Mijn vader pleegde zelfmoord.
Zijn zelfmoord is van hem.
Het was zijn keuze om, al dan niet impulsief, op dat moment een einde aan zijn leven te maken.
Hij heeft mij geen inspraak gegeven.
We hebben niet samen alle voor- en nadelen op een rijtje gezet en vervolgens een weloverwogen beslissing genomen.
Het was zíjn beslissing.
Het was zíjn leven.
Ik voelde veel.
Wanhoop, onmacht, inmens verdriet en een onbeschrijfbare triestheid omdat hij blijkbaar geen enkele zonnestraal meer zag waardoor hij vast kon houden aan zijn leven.
Ik voelde me niet schuldig.
Ik voelde me niet boos.
Het was zíjn leven.
Het was zíjn keuze.
Het was niet van mij.
Als ik inspraak had gehad dan was het niet gebeurd.
Als ik inspraak had gehad had ik alle hulptroepen gemobiliseerd die ik maar in beweging kon krijgen.
Ik had geen inspraak.
Het was niet míjn leven,.
Het was niet míjn keuze.
Zijn zelfmoord was geen egoïsme.
Het was wanhoop, onmacht en waarschijnlijk ook angst.
Het trieste is dat het ook onvermogen was om nog te kunnen zien hoe zijn keuze ons als nabestaanden zou raken.
Want als hij in zijn donkere gedachten nog wél had kunnen bedenken hoe ontzettend waardevol hij voor ons was dan had hij misschien net dat zonnestraaltje in handen gehad wat zijn keuze had kunnen veranderen...

Mijn vader pleegde zelfmoord.
Zijn zelfmoord is niet van mij.
NB Dit jaar 14 jaar geleden maar op sommige dagen even dichterbij dan anders… ❤
