Volgens veel mensen is het er erg mooi, met name de ongerepte natuur en de vele onverharde wegen die door de bergen leiden zouden hier de moeite waard moeten zijn. Vol goede moed stap ik op mijn zwaar bepakte motorfiets om te vertrekken uit Dubrovnice. Vanaf daar rij ik via de prachtige kustweg D8 naar de grens met Montenegro, net als de dagen ervoor is het 37 graden, nu is het alleen erg benauwd en het zicht is minder vanwege de bewolking. Al snel nader ik de douane, eerst paspoort scannen bij de Kroaten en hierna papieren laten controleren door de Montenegrijnen, dit duurt allemaal erg lang… uiteindelijk krijg ik mijn paspoort terug in ontvangst. Ondertussen gutst het zweet van mijn lijf en ben ik blij dat ik vaart kan maken. Want hoe harder je gaat deste cooler het is op de motor. Mijn eerste doel is de baai van Kotor, de naam komt mij bekend voor en daarom wil ik deze natuurlijk bezoeken. Aan de oostzijde van deze baai bevindt zicht een prachtige weg die omhoog kronkelt, hij telt intotaal 28 haarspeldbochten, hoe hoger je komt deste mooier het uitzicht wordt.

Eenmaal boven kom ik twee Nederlanders tegen op een 250cc allroad, zij zijn al een maand onderweg en rijden ongeveer dezelfde route maar dan omgedraaid, als ik aan de andere kant van de berg kom, zie ik dat ze bezig zijn met asfalteren. Wat volgt is een afdaling tussendoor allemaal graafmachines en omleidingens wegen. die bestaan uit zand en gravel. tijdens de afdaling wordt ik in de berm gereden door een italiansche camper, ik blijf op de fiets zitten maar hij moet wel uit de greppel gereden worden, dit gaat gelukkig vrij gemakkelijk. Woedend wil ik naar de Italiaan maar met deze hitte heb ik geen zin meer om terug te gaan. Langzaam daal ik af waarna ik uitkom op een keurige 90 weg die mij naar de hoofdstad brengt: Podgorica, vanaf hier ga ik naar het oosten. om de watervallen te bekijken, ook dit is een onverharde weg met veel vrachtverkeer, uiteindelijk kom ik na 8 uur aan op de plaats van bestemming. Het stof. zit overall en de combinatie met zweet zorgt ervoor dat ik eruit zie als of ik net Dakar gereden heb. Ik stap van mijn motor af om te zoeken naar de waterval, tot mijn grote verbazing zie ik alleen een uitgedroogde rivier. Volgens een voorbijganger komt dat doordat er voor het eerst in de geschiedenis geen sneeuw meer licht op de toppen van de bergen.

Beetje teleurgesteld rij ik naar mijn hotel in Podgorica, dit is een stad die in een vallei licht tussen een aantal grote bergen. Het heeft iets weg van de beelden van Mongolië uit nationale geographic, een dorre vallei met daarin een grijze stad. Het hotel is ook erg verlaten, ik ben de enigste gast… ik besluit de stad in te gaan, het ziet er allemaal maar grauw en grijs uit.


De volgende dag zie ik tot mijn verbazing dat het geregend heeft, mijn tank tas zit vol water en mijn 12volt aansluiting ook. Iets met alles goed afsluiten voordat je gaat slapen. Vakkundig maak ik alles droog en schraap ik de roest uit mijn 12 volt aansluiting, gelukkig werkt hij nog. Ik stap op de motor en ik besluit om via het oosten naar het noorden te gaan. Iedereen rijd via het westen en daarom lijkt het mij beter om dit niet te doen… mijn bestemming is Durmitor national park, ik begin via de m2 maar al snel sla ik af naar een weg zonder naam die een stukje de onbewoonde wereld ingaat, de weg is matig en er licht veel modder op de weg. In het eerste uur slingert hij rustig omhoog het uitzicht is fenomenaal. Bijna bovenaan stop ik om een foto te maken, aan de andere kant van de wegen is een boerderijtje waar mensen uit komen. Ze lagen en zwaaien en vragen of hun kinderen op de motor mogen zitten.

De kinderen vinden het prachtig en de ouders maken er foto’s van, ze mogen nog een stukje meerijden en dan is het weer tijd om verder te gaan.

De weg slingert naar beneden, daar zie ik veel borden met chinese tekens staan, even later staat er een bord waarop staat dat de chinezen bezig zijn met het aanleggen van een tunnel, even later kom ik verschillende kampen tegen waarin deze chinezen waarschijnlijk leven. Het ziet er niet slecht uit vanaf een afstand, het zou mij niks verbazen als ze 16 uur op een dag moeten werken.

Aan deze zijde van de berg is veel vracht verkeer, het is bijzonder dat ze over deze smalle weggetjes omhoog kunnen rijden, passeren lijkt mij onmogelijk ik ben benieuwd hoe ze dat doen.

De weg wordt steeds slechter en het begint te regenen, het wordt best zwaar om fatsoenlijk af te dalen. Maar na 1,5 uur is het toch gelukt, ik stop om ergens koffie te drinken, als ik zit besef ik pas dat ik helemaal onder de modder zit. Met een grijs op mijn gezicht lurk ik mijn koffie op en bestel ik nog een tosti met salade voor 3 euro in totaal.

Vanaf hier ga ik naar het nationale park toe, het wordt steeds groener en het begint op Zwitserland te lijken, het water is hier licht blauw van kleur en is zeldzaam helder. Je kan zonder je zonnebril makkelijk 1,5 meter naar beneden kijken.

Ik stop ergens langs de rivier om een foto te maken, aan een picknick tafel zit een stel te koken. Ze vragen of ik ook soep wil, ach waarom niet. Deze aardige mensen blijken toeristen uit Israël te zijn, ze koken altijd zelf omdat het eten hier niet Kosher genoeg is, we praten wat over Israël en bakken nog Een eitje want het regen inmiddels weer. Als de zon weer gaat schijnen moet ik verder want ik moet nog een winkel vinden en een camping, ik kom een café tegen en ik besluit om daar te vragen naar een supermarkt. De man vertelt mij dat deze 44km verderop zit.. wat heb je nodig vraagt hij? Spullen voor avond eten want ik wil gaan kamperen. Je mag ook bij mij thuis eten, mijn vrouw kan goed koken. Ach waarom ook niet wij drinken wat samen met zijn neefje die is teug gekomen vanwege de vakantie, we rijden naar zijn huis, waar de hele familie leeft. De rest van de familie spreekt geen Engels, maar ze zijn erg aardig en geven mij alles te eten wat zij in huis hebben. Alles maken ze zelf, de meeste ingrediënten komen van eigen land en andere dingen komen weer van de buren. Ze maken erg bekkende geitenkaas, dit gebruiken ze weer om te ruilen met tomaten of vlees. Bijzonder om te zien hie gelukkig deze mensen zijn met zo weinig, na het eten mag ik de geiten eten geven. Bijna alles wat ze hebben maken de zelf, het huis is gemaakt van hout dat ze zelf gekapt hebben. Ik krijg nog de wijze tip mee: kap nooit hout in een maand die de letter R in zijn naam heeft want dan zit er te weinig vocht in het hout, en zal het veel gaan uitzetten. Weer wat geleerd 😉 schijnbaar denken ze dat wij ons eigen hout kappen.

Ik mag snachts in een kleine blok hut slapen, dit is prima want het is niet koud snachts.


Bosnië

De volgende morgen wordt er uiteraard uitgebreid ontbijt geserveerd. Ik krijg een soort koekjes gemaakt van ei, melk en olie. Samen met zelf gemaakte koeie kaas, geiten kaas en aardbeien jam die afkomstig zijn van bomen?

Ik heb er nog nooit van gehoord maar deze zijn kleiner, en zoeter van smaak. Hierna is het tijd omschrijf te nemen, want de alp moet uitgelaten worden.

Ik besluit om gewoon mijn navigatie in te stellen op Sarajevo, de weg is dramatisch slecht. Non stop kuilen ontwijken, als ik op de kaart kijk zou het beter moeten worden in Sarajevo, ik rij tot de grens controle van Montenegro. Het is een klein en simpel postje, ze bestuderen aandachtig mijn drinkzak en vragen of er ook bier in kan. Geen idee antwoord er zit nu Reykja in (lokale drank), de mannen lachen en moeten het eens proberen. Helaas voor hen blijkt het Voda te zijn (water), na het binnen reiden van Bosnië ga ik opzoek naar de M4 dit zou een snelweg moeten zijn. Al vrij snel vindt ik deze, helaas blijkt dit een dramatische weg te zijn met veel putten, jammer hoor ik kijk naar mijn gps en ik zie dat ik nog 120km over deze weg mag gaan hobbelen. Deze weg slingert eerst omhoog naar 2000m waarna hij over de rug van de berg blijft lopen, ik kom veel kapot geschoten huizen tegen die nooit meer zijn herbouwd, de oorlog is hier nog duidelijk zichtbaar. Het uitzicht is weer spectaculair, Bosnië is enorm groen en waterrijk.

Na een kilometer of 20 daalt de weg weer na beneden over een grind pad wat verraderlijk glad is, het gaat allemaal erg langzaam ik zie de tijd op mijn gps met een half uur toenemen, meestal is dit omgedraaid ;). Eenmaal beneden lijkt het alsof ik in een pro Russisch gedeelte ben, er hangen Russische vlaggen en mensen rijden rondt in Ladas ipv Yugo's. Het aantal moskeeën begint ook langzaam toe te nemen, hierna gaat de weg door het dal dat mij uiteindeljk brengt in Sarajevo. De stad is gebouwd volgens Turkse stijl. ruim 400 jaar was dit de tweede stad van het ottomaanse rijk, en dat is hier duidelijk zichtbaar. Borden zijn vaak in het Arabisch en er lopen behoorlijk wat Boerka’s, dit blijken later toeristen te zijn uit Saudi Arabië. Zij komen hier graag om de hitte van daar te ontwijken.

Ik vindt een klein Guest house bij mensen in de oude stad van Sarajevo. Dit lijkt mij ideaal om de stad te verkennen, ik parkeer mijn motor vakkundig in de achtertuin. Al snel wordt er gevraagd of ik mee wil eten, ze zijn met de familie aan het bbq. Daar kan ik geen nee tegen zeggen want ik had smiddags niks meer gegeten, enzo wordt er weer voor mij gezorgd.

Tijdens het eten kom ik erachter dat ze Moslims zijn, dit had ik niet gedacht de mannen drinken bier en de moeder draagt geen hoofddoek. In Sarajevo is ruim 92% islamitisch, verwonderlijk is het ook niet dat ik bij een Islamitische familie zit.

Sarajevo, over deze bijzondere stad heb ik een aparte blog gemaakt. Swipe dan naar links of rechts, want ik weet niet hoe ik een link kan toevoegen…

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.