VOOROORDELEN
Dit ben ik.
De dochter van een brandweerman.
Als dochter van een brandweerman was ik bevooroordeeld. Als resultaat Leefde ik aan de hand van een ideologie. Ik moest sterk zijn. Sterk voor mij betekende fysieke kracht, daarin lag mijn trots.
Maar kijk nu eens objectief naar wie ik ben.
Klein, blond, creatief en artistiek…
Desondanks wou ik mezelf bewijzen en zoals dat enkel een creatieveling vergaat bedacht ik een onlogisch plan om mijn kracht te bewijzen.
Misschien wel meer voor mijzelf dan voor de wereld.
Mijn plan: sluit je aan bij een band, zamel geld in om een reis naar Ghana te betalen. Help mee aan de bouw van leraren woningen in een afgelegen dorp. In Dapore leefde een bevolking die mijn spiermassa nodig had.
Een jaar later was ik in Ghana met een grote groep Nederlanders.
We werkten samen met locale bevolking in Dapore. Onze Ghanese tolk Benjamin hielp ons om de nederlandse ideeën voor de bouw uit te leggen. De Ghanezen waren echter velen malen sneller, slimmer en sterker dan wij. Wij staken schraal af tegen hun fysieke kunnen en hun bouw technieken. Zodoende ontstond er, door blanke trots, een afstand op de bouwplaats en als lafaarden werkte we naast elkaar.
Elke dag, waren wij nederlanders fysiek uitgeput maar toch op geen manier sterker. Deze zogenaamd ‘hopeloze’ mensen waren ons meer aan het helpen dan andersom. Nog nooit had ik me zo zwak gevoeld. Zo bekrompen vast geroest in westers perspectief. Er was geen ruimte voor connecties. Er was geen ruimte voor ideeën. Er was geen ruimte voor mensen. Mijn spieren deden zeer en ik voelde me verloren.
Toen raakte ik bevriend met Benjamin en hij leerde me anders te kijken. Ook hij was wat smaller, Ghanees en bovenal zo ongeloofelijk veel slimmer dan ik. Hij liet mij zien dat sterk zijn veel meer kon betekenen dan spiermassa alleen. Hij moedigde mij aan eens objectief naar kracht te kijken. Niet gebonden aan vooroordeel of verwachting. Dan zou ik kracht in mezelf kunnen vinden.
Benjamin vond mij in Ghana.
Aan het einde van het project, was ik niet meer te vinden op de voorgrond bij de bouwplaats, ik was niet, dag in dag uit, te vinden met grote betonnen blokken in mijn geschaafde handen. Ik was niet te vinden in de brandende zon om cement te mengen en zand te sjouwen. Dat konden de lokale bouwvakkers en Nederlandse mannen vele malen beter. Daarnaast waren mijn spieren moe.
Nee…
Ik vond mezelf, in plaats daarvan, achter het gebouw met in mijn hand een kwast en een emmer vol kleuren.
Zo bouwde ik, samen met Benjamin, al schilderend mijn waarheid, in de vorm van een plaatje op de muur. Een plaatje van diversiteit en harde werkers, van God, geluk, soms eenzaamheid. Een afbeelding op muren die gebouwd waren door contrast en vooroordelen. Door onbegrip, verschil, zwart en wit. Maar toch muren die het mogelijk zouden maken voor ons allen om te leren.
Ik bouwde op deze muren mijn wereld vol kleuren, waar oud gedachtengoed verviel en mijn waarheid leerde ademen.
Dit plaatje heb ik achter gelaten in Ghana samen met Benjamin wiens kracht mijn waarheid werd. Deze waarheid nam ik mee.
Ons eigen idee houd ons vaak tegen. Onze verwachtingen zijn onhaalbaar en werken vaak verlammend. Onze vooroordelen staan in de weg van relaties die ons leven betekenis geven. Onbezonnen je zelf zijn vergt moed om open the staan zonder verwachtingen. In openheid ligt acceptatie en in acceptatie ligt kracht.
Zodoende vond ik tijdens mijn reis om mijn kracht te bewijzen niets meer dan mezelf en dat is genoeg.
Klein, blond, creatief en artistiek.
Vanaf nu open.
Vanaf vandaag Sterk.
