เจอเขาแล้ว “อายุน้อย 100 ประเทศ” บุคคลผู้หาตัวจับยาก !

มีคนแบบนี้ด้วยหรือ…อู้สสสส (ทำปาก)

โปรเจกต์คุยกับคนแปลกหน้าจากการแนะนำต่อๆ กันของเพื่อนนักเดินทางดำเนินมาถึงคนที่ 4 เรื่องของเขาคนนี้ ทำให้ผมเชื่อสนิทใจว่า หนังสือที่เราชอบอ่านตอนเด็กจะมีผลกับเราอย่างต่ำ 20–30 ปี

“แผนที่โลก” หนังสือเล่มบางของสำนักพิมพ์วัฒนาพานิชมีผลกับเด็กคนหนึ่งจนกลายมาเป็นลายแทงชีวิตในปัจจุบัน

มีคนแบบนี้ด้วยหรือ, มีครับชื่อ ปรินซ์-ธรรมนูญ เป็นเจ้าของเรื่องต่อไปนี้

“ตอนเด็กๆ ผมรู้ตัวว่าเรียนไม่เก่ง แต่วิชาที่ได้เกรด 4 ตลอด คือ วิชาทวีปของเรา โลกของเรา อ่าวเมาะตะมะ อ่าวตั่งเกี๋ย ภูเขาแอนดีสอยู่ที่ไหนผมชี้ได้บนแผนที่”

นั่นเป็นจุดเริ่มให้ตอน ม.4 เขาขอที่บ้านไปเที่ยวญี่ปุ่นคนเดียว 1 เดือน เป็นครั้งแรกที่เดินทางลำพัง ทางบ้านสนับสนุน ในทริปนั้นเจ้าตัวไม่มีทางรู้เลยว่า วันเวลาจากเด็กเติบโตไปเป็นผู้ใหญ่อีก 15–16 ปีต่อมา จะส่งให้เขาเดินทางมาแล้ว 81 ประเทศ

กราฟิกแสดงว่าจุดที่เคยการเดินทาง

เป็นที่มาของแฟนเพจชื่อ “อายุน้อย 100 ประเทศ” แนวคิดที่อ่านดูผิวเผินล้อไปกับ “อายุน้อย 100 ล้าน” แต่เป็นวิถีชีวิตที่แตกต่างกันสุดขั้ว ด้านหนึ่งมุ่งหาเงินร่ำรวย อีกด้านหนึ่งมุ่งใช้เงินเที่ยวเล่นแต่ถ้าอ่านบทความนี้จนจบจะพบว่า 2 เรื่องนี้

“ต่างอยู่ส่วนปลายของไม้ด้ามเดียวกัน”

7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก

ผมเรียนโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนรุ่น 150 ตอน ม.6 มีเพื่อนที่ได้ทุนไปนิวซีแลนด์ แต่พ่อเขามาเปลื่ยนใจกะทันหันเพราะยูที่นั่นเพิ่งเปิด ยังไม่เด่นดัง เลยแคนเซิลซะกลางอากาศ ครูที่ดูแลเรื่องนี้มาถามว่ามีใครสนใจไปเรียนป.ตรีที่นิวซีแลนด์ฟรี 4 ปีบ้างกรอกใบสมัครภายในบ่ายสามวันนี้ “ผมมารู้เรื่องตอนเก้าโมงเช้า !!!”(หัวเราะเสียงดัง)

ตัดภาพมาที่แดนกีวี่

ได้ไปอยู่ที่นั่นแล้ว ผมอยากเก็บเงินไปเที่ยวรอบเกาะเหนือ-เกาะใต้ มีแต่สถานที่เที่ยวเจ๋งๆ เยอะ จึงต้องทำงานพาร์ทไทม์ให้ได้มากที่สุดทำจนกองตรวจคนเข้าเมืองต้องเช็คมากับทางมหาวิทยาลัยว่าชื่อนี้ — ชื่อนี้เข้าเรียนจริงหรือเปล่า

ทำไมถึงทำงานเยอะขนาดนี้ เสียภาษีให้รัฐเยอะจนผิดปรกติทั้งที่เป็นเด็กอายุ 18 -19 ผมทำทั้งร้านแมคโนนัลด์กะกลางคืน ร้านอาหารไทย ทำงานกระทั่งงานในสนามบิน ที่ขายภาษีสนามบินให้นักท่องเที่ยวในห้องเรียนผมผ่านเกณฑ์แบบเฉียดฉิวมาตลอด
สำหรับผม “การเรียนเป็นเรื่องระทึกขวัญ แต่การเดินทางเป็นเรื่องระทึกใจ”

โมไอ เกาะอีสเตอร์ ชิลี

ดูเหมือนต่อจากนี้นกเหล็กที่บินขึ้นเทคออฟบนฟ้าและแลนด์ดิ่งลงดิน
จะเข้ามาเป็นองศาที่สำคัญของชีวิตหนุ่มคนนี้โดยความตั้งใจ

“เพราะผมชอบเครื่องบิน ชอบไปอยู่สนามบินนานๆ เรียนจบกลับมาไทย มีงานเดียวที่อยากทำ คือ อาชีพในสนามบินครับพี่”

ผมสมัครไชน่าแอร์ไลน์ได้ทำแผนกกราวน์ หรือ Traffic agent อยู่สุวรรณภูมิ ที่เลือกทำงานนี้ ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ผมรู้จักชอบท่องโค้ดสายการบินและชอบจำโค้ดสนามบิน ผมสามารถจำได้ประมาณ 85% ของสายการบินทั่วโลก นี่คือ เกมส์และงานอดิเรก เช่น KLM คือ สายการบินอะไร นาริตะใช้ NRT ฮานาดะใช้ HND พี่จะลองเล่นกับผมดูมะ

มีคนแบบนี้ด้วยเหรอ,เลือก ทำงานพราะชอบท่องโค้ดสามตัวที่กระพริบบนบอร์ดผู้โดยสาร มีครับ,เขาอยู่ตรงหน้าและกำลังเล่าดิสซิเนชั่นต่อไป !

ตัดภาพไปที่ลอนดอน

จริงๆ แล้วผมไม่ได้เป็นคนใฝ่เรียนเล้ย (เสียงสูง) วุฒินี้ผมก็ไม่อยากจะได้
 แต่การไปอยู่ลอนดอนเป็นหนทางเดียวที่ผมจะได้เปลี่ยน Base ไปที่ฮีธโทร์ว เพราะว่าเป็นสนามบินที่ชุมนุมสายการบินโล์วคอสต์ในไว้ยุโรปมากที่สุด และถูกที่สุด

ก็เลยย้ายไปทำงานสนามบินที่โน่นใช่ไหมครับ — เราถาม

เปล่าฮ่ะ ผมลาออก ไปผมนั่งล้างจาน กับแกะกุ้ง ทอดปอเปี๊ยะ ในร้านอาหารไทยได้ค่าแรงมา เอาไปซื้อตั๋วโลว์คอสต์ บินไปออสโล-นอร์เวย์ ใบละ 5 ปอนด์ เก็บประเทศในยุโรปจนครบ ลงเรียนที่มหาวิทยาลัยเอาไว้ให้ตัวเองมีสถานะนักเรียน

ว่ายน้ำในแม่น้ำ Amazon บราซิล

มีคนแบบนี้ด้วยเหรอ, จากงานสนามบินมียูนิฟอร์ม แต่ดันเลือกไปจับมีด แงะกุ้งจากเปลือกตัวแล้วตัวเล่าอยู่นาน 2 ปี

มีครับ, เขาเอามือลูบคางอยู่ตรงหน้า กำลังจะเล่าถึงดราม่าอีกด้าน !

ตอนทำวิทยานิพนธ์ ท้อแท้ ไม่มีวี่แววเลยพี่ เกิดคำถามหนักหนาชวนขยี้ตาร้องไห้ทุกวันว่า….ตกลงมันคุ้มรึเปล่า มาที่นี่แค่อยากเที่ยว หาตั๋วถูก แต่ศักยภาพเรื่องการเรียนผมต่ำเตี้ยเรี่ยพื้น

วิชาทวีปของเรามันจบไปตั้งนานแล้ว จะยังอินอะไรหนักหนา มันใช่เหรอว่ะมึง ? ถ้าพ่อแม่ต้องมาจ่ายเงินเพื่อมาซ่อมความเฟอะฟะเพ้อฝันของลูก แต่สุดท้ายผมก็จบโทมาแบบคาบเส้น ! เรียนด้านการจัดการสายการบินที่ London Metropolitan University

เมืองมานาโรล่า อิตาลี

ความฝันของเราต้องใช้ตังค์ เราไม่ได้มาจากครอบครัวที่รวย อยากจะพิชิตฝัน ต้องทำงานหาเองยอมเหนื่อยแกะกุ้ง ยอมลำบาก เก็บร้านล้างจานไม่เป็นไร ทนเพื่อเที่ยว

ตอนนั้นอยู่ที่โปรตุเกรส หน้าปราสาทซินตรา (Sintra) ค่าเข้าชมปราสาทแพงยับ พวกผมตัดสินใจไม่เข้ากัน ได้แต่นั่งชะเง้อชมวิวอยู่หน้าปราสาทไปอย่างนั้น ใครสักคนเปิดเรื่องว่า “เฮ้ย…ธุรกิจโฮสเทลน่าสนใจวะ”กรุงเทพฯ น่าทำ ยังไม่ค่อยมีด้วยเหมือนมีอะไรดลใจว่า มาช่วยกันโอเคทำเลย เพื่อนกลุ่มนี้เราเคยเรียนกรุงเทพคริสเตียนมาด้วยกันตั้งแต่ป.1 พอช่วงมหา’ ลัยแยกย้าย แล้วมาเจกกันที่ลอนดอน ตอนเรียนปริญญาโท พอพวกเรากลับมาก็เริ่มต้นศึกษาทำโฮสเทลเล็กๆ กัน

ช่วงอยู่อังกฤษเที่ยวเยอะ พักแต่โฮสเทลเพราะประหยัด แต่โฮสเทลมีทั้งความรู้ มีข้อมูล มีเพื่อนใหม่ มีแรงบันดาลใจจากคนที่ไปโน่นไปนี่มาจริงๆ เป็นสังคมหนึ่งที่มีเสน่ห์มาก ที่นั่นก็ดี ที่นี่ห้ามพลาดเราฟังเรื่องแต่ละคน มันตัวฟูตาม

อิสราเอล
ประเทศจอร์เจีย
ไคโร อียิปต์

ตัดภาพมาที่กรุงเทพฯ

กลับเที่ยวนี้ ผมไม่สมัครงานแล้วละ มาเริ่มทำโฮเทลสาขาแรก เราคิดในใจโฮสเทลของตานี่ น่าจะชื่ออะไรได้บ้างระหว่าง “นอนรันเวย์” หรือ “ลองชิม” (shrimp-กุ้ง)ชื่อ “Mile Map Hostel ” ครับ (นี่….ทำเสียงเอฟเฟ็กต์ประกอบ) อยู่ตรงสีลมผมเอาแผนที่ที่เคยสะสมไว้ในวัยเด็กมาแต่งห้อง (ยิ้มกว้าง)

แล้วเรื่องเที่ยวยังถี่หยิบอยู่ไหมเพราะต้องเริ่มทำงานจริงจังแล้วนิ-เราถาม

ไปหนักกว่าเดิมอีก (ฮิๆ) ช่วงนี้ไปเที่ยวตกไปเดือนละครั้ง ไปคราวละ 10 วันหน่อยๆ

กุมภาพันธ์ไปมา 3 ประเทศ ตุรกี จอร์เจีย อาร์มีเนีย

มีนาคมไปคิวบา

เมษายนไปโตเกียว

เดือนนี้พฤษภาคมไปอเมริกาใต้ โคลัมเบีย ชิลี บราซิล เครื่องเพิ่งลงสุวรรณภูมิเมื่อเจ็ดโมงเช้า” (เขาอมยิ้ม)

มันมีคนแบบนี้ด้วยหรือ , มีครับ มีแล้ว แมนเนจอย่างไร เงินทอง เวลา ปัญหาชีวิตจริง

มีปัญหาครับ คือ ไม่มีเงินเก็บ เพราะว่าเงินทุกอย่างเอาไปลงกับตั๋วเครื่องบิน การท่องเที่ยว แต่ผมว่ามันไม่ขาดทุนนะครับมันไม่ขาดทุนเลย ที่ทำเพจอายุน้อย 100 ประเทศก็ต้องการบอกเรื่องนี้ ให้ออกมาเที่ยวกันเถอะตั้งแต่คุณยังเด็ก คุณจะได้อะไรอีกเยอะ

กำแพงร้องไห้ เยรูซาเล็ม อิสราเอล

ของใช้รอบตัวซื้อมาไว้ ทุกวันเก่าลงไปค่าก็ตก แต่ประสบการณ์ยิ่งเวลาผ่านไปยิ่งมีค่า เก็บง่าย ฝุ่นไม่ขึ้น สนิมไม่กิน ขโมยไม่ได้ มาเล่าซ้ำได้ตลอด ขัดเกลาตัวเราได้ดี

กรุงเปียงยาง เกาหลีเหนือ
North Korea

กับประเทศที่เหลือละทำไง ?

ตอน ม. 2 แผนที่โลก เล่มวัฒนาพานิช บอกว่าโลกมี 196 ประเทศ ผมมาได้แถวๆ ครึ่งทางแล้ว แต่ผมไม่รีบเก็บให้หมดก็ได้นะครับ เพราะว่าการเดินทางมันจะอยู่ของมันอย่างนี้ไปเรื่อยๆ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ได้เป็นส่วนหนึ่งของอนาคตเราไปด้วย

มันมีคนแบบนี้ด้วยหรือ, มีครับ ปัจจุบันปรินซ์ ธรรมมนูญ อายุ 30 เขาเป็นผู้ก่อตั้งและบริหาร โฮสเทลชื่อ “Old Town” ปากซอยเจริญกรุง 28 โฮสเทลที่รีโนเวตตึกเก่าอายุ 90 ปีเป็นที่พักสุดฮิปกลางเมืองเก่า ที่ที่จุดหมายใหม่ของโฮสเทลเลิฟเวอร์จากทั่วโลกผู้เดินทางมากรุงเทพฯ

เจริญกรุง 28 กรุงเทพฯ

เขาน่าจะจัดอยู่ทั้งพวกอายุน้อย 100 ประเทศเร็วๆ นี้ และนิยามของตัวเองว่า “อายุน้อยแต่มี 100 ห้องโฮสเทล” ไม่นานจากนี้ก็เป็นได้

ปรินซ์ ธรรมนูญ วิศิษฏ์ศักดิ์

การเติบโต
อาร์มประเทศต่างๆ ของสะสม

Created : มนตรี บุญสัตย์
Copyright : ปรินซ์ ธรรมนูญ IG @Thenomad150

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.