ACACIA #5

“ผมว่างอยู่นะ พี่จะชวนผมไปไหนเหรอ?” จองมินพูดกับยองแซงขณะที่เตรียมตัวเดินทางกลับเกาหลี หลังจากเสร็จสิ้นทัวร์คอนเสิร์ตที่ละตินอเมริกา
“ก็คอนเสิร์ตก่อนเข้ากรมของพี่ไง นี่ว่าจะชวนให้ครบทุกคน แต่กลัวจะไม่ว่างกัน” ยองแซงพูดจบก็จิบกาแฟเพิ่มคาเฟอีนในร่างกาย 
“ว่างงงงงงงงงงงง!!! ผมว่าง!!” จองมินยิ้มร่าพร้อมเขย่าตัวยองแซง
“แต่คยูจงล่ะ จะขึ้นเวทีได้เหรอพี่”
“ได้สิ ได้มั๊ง…” ยองแซงส่ายหน้า 
“พี่แพลนว่าจะให้ทุกคนร้องเพลงด้วยนะ”
“อืม…ดีนะ ผมว่าดี” จองมินฉีกยิ้ม
“ก็ลุ้นว่าจะครบทุกคนไหมนี่แหละ”
“คยูจงค่อยถามอีกที ส่วนฮยองจุนคงไม่มีปัญหา แต่…อีกคนล่ะ”
“แฟนนายน่าจะว่างอยู่นะ แหม~~ ทำเป็นไม่เอ่ยชื่อ” ยองแซงแซว แต่สีหน้าจองมินดูไม่สบอารมณ์เท่าไร
“อะไร มีปัญหางอนกันอีกเหรอ”
“พี่ก็ดูสภาพผมตอนนี้สิ” ยองแซงมองจองมินที่ผมยาวเท่ามุมปาก แต่กลับทำลอนเล็กจนดูฟู ทำเอายองแซงหลุดขำ
“เพราะนายทำตัวแบบนี้ไง ฮยอนจุงเลยตีตัวออกห่าง ฮ่า ๆ”
“ไม่ใช่เลยพี่ ตาฮยอนจุงนั่นแหละหายหัว ติดต่อได้ก็บอกว่าไม่มีเวลา พอบอกว่าจะโทรกลับก็ไม่เคยโทรกลับ มีคนอื่นแน่!”
“เป็นพี่ก็ไปหาคนอื่นนะ ดูสภาพนายสิ เฮ้อออออ” ยองแซงถอนใจพร้อมส่ายหน้า จองมินเบะปากงอนใส่
“พี่ยองแซงใจร้าย จะฟ้องคยูจง!”
“ฟ้องเลยครับคุณจองมิน พี่เชื่อว่าคยูจงต้องเข้าข้างพี่” ยองแซงยิ้มแก้มปริ
“พี่ยองแซง พี่อยากไปเข้ากรมครบสามสิบสองไหม?” 
“โอ๊ย กลัวแล้ว กลัวจังเลย กลั๊วกลัว” ยองแซงแกล้งทำเป็นกลัว จองมินถอนหายใจแล้วกัดฟันกรอด
“ถ้านายไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนี้ วันคอนเสิร์ตก็แต่งตัวให้ดูดีหน่อย พี่ว่านายทำได้ เอาให้ฮยอนจุงกลับมาตายรังเลย” 
“ผมก็ไม่ได้อะไรกับหมอนั่นเท่าไรหรอกครับ ผมเข้าใจว่างานเยอะ” จองมินเปลี่ยนสีหน้า
“งั้น…ผมขออะไรพี่อย่างหนึ่งได้ไหม? พี่จะให้ผมได้ป่ะ?” จองมินตาเป็นประกาย
“อะไร? ถ้าจะให้พี่ไปบอกฮยอนจุงว่านายคิดถึงไรงี้ ไม่เอานะ แต่ฝากเงินไปให้ได้นะ…ขอส่วนแบ่งสักนิดหนึ่ง”
“ไม่ใช่สักหน่อย!” จองมินทำหน้าเซ็ง
“ไหน ๆ จะให้ร้องเพลงแล้ว ผมอยากร้องเพลงยัวร์แมน ได้ป่ะ?” จองมินตาเป็นประกาย แต่ยองแซงกลับทำหน้านิ่ง
“นาย…นายไม่ใช่ซับยูนิต!!! ไม่มีวันซะหรอก!!!” ยองแซงแลบลิ้นใส่จองมินแล้ววิ่งหนีไปทิ้งขยะ ปล่อยให้จองมินนั่งหน้างอเป็นม้าคอหักอยู่คนเดียว
‘ใช่ซี่!!! ผมมัน…มัน….มันไม่เหมาะกับเพลงนี้นี่นา!!!’

และแล้ววันที่รอคอยก็มาถึง 
26 ตุลาคม 2013
.
.
.
แต่ทว่า….
“ทำทรงไหนดีเนี่ย” จองมินที่นั่งจัดทรงผมหน้ากระจกกำลังกระวนกระวาย มือไม่สั่นทำอะไรไม่ถูก
“วุ่นวายอะไรเจ๊ เอ้ย! จองมิน ถ้าเลือกทรงผมไม่ถูกก็มากินข้าวก่อนเถอะ หิวละ” พี่นาริ พี่สาวของจองมินเรียกน้องชายที่ยังวุ่นวายกับทรงผมมาทานข้าว จองมินมองมายังโต๊ะอาหารก็พบกับสมาชิกในครอบครัวที่ยังรออยู่
“มานี่มา เดี๋ยวแม่ทำให้เอง กินข้าวก่อนเถอะ ทุกคนหิวหมดแล้วนะ” คุณแม่กวักมือเรียก จองมินรีบมานั่งด้วยรอยยิ้ม
“หม่าม้าเอาทรงที่ทำแล้วดูดีสุด ๆ เลยนะ วันนี้ถ้าผมไม่เด่นนี่อายแย่เลย”
“ดูดีเอาใจแฟนสินะลูก” คุณพ่อแซวพลางจิบน้ำทำเหมือนไม่รู้ว่าพูดอะไรออกไป
“ป๊ะป๋านี่นะ! ชอบแซวตลอดเลย เวลาฮยอนจุงมาบ้านก็ชอบถามว่าผมซนไหม ผมโตแล้วนะไม่ใช่เด็ก ๆ ทำไมต้องแกล้งถามให้ฮยอนจุงตอบด้วยล่ะฮะ” 
“มาเป็นชุดเลยนะ สงสัยอัดอั้นมานานสิท่า กินข้าวกันเถอะ จืดชืดหมดแล้ว” คุณแม่มองไปรอบโต๊ะแล้วตักกับข้าวมาทานทีละน้อย
“ว่าแต่…วันนี้ครบวงจริงเหรอ ถ้าจริงต้องเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์แน่” พี่สาวพูดขึ้น จองมินพยักหน้าก่อนตอบกลับ
“ครบสิครับ แต่ว่าแฟนคลับไม่รู้หรอกว่ามาครบไหม ผมพนันได้เลยว่าต้องเป็นประเด็นฮอตในหน้าอินเตอร์เน็ต แล้วผมก็จะโดดเด่นที่สุดในงาน”
“แต่งานของยองแซง คนเด่นต้องเป็นเจ้าของงานไหม?” 
“นี่พี่! อย่ามาพูดแบบนี้นะ ยังไงผมก็ต้องมีประเด็นของตัวเองแน่นอน อย่างน้อยหัวข้อข่าวก็น่าจะเป็น ‘ปาร์คจองมิน เซ็กซี่คาริสม่า รอยยิ้มอันทรงเสน่ห์’ อะไรแบบนี้”
“ไม่ใช่นักข่าวจะเอาเป็น ‘ปาร์คจองมิน กับทรงคุณแม่ยุคโซเชียล’ หรอกเหรอ”
“พี่! อย่าแซวทรงผมอันทรงคุณค่าของผมนะ!”
“อย่าตีกันลูก กินข้าวก็กินเงียบ ๆ โตกันทั้งคู่แล้วนะ” คุณแม่ดุทั้งสอง
“เราไม่ได้ตีกันนะครับ เรารักกันจะตาย เนอะ!” จองมินมองหน้าพี่สาวด้วยรอยยิ้ม (แปลก ๆ)
“จ้า! รักมากเลยล่ะ น้องชายจอมซน!”

หลังจากสงครามกลางโต๊ะอาหารผ่านไป คุณแม่ก็จัดการทำผมให้จองมินทันที และออกเดินทางมายังสถานที่จัดงาน พบว่าแฟนคลับมารอจำนวนมากจนจองมินต้องรีบซ่อนตัวและเข้าไปในงานอย่างปลอดภัย
……..เหรอ?
“ที่รัก” เสียงคุ้นเคยดังมาทางด้านหลัง จองมินหันกลับไป
“ฮยอนจุง…มาถึงนานยังน่ะ” จองมินพูดตะกุกตะกัก
“พร้อมนายนั่นแหละ ว่าแต่ทานอะไรมายัง หิวไหม?” ฮยอนจุงเอื้อมไปจับมือจองมิน
“นายดูน่ารักนะ”
“รีบไปหาทุกคนเถอะ เดี๋ยวจะไม่ได้เตรียมตัวกัน”
“ก็ได้ แต่…” ฮยอนจุงดึงจองมินเข้ามาใกล้แล้วหอมแก้มหนึ่งฟอด
“ขอโทษนะที่ไม่ติดต่อกลับเลย”
“ไปละนะ” จองมินสะบัดมือออกแล้วรีบไปหาที่เหลือ ปล่อยให้ฮยอนจุงยืนเครียดอยู่คนเดียว

ณ ห้องแต่งตัว (ของฮอยองแซง)
“ฮัลโหล เอฟวรี่บอดี้” จองมินทักทายอย่างมีสีสัน ฮยองจุนเห็นก็ลุกขึ้นมากอดแน่น
“ยินดีด้วยนะ ในที่สุดนายกับพี่ฮยอนจุงก็คืนดีกันซะที” ฮยองจุนพูดขึ้น จองมินทำหน้างง
“คืนดีไร? งง?”
“แหม ตะกี้ตรงทางเดิน มีหอมกงหอมแก้มด้วย เขินเลยหนีมาก่อนสินะ” คยูจงแซว แต่จองมินกลับเปลี่ยนสีหน้า
“ไม่ได้งอนหรือโกรธกันเล๊ย แต่ไม่ชอบคนที่ไม่ยอมติดต่อแฟนตัวเอง ไม่เคยถงไม่เคยถามว่าทำงานเหนื่อยไหม ทีแต่ก่อนนี่อ้อนเช้า กลางวัน เย็น ตอนนี้สามเดือนทีนึงยังไม่มีเลย”
“ตอนวันเกิดพี่ นายยังนอนกอดพี่ทั้งคืนเลยนะ” ฮยอนจุงที่โผล่เข้ามาในห้อง ทำเอาจองมินหันควับ แล้วรีบเข้าไปจัดการ
“แต่นั่น 4 เดือนก่อน หลังจากนั้นก็ไม่ติดต่อมาเลย คิดว่าผมง่ายเหรอไง ได้แล้วจะไปง่าย ๆ น่ะ!!” จองมินพูดเสียงดังจนทีมงานของยองแซงเริ่มซุบซิบกัน จองมินจึงรีบแก้ตัว
“หมายความว่า ได้ของขวัญน่ะ”
“พวกนายวุ่นวายจัง ไปที่อื่นไป๊” ยองแซงที่งีบอยู่โวยวาย คยูจงรีบเข้าไปหา
“เดี๋ยวผมไล่เองครับ…” คยูจงส่งสัญญาณให้นั่งลงเงียบ ๆ ทั้งสองเลยนั่งห่างกันโดยมีฮยองจุนเป็นคนจัดการให้อย่างเรียบร้อย

คอนเสิร์ตเริ่มต้นขึ้น การอำลาก่อนเข้ารับการเกณฑ์ทหารของยองแซง เป็นที่คาดหวังของเหล่าแฟนคลับและนักข่าว ก่อนงานสองสามวันก็เล่นข่าวการรียูเนี่ยนที่จะเกิดขึ้นในคอนเสิร์ตด้วย ทุกสำนักจึงจับตามองงานนี้อย่างไม่ให้คลาดสายตา และสิ่งที่ทุกคนหวังก็เป็นจริง ทั้งห้าหนุ่มอยู่บนเวทีเดียวกันอีกครั้ง แม้คยูจงจะติดภารกิจรับใช้สาธารณะ แต่ก็สามารถขึ้นเวทีได้ ถึงจะเป็นเวลาสั้น ๆ แต่ทุกคน ไม่ว่าจะในสถานที่จัดงานหรือผู้ที่ติดตามทางโซเชียลก็ปลื้มปริ่มไม่แพ้กัน และงานนี้ก็กลายเป็น Talk of the town ตามที่คาดไว้จริง ๆ

“ขอบคุณพวกนายมากนะที่ช่วยทำให้มันเป็นจริง” ยองแซงกล่าวขอบคุณ
“ไม่หรอก พวกเราทุกคนนี่แหละที่ช่วยกันทำวันนี้ให้เป็นจริง” ฮยองจุนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ยังไงก็ขอบคุณมากนะที่มางานนี้ ไว้คราวหน้าเราสร้างมันขึ้นมาอีก อีกหลาย ๆ ครั้งเลยนะ” ยองแซงยิ้มจนตาหยี
“ถึงแม้ว่าจะยาก เราก็ทำมันได้ ดีใจเนอะ” คยูจงพูดพร้อมมองไปยังเพื่อนอีกสี่คน
“ไว้งานชั้นบ้าง ทุกคนต้องไปนะ! สัญญานะ” จองมินชูนิ้วก้อยขึ้นมา แต่กลับโดนเมิน
“ไปตัดผมก่อนไป ม้าเอ้ย ม้า!” ฮยองจุนแซวจนจองมินมองค้อน
“เออ!”
“ทรงนี้ก็น่ารักนะ” ฮยอนจุงพูดขึ้น จองมินแอบยิ้มแล้วกลับมาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“แหน่ะ ๆ ชมแฟนก็เป็นเหรอพี่ ชมแบบนี้ปั่นจักรยานกลับบ้านถูกไหมน้า” ฮยองจุนแซวตอบ
“อ้าว ปั่นจักรยานมาเหรอ?” จองมินถามขึ้น ฮยอนจุงพยักหน้าตอบ
“อ้าว งั้น…งั้น…ต้องปั่นกลับเองสินะ” 
“อื้ม”
“ห่วงผั — — …ห่วงแฟนเหรอ” ยองแซงแซะพลางจิบน้ำแก้กระหาย
“เปล่า ผมกลับละ เจอกันงานหน้าหรือวันที่เหมาะสมนะครับทุกคน เดินทางกลับปลอดภัยนะครับ บ๊ายบาย” จองมินกำลังจะเดินออกจากห้อง ฮยอนจุงก็ทำท่าจะกลับตาม
“แล้วเจอกันนะทุกคน” 
“เดี๋ยว! นี่จะกลับพร้อม?” จองมินหันควับ
“เปล่า ชั้นจะรีบกลับ กว่าจะถึงบ้านมันไกลน่ะ”
“ดี!” จองมินเดินออกจากห้องไปพร้อมสีหน้าหงุดหงิด แต่ฮยอนจุงก็เดินตามมาติด ๆ 
“เอ๊ะ! ตามมาอยู่ได้”
“ก็ทางออกมีทางเดียวนี่ จะให้ดำดินไปเหรอไง”
“อืม…ทำได้ก็ทำดิ”
“ไว้เจอกันนะ” ฮยอนจุงเดินแซงหน้าไป ปล่อยให้จองมินหงุดหงิดไปคนเดียว แต่ลึก ๆ แล้วก็อยากคุยกับฮยอนจุงนาน ๆ เพียงแต่กลัวเสียเซลฟ์

ระหว่างทาง จองมินนั่งข้างเมเนเจอร์ที่กำลังขับรถ สายตามองไปนอกรถตลอดทาง
“เป็นห่วงก็บอกไปตรง ๆ สิ ไม่ใช่มานั่งมองตาละห้อยแบบนี้” เมเนเจอร์แซว
“ห่วงบ้า ห่วงบออะไรกัน” 
“ปากแข็งนะ ฮยอนจุงปั่นอยู่ตามหลังรถเราน่ะ” จองมินหันไปตามที่เมเนเจอร์บอก แล้วก็เห็นฮยอนจุงจริง ๆ 
“จอด!”
“ห๊ะ! ตรงนี้นี่นะ”
“จอด! จอดเดี๋ยวนี้!!!” 
จองมินที่โวยวายให้เมเนเจอร์จอดรถ รีบลงมาแล้ววิ่งไปหาฮยอนจุงโดยไม่ทันได้ปิดประตูรถ
“รีบไปไหมเนี่ย?”

จองมินที่วิ่งเข้าไปหาฮยอนจุงที่กำลังปั่นจักรยานบนทางจักรยาน เริ่มเหนื่อยหอบ บวกกับอากาศที่เริ่มเย็นเมื่อใกล้เข้าสู่ฤดูหนาว ฮยอนจุงเห็นจองมินก็รีบชะลอแล้วจอดจักรยานก่อนจะเข้ามาหาจองมิน
“ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้” 
“เหนื่อยนะ อุตส่าห์รีบวิ่งมาหา” จองมินพูดทั้งที่ยังเหนื่อยหอบ
“นายโอเคไหม อีกนิดจะถึงคอนโดชั้นแล้ว เดี๋ยวเอารถยนต์ไปส่งแล้วกัน”
“ไม่เป็นไร ชั้นแค่อยากไปส่งนายน่ะ เดี๋ยวเรียกแท๊กซี่เอาก็ได้”
“นาย…ไบโพล่า?” ฮยอนจุงทักขึ้น จองมินรีบฟาดทันที
“บ้า! แค่เขินเวลาอยู่กับพวกนั้นน่ะ”
“ป่ะ พี่จูงจักรยานไปด้วยจะได้ถึงไว ๆ นะ”
“อื้ม…นายจะได้พักผ่อนซะทีเนอะ”
“พักผ่อน…กับนาย” ฮยอนจุงกระซิบข้างหูจองมินจนอีกฝ่ายเขินจนลืมเหนื่อย ทั้งสองเดินคู่กันท่ามกลางบรรยากาศอันเย็นสบายในค่ำคืนแห่งความสุข

ณ ห้องของฮยอนจุง จองมินนั่งไขว่ห้างรอฮยอนจุงเอาน้ำมาเสิร์ฟ ระหว่างนั้นก็เปิดโทรศัพท์เช็คข่าวตัวเองตลอดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“บอกแล้วว่าข่าวดัง ดูสิ ลงทุกสำนักข่าวเลย“
“ก็แหงสิ” ฮยอนจุงเอาน้ำมาให้จองมิน 
“มีความสุขจะตายที่ได้กลับมาอยู่…ด้วยกัน” ฮยอนจุงพยายามเอามือโอบจองมิน แต่กลับโดนฟาด
“อยู่นิ่ง ๆ เลย” จองมินมองค้อนแล้วหยิบน้ำมาดื่ม
“นายเป็นไบโพล่าป่ะเนี่ย ที่งานทำเป็นโกรธ ตะกี้ก็มาทำเป็นหายโกรธ แล้วตอนนี้…งี่เง่าอะไรอีก” 
“งี่เง่า? นี่กล้าว่าแบบนี้เหรอ!” จองมินทำหน้างอ
“ก็นายแปลก ๆ พี่ก็ห่วงไง อารมณ์แปรปรวนแบบนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีหรอก แค่งานเยอะ เรื่องแยะ ปล่อยไปเถอะ” จองมินกลับมายิ้มแย้มเหมือนเดิม ฮยอนจุงส่ายหัว ไม่เข้าใจอารมณ์อันแปรปรวนของจองมินซะเลย
“งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ”
“งั้น…กลับก่อนแล้วกัน พักผ่อนเถอะ” จองมินลุกขึ้นพร้อมจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย
“นายจะกลับยังไง? แท็กซี่เหรอ?” จองมินพยักหน้าตอบฮยอนจุง
“ไม่เอา ๆ ค้างที่นี่ก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าไปส่งที่บ้าน มันดึกแล้วอันตราย”
“จะหลอกให้ตายใจแล้วรอผมนอนเปลือยกายถวายร่างให้สินะ? ไม่มีทางซะหรอก ผมกลับจริง ๆ ละ บาย” จองมินเดินผ่านฮยอนจุงไปอย่างไม่แยแส แต่ฮยอนจุงกลับรั้งเอาไว้อีกครั้ง
“เออ ๆ ไม่ปล้ำแน่นอน แต่ค้างเถอะ อยากคุยกันไม่ใช่เหรอ?”
“ได้!” จองมินหันหลังกลับมาคุยกับฮยอนจุง
“จำสัญญาที่เคยไว้ให้กับผมได้ไหม”
“สัญญา? อะไร?” ฮยอนจุงทำหน้างงและพยายามนึก
“ลืม…?”
“เอาน่า พี่ไม่มีคนอื่นหรอกน่า” ฮยอนจุงเข้าไปง้อจองมิน แต่อีกฝ่ายกลับไม่สบอารมณ์
“ชั้นมีเซ้นส์แปลก ๆ นะ นายมีอะไรปิดบังอยู่หรือเปล่า?”
“ไม่มี ๆ นายคิดมากแล้วจองมิน มามา นั่งลงแล้วทำใจให้ร่ม ๆ” ฮยอนจุงประคองจองมินมานั่งบนโซฟา
“ทำไมอยู่ดี ๆ ถามพี่แบบนี้ล่ะ”
“ก็หายเงียบไปหลายเดือนแบบนี้ มันน่าคิดไหมว่ามีคนอื่น” จองมินถอนหายใจ
“แต่ก็ช่างเถอะ ชั้นก็อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ แบบนี้แหละ หายงอนแล้วก็ได้” จองมินควงแขนฮยอนจุง
“ไบโพล่าเอ้ย~! ถ้าพี่มีคนอื่นจริง ทำไมนายจะไม่รู้ ยังไงก็ต้องมีคนไปบอกนายอยู่แล้ว” ฮยอนจุงลูบหัวจองมิน
“แต่ผมเผ้าเนี่ย….”
“คิมฮยอนจุง! หยุดไล่ไปตัดผมเลยนะ!” จองมินทำหน้าบูด
“ก็…ดูดีไปอีกแบบนะ” ฮยอนจุงขำแห้ง ๆ 
“ไม่ชอบเหรอ” จองมินจัดทรงผม
“ก็…ตามใจนายแล้วกัน พี่ไม่ตัดสินใจแทนหรอก นายเป็นแบบไหนก็รักนะ”
“ไม่ต้องมาปากหวานเลย” จองมินหยิกแก้มฮยอนจุงเบา ๆ
“พี่ขอไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน แล้วจะรีบมากอดมาหอมนะ” ฮยอนจุงกุมมือจองมินมาหอมพร้อมส่งยิ้มหวาน ๆ ให้
“งั้น…ขอสำรวจห้องหน่อยนะ เผื่อเจออะไรแปลกปลอม” จองมินเลื่อนมือมาลูบที่ต้นขาฮยอนจุงก่อนจะลุกจากที่นั่งและเดินไปยังห้องนอน
ขณะที่จองมินกำลังสำรวจภายในห้องนอนก็อดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ได้ มือที่ลูบไล้ไปตามผนังห้อง สายตาที่สอดส่องรอบตัวทำให้นึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาเสมอ เตียงที่ยังตั้งอยู่ที่เดิม ผ้าปูที่นอนสีเดิมที่คุ้นเคย จองมินล้มตัวลงนอนพร้อมเอามือถูไถไปทั่วรวมทั้งใต้หมอน
“นายสำรวจทุกซอกทุกมุมเสร็จยัง ไปอาบน้ำได้ — -” ฮยอนจุงยังไม่ทันพูดจบประโยคก็หลุดขำ
“ตกลงหนีมานอนก่อนสินะ” ฮยอนจุงเดินเข้าไปนั่งบนเตียง ทันใดนั้นจองมินก็สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา
“เสร็จแล้วเหรอ” 
“อืม…นอนต่อเถอะ เดี๋ยวปิดไฟให้”
“ขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วกัน เสื้อผ้าชั้นอยู่ไหนอะ” จองมินลุกขึ้นมานั่งข้างฮยอนจุงทั้งที่ตายังกึ่งหลับกึ่งตื่น
“เดี๋ยวไปเอาให้ นายไม่น่าจะไหวแล้วนะเนี่ย”
“ไปเอาเองก็ได้ ที่ตู้เดิมใช่มะ” จองมินเดินไปอย่างไร้เรี่ยวแรง ฮยอนจุงยิ้มและเดินตามออกไป

จองมินรีบเปิดตู้ค้นหาเสื้อผ้าตัวเอง ส่วนฮยอนจุงก็ยืนอยู่ข้าง ๆ และเอื้อมมือไปหยิบเสื้อผ้าตัวเอง
“ช่วยหาไหม?”
“นี่คิมฮยอนจุง ตู้เสื้อผ้าจัดบ้างก็ได้นะ กองยังกะจะโละขาย” จองมินบ่นไปหาเสื้อผ้าตัวเองไป
“ก็…ก็รอนายมาทำให้ไง”
“ชั้นไม่ใช่แม่บ้านนะ แล้วมันอยู่ไหนเนี่ย แก้ผ้านอนเลยดีไหมเนี่ย!” น้ำเสียงจองมินเริ่มหงุดหงิด
“ดี!” ฮยอนจุงถอดเสื้อคลุมแล้วโยนไปข้างตัวจองมินจนต้องหันกลับมามองค้อน
“คิดว่ายืนชีเปลือยแล้วจะมีอารมณ์เหรอ เห็นมาตั้งแต่ยังไม่คบกัน” จองมินหันกลับมาคุ้ยเสื้อผ้าต่อ ฮยอนจุงถอนหายใจแล้วใส่กางเกงก่อนจะมาช่วยจองมินหาเสื้อผ้า
“น่าจะอยู่ลึก ๆ น่ะ” 
“ไม่ใช่แอบทิ้งไปแล้วเหรอ”
“ไม่! จะบ้าเหรอ ขืนทิ้งนายก็ฆ่าพี่ตายสิ”
“ไม่มีวันฆ่าหรอก” จองมินหยิกแก้มฮยอนจุง
“ไปเถอะ เดี๋ยวหาเอง ถ้าไม่ค่อยเอาเสื้อผ้านายมาใส่ก็ได้“
“แต่ตรงนี้ก็เหมาะนะ แคบดี” ฮยอนจุงมองไปรอบ ๆ ก่อนจะวนมาสบตาจองมิน
“คิดอะไรอยู่รู้นะ นายไม่มีทางจะ — -” ฮยอนจุงจูบจองมินโดยที่ไม่ทันตั้งตัว จนคนขี้บ่นกลายเป็นแมวเลยที่เดียว ทั้งที่ปากปฏิเสธตลอดเวลา แต่เอาเข้าจริงก็ยินยอมทุกสถานการณ์
“จะต่อตรงนี้ หรือที่เตียงดีครับ” ฮยอนจุงถามพลางลูบแก้มจองมิน
“ให้ชั้นหาเสื้อผ้าเจอก่อนค่อยว่ากัน”
“งั้นพี่ไปนอนรอนะ ถ้าหาไม่เจอยังไงก็ไปเตียงแล้วกัน….ยังไงก็ไม่ได้ใส่หรอกคืนนี้” ฮยอนจุงกระซิบข้างหูจองมินจนอีกฝ่ายยิ้มเขิน ๆ
“ตาบ้า!”

“มาแล้วเหรอ” ฮยอนจุงเรียกจองมินที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าหงุดหงิด
“หาไม่เจอเหรอไง บอกแล้วว่าใส่เสื้อผ้าพี่ตั้งแต่แรก”
“พูดมาก! ฮยอนจุง…ชั้นอยากถามเรื่องนึง” ฮยอนจุงพยักหน้าตอบรับ
“นี่ของใคร” จองมินปาเสื้อกล้ามใส่ฮยอนจุง
“ของ….”
“ของผู้หญิง….มีคนอื่นสินะ” 
“จองมิน มันไม่ใช่.. — -” ฮยอนจุงลุกจากเตียงมาอธิบายจองมิน
“หยุด! ชั้นไม่ต้องการคำแก้ตัว บอกมาสิว่าของใคร”
“ก็แค่เคยรู้จักกันน่ะ”
“ต้องการความจริง!” ฮยอนจุงไม่พูด จองมินเริ่มโกรธจึงผลักฮยอนจุงลงเตียง
“ตอบสิ! บอกมาสิว่าของใคร ของผู้หญิงคนไหน? หรือจำไม่ได้เพราะนอนกับผู้หญิงหลายคน?” จองมินคร่อมฮยอนจุง
“ชอบสินะผู้หญิงนะ เบื่อผู้ชายอย่างชั้นแล้วล่ะสิ”
“จะ…จองมิน นายจะทำอะไร พี่กลัวนะเว้ย!” ฮยอนจุงมองไปรอบตัวด้วยความระแวง
“ชั้นจะทำให้นายตาย!” จองมินหยิบมีดขึ้นมา
“จองมิน ไม่นะเว้ย!!! อย่า!!!!”
“ตาย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
“ฮยอนจุง! ฮยอนจุง! นายฟังอยู่หรือเปล่า?” ฮยอนจุงดึงสติกลับมาได้ก็พบจองมินนั่งคร่อมอยู่
“นายว่าไงนะ?”
“เฮ้อ! ชั้นบ่นจนปากฉีกแล้วนะ”
“จองมิน นายจะไม่ฆ่าพี่ใช่ไหม” 
“จะบ้าเหรอ? ชั้นจะฆ่าทำไม กับแค่เรื่องคบชู้ ถ้ามีจริงก็เลิก…จบ!” จองมินทำหน้าไม่สนใจ
“ดีละ พี่คิดว่านายจะฆาตกรรมพี่ซะอีก ไม่งอนนะคนดี” ฮยอนจุงส่งสายตาขอร้อง
“อือ ๆ……” จองมินพยักหน้า
“นายใจดีที่สุดเลย” ฮยอนจุงยิ้มดีใจ
“ซะทีไหนกันเล่า! บอกมาว่าของใคร!!!!!” จองมินกดบ่าฮยอนจุงจนอีกฝ่ายขยับตัวไม่ได้
“ผู้หญิงคนไหน ชั้นจะไปบอกเธอว่านายนอนกับผู้หญิงหลายคน รวมทั้งผู้ชายอย่างชั้นด้วย!” 
“ไม่เอานะจองมิน พี่ขอโทษ….”
“คิดว่าผมจะยกโทษให้เหรอ ตกเป็นของชั้นซะเถอะคิมฮยอนจุง!”
“เฮ้ย!!!”
“ไม่ฆ่าด้วยแส้ ก็ฆ่าด้วยน้ำตาเทียน!”
“ม่าย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
“เฮือก!” ฮยอนจุงสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก กวาดตาไปรอบ ๆ ก็พบจองมินนอนซบอยู่ข้าง ๆ พร้อมเสื้อผ้าครบชุด
“ฝันร้ายเหรอเนี่ย”
ฮยอนจุงลุกจากเตียงแล้วไปล้างหน้าก่อนจะดื่มน้ำเพื่อให้ใจเย็นลง แล้วเดินไปยังกองเสื้อผ้าที่ตอนนี้จองมินจัดการพับเก็บอย่างเรียบร้อย ฮยอนจุงเลื่อนมือไปเปิดตู้ถัดไปแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย
‘เกือบตายแล้วไหมเรา’

Previous : ACACIA #4 http://bit.ly/2mpkDbV
Next : ACACIA #6
One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.