εἲς μούσαν τῆς χρωμογραφίας
 (Rodrigo Peñaloza, 2013)

χρωματίζειν γραφήν, ὦ μοῦσα, σοὶ χρὴ μέλεσθαι. τῷ μὲν τοῦ πόθου κέντρῳ τὸ ἐρυθρόν ἔστω, τῇ δ’ ἀγάπῃ τὸ ξανθόν, τῇ δ’ χαρᾷ τὸ χρυσοειδές, τῇ δὲ παραμυθίᾳ τὸ δ’ ὑπομέλᾰν, τῇ δ’ ἡσυχᾳ τὸ γλαυκόν, τῷ τ’ ἐρώτῳ καὶ τῇ φιλίᾳ πάντα χρώματα τῆς ἴριδος. τί χρῶμα ὀργῇ; τί χρῶμα ἀδιαφορίᾳ; γρᾶψον τὰ ἀπόρρητα σοῦ φαρμάκῳ λευκῳ εἰς λευκὸν γραμμᾰτεῖόν τι. σοῦ φοβουμένης, γρᾶψον γράμματα φρίσσοντα. ἐάν βούλῃ μόνην προλείψασθαι, γρᾶψον μοιτὴν τ’ ἀδιανοητοτάτην καὶ τὴν ταραχωδεστάτην ἐπιστολῶν. γενηθήτω ἡ μεγαλογραμματία σου κατὰ τὸν τῆς καρδίας ῥυθμὸν καὶ κατὰ τὴν τῆς φωνῆς ἐντονίᾱν, οὕτω γὰρ τὴν ψυχήν πνούσην αἰσθήσομαι σου. πῶς ἡμεῖς διαλεξάμενοι ἐν νῷ ἔξομεν, ὦ μοῦσα, εὑρήσειν τὴν διανοίᾱν ἀμοιβαίᾱν; ἐπειδὰν βιογράφει τὸν ψυχοχιστορίᾱν σου κατὰ ταύτην παραίνεσιν ἁπλήν, ἔγωγε μὲν εὔθυμος λέξω σε, ὦ μοῦσα, καὶ ἀνῴσω μέ σοι.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.