Maar jij bent toch psycholoog?!

Ja.
Ik ben psycholoog. Een hele goeie psycholoog zelfs! Geen langdradig gewauwel over niks maar zeer to the point altijd precies de juiste vraag stellend waardoor de ander zijn of haar aha momentje kan beleven en weer weet welke richting het uit moet om verder te komen in eigen proces.
Ja.
Ik heb dus verstand van mensen, héél véél verstand van mensen, klopt inderdaad. Ik weet meer dan de Libelle, de Linda en de Flair bij elkaar! Zelfs het psychologiemagazine laat mijn wenkbrauwen nog wel eens fronsen, kan je nagaan!
Ja.
Ik snap dus alles wat in mijzelf rond gaat, béter dan jij, ik kan het heel mooi onderbouwen ook met empirische wetenschap en jou haarfijn uitleggen hoe het zit.
Nee. dat helpt niet.
Want: ja ik ben psycholoog…wetenschapper….maar voor dat, voor alles, slechts mens.
Na dit pleidooi voor mijn eigen menselijkheid en menselijk falen kijkt mijn vriendin me verbijsterd aan. Blijkbaar hoort ze voor het eerst dat ook psychologen mensen zijn en net zo ploeteren met het leven en mens zijn als de rest van de mensheid. Ik zeg niks meer. Ik hoop dat ik het zinnetje: maar jij bent toch psycholoog?!? nooit meer hoef te horen, het klinkt als een vonnis namelijk. Een vonnis waarin staat; jij hebt je recht op het moeilijk hebben en verdrietig zijn verspeelt toen je je titel in ontvangst nam. Dus ja, ik ben psycholoog mensen, een hele goeie zelfs! En ja, vooral ook mens. En hier doe ik verslag van beide.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated minmeermin’s story.