«Μαθαίνοντας στα παιδιά τα μυστικά του ποδοσφαίρου»

The following story is about a man, Kostas Chaftakos, who really loves football and sports in general. Some mishaps did not allow him to become a footballer and so he focused on imparting his knowledge to young children in the Academy of AE Nikaia. Starting with no base and through many difficulties, a total of 112 kids are now under his management.

«Το ποδόσφαιρο ήταν και θα είναι πάντοτε κομμάτι της ζωής μου. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ήξερα ότι ήθελα πάντοτε να είμαι με μια μπάλα σε ένα γήπεδο. Δεν είμαι σίγουρος αν πέτυχα αυτό που πραγματικά ήθελα αλλά ξέρω ότι είμαι ευχαριστημένος με αυτό που έχω καταφέρει τη δεδομένη στιγμή».

Ο Κώστας Χαυτάκος είναι ένας άνθρωπος που έχει το μικρόβιο του αθλητισμού ως είθισται να λέγεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Ένας άνθρωπος όπου μέσα από μία διαδρομή μακρά και δύσκολη θέλησε να δημιουργήσει μία Ακαδημία ποδοσφαίρου από το μηδέν. Χωρίς καμία οικονομική στήριξη, με μοναδικό του όπλο την όρεξη για δουλειά και την αγάπη του για το ποδόσφαιρο κατόρθωσε να ντύσει με τα χρώματα της ΑΕ Νίκαια 112 παιδιά. 112 παιδιά που επέλεξαν να ξεκινήσουν τα πρώτα τους ποδοσφαιρικά βήματα από μία ομάδα που μέχρι το 2010 άπαντες αγνοούσαν την ύπαρξη της. Ο λόγο απλός, η ΑΕ Νίκαια δε διέθετε ποτέ τμήματα για παιδιά.

Έχοντας περάσει σαν παιδί από τον αθλητισμό γνωρίζει πόσος σημαντικός είναι. Μπορεί όταν ήταν μικρός να μην είχε ως μοναδικό στόχο της ζωής του να γίνει ποδοσφαιριστής αλλά πάντοτε έβρισκε χρόνο να κλωτσήσει μία μπάλα. Όμως, η ζωή δε στα φέρνει πάντοτε όπως τα θέλεις. Παρόλο που ξεκίνησε από μικρή ηλικία, κατά τη διάρκεια είχε κάποιες απογοητεύσεις που δεν του επέτρεψαν να ασχοληθεί ενεργά. Αγωνιζόμενος στη Δόξα Πειραιά, ο προπονητής του ενώ του είχε εγγυηθεί ότι τον υπολογίζει, στη συνέχεια τον άφησε στο περιθώριο. Αυτό ήταν το πρώτο δυνατό χτύπημα και καθοριστικό. Απογοητεύτηκε και ο φάκελος ποδόσφαιρο έκλεισε για εκείνον. Ωστόσο, άνοιξε εκείνος του μπάσκετ. Τι κι αν δεν είχε καμία σχέση με το αντικείμενο, μέσα σε λίγους μήνες, Κώστας Χαυτάκος και μπάσκετ γνωρίστηκαν για τα καλά. Πάντοτε ήθελε ό, τι κάνει να το κάνει καλά. Αλλά και πάλι η τύχη του γύρισε την πλάτη. Οι τραυματισμοί, η μεγαλύτερη κατάρα στη ζωή ενός αθλητή τού χτύπησαν τη πόρτα και αποτέλεσαν το κύκνειο άσμα. Αφού λοιπόν δε μπορεί να αθλείται ο ίδιος θα επικεντρωθεί στο να μεταφέρει τις γνώσεις του.

Το πρώτο παιδί που επιχείρησε να τις μεταδώσει ήταν ο γιος του. Κατά κάποιον τρόπο λειτούργησε σαν το αποκούμπι του. Να κάνει ό, τι δεν κατάφερε εκείνος. Στο πρόσωπο του παιδιού του έβλεπε τον εαυτό του. Αλλά η κατάληξη η ίδια. Ταλαιπωρήθηκε κι εκείνος από πολλούς τραυματισμούς και μια μέρα του ανακοίνωσε πως θέλει να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Η λέξη που χρησιμοποιεί για να περιγράψει εκείνη τη στιγμή, μαχαιριά. Θα το θυμάται μέχρι να πεθάνει. Όμως, όταν τον ρώτησε ο γιος του αν θέλει να τον βλέπει ευτυχισμένο δεν μπορούσε να μην απαντήσει καταφατικά. Το ποδόσφαιρο πλέον δεν τον έκανε ευτυχισμένο και ο Κώστας Χαυτάκος λογικά σκεπτόμενος διαπίστωσε πως δεν μπορεί να ακολουθήσει ένα δικό του όνειρο ενώ αφορά κάποιον άλλον. Έτσι, έδωσε όλη του την προσοχή στις Ακαδημίες της ΑΕ Νίκαια.

Το ημερολόγιο έγραφε Οκτώβριος του 2011. Ο Κώστας Χαυτάκος δέχτηκε μία πρόταση από μία παρέα παλιών φίλων που μόλις είχαν αναλάβει τις τύχες της ανδρικής ομάδας της ΑΕ Νίκαια, να ξεκινήσει μία προσπάθεια να δημιουργήσει από το πουθενά, χωρίς καμία βάση, τις Ακαδημίες. Η πρόταση αυτή δεν τον άφησε ασυγκίνητο. Έχοντας «τρέλα» με τις Ακαδημίες αποδέχθηκε δίχως δεύτερη σκέψη τη πρόταση. Άλλωστε δεν του ήταν ένας άγνωστος κόσμος. Με θητεία στην Καλλιθέα διέθετε ήδη την εμπειρία παρόλο που δεν του είχε αφήσει και τις καλύτερες μνήμες. Η κατάσταση εκεί δεν ήταν καλή και το σημαντικότερο όλων δεν είχε τον πρώτο λόγο. Τις όποιες ανορθογραφίες δεν μπορούσε να τις διορθώσει και η ΑΕ Νίκαια ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δημιουργήσει κάτι απόλυτα δικό του.

Ξεκινώντας από το μηδέν, δεν του προξενούσε φόβο. Του άρεσε η πρόκληση. Τον εξίταρε ότι έπρεπε να αποφασίζει για τα πάντα. Εκείνος είναι που θα κληθεί να αναλάβει τον τρόπο λειτουργίας, εκείνος να προσελκύσει παιδιά, εκείνος να φέρει τους κατάλληλους προπονητές. Με λίγα λόγια, ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Για να πετύχει στο έργο του ήξερε ότι έπρεπε να έχει ένα πλάνο. Η εμπειρία του από την Καλλιθέα λειτούργησε ευεργετικά. Εκεί είδε και τα θετικά και τα αρνητικά. Επομένως, επικεντρώθηκε στο να μην κάνει κι ίδιος παρόμοια λάθη.

Στόχος του ήταν να δουλέψει στα πρότυπα τα αθηναϊκά κι όχι τα πειραϊκά παρόλο που η Νίκαια ανήκει στα πειραϊκά σωματεία. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Σχέδιό του μετά από 5–6 χρόνια να μετατρέψει τα τμήματα σε μονοετή. Δηλαδή, ξεχωριστό τμήμα θα αποτελούν τα παιδιά ηλικίας 8 ετών και ξεχωριστό εκείνα που είναι 9, 10 χρονών κ.ο.κ. Αυτό μπορούσε να πραγματοποιηθεί μονάχα σε βάθος χρόνου. Παρόλα αυτά δεν τον άγχωνε, από την άποψη ότι είναι μία καινούρια Ακαδημία, άρα πρέπει να τη δημιουργήσει άμεσα για να δείξει τη δουλειά του. Όχι, δεν ήταν κάτι που το ήθελε. Άλλωστε το να φτιάξει εφηβικό τμήμα ήταν το πιο εύκολο. Να πάρει 10 παιδιά και να πει εδώ είμαστε, ξεκινάμε. Επιθυμούσε να ξεκινήσει από χαμηλά και σιγά σιγά να ανεβαίνει.

Έτσι κι έγινε. Απόδειξη ότι μέχρι και σήμερα η Ακαδημία δε διαθέτει εφηβικό. Ωστόσο, οι βάσεις έχουν τεθεί και σε ένα χρόνο θα είναι γεγονός. Ξεκίνησε λοιπόν με 11–12 παιδιά τα οποία ήταν μεικτών ηλικιών και μέσα από διαφημίσεις και αφίσες θέλησε να προσελκύσει ακόμα περισσότερα. Δύσκολο εγχείρημα. Όση όρεξη για δουλειά κι αν έχει, οι γονείς δεν είναι εύκολο να εμπιστευτούν τα παιδιά τους σε μία νεοσύστατη Ακαδημία. Σε αυτή την προσπάθεια καταλυτικό ρόλο έπαιξε και η ενεργοποίηση ενός άλλου ανθρώπου, του Σταύρου Φανουργάκη που πλέον αποτελεί συνοδοιπόρο του. «Όση θέληση κι αν είχα εγώ, αν δεν υπήρχε άλλος ένας άνθρωπος με την ίδια αγάπη και την ίδια φιλοσοφία με εμένα, δε θα είχαμε φτάσει στο σημείο που είμαστε σήμερα».

Έτσι, εισήλθε ενεργά και ο Σταύρος Φανουργάκης στην παρέα της ΑΕ Νίκαια και κάπου εκεί χωρίστηκαν και οι αρμοδιότητες. Ο ένας ανέλαβε να ασχοληθεί να βρει ρούχα και χορηγούς και ο άλλος το επικοινωνιακό κομμάτι και την επαφή με τους γονείς. Κάθε αρχή και δύσκολη λένε και ούτε ένα παιδί κάποιου φίλου-γνωστού δεν πήγε. Όμως, δεν ανησυχούσαν. Παρέμειναν πιστοί στο πλάνο τους και ήταν αισιόδοξοι για τη συνέχεια και για την επιτυχία τα επόμενα χρόνια. Παρά τις δυσκολίες εύρεσης παιδιών, η δημιουργία εφηβικού που ήταν η εύκολη λύση, δεν πέρασε ούτε σαν σκέψη από το μυαλό τους. Το σημαντικό δεν είναι να έχεις πολλά παιδιά στο εφηβικό και τίποτα στη βάση. Η βάση είναι το σημαντικότερο. Αν διαθέτεις πολλά εκεί, θα τα έχεις για πολλά χρόνια. Κάποια στιγμή τα μεγάλα παιδιά θα φύγουν και θα ενισχύσουν την ανδρική ομάδα. Συνεπώς, αν δεν έχεις παιδιά από χαμηλά να τροφοδοτείς συνεχώς, δε θα προχωρήσεις ποτέ. Οι Ακαδημίες είναι ένα σύστημα που λειτουργεί σαν αλυσίδα, σαν πυραμίδα και το παν σε μία πυραμίδα είναι να έχει γερή βάση. Πάντοτε ξεκινάς να τη χτίζεις από χαμηλά ούτως ώστε με τον καιρό να φτάσεις στην κορυφή.

Ο απολογισμός αν τα πράγματα έβαιναν καλώς γινόταν στο τέλος της σεζόν. Ο στόχος ήταν όχι με πόσα παιδιά θα ξεκινήσουν αλλά με πόσα θα τελειώσουν. Την πρώτη χρονιά είχαν 11 και θέλησαν στο τέλος της σεζόν να τα κάνουν 40. Την επόμενη, τα 40 να γίνουν 70 και τα 70 να αυξηθούν σε 100. Αυτή τη στιγμή μαθαίνουν τα μυστικά του ποδοσφαίρου σε 112 παιδιά. Άρα μπορούν με βεβαιότητα να πουν ότι είναι μέσα στο πλάνο τους. Οι διαφημίσεις, οι αφίσες, τα φέιγ βολάν και ο Σταύρος Φανουργάκης έπαιξαν το ρόλο τους. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Κώστας Χαυτάκος.: «Θα τον δεις να πηγαίνει σε παιδότοπους και να μιλάει με γονείς και να τους ρωτάει αν τα παιδιά τους παίζουν μπάλα. Αν όχι την επόμενη μέρα είναι πολύ πιθανό να βρίσκονται στην ΑΕ Νίκαια. Ακόμα και στο φούρνο, πολλές φορές αντί να αγοράσει ψωμί, «ψωνίζει» παιδάκια». Βέβαια και οι ίδιοι οι γονείς βοηθούν από τη μεριά τους δίχως να το γνωρίζουν. Σύμφωνα με τον Κώστα Χαυτάκο, οι γονείς αποτελούν τη καλύτερη διαφήμιση. Αν ένας γονιός είναι ευχαριστημένος, θα σε προτείνει σε κάποιον άλλον. Το λεγόμενο word of mouth. Και όταν διαθέτεις 112 παιδιά είναι πιο εύκολο να συγκεντρώσεις άλλα 20. Αν έχεις μονάχα 20 το πιο πιθανό είναι να κερδίσεις από ένα έως κανένα παιδί. Το τελευταίο διάστημα έχουν φτάσει στα αυτιά του λόγια όπως «πήγαινέ το εκεί το παιδί σου είναι μαζεμένο σωματείο. Είναι νοικοκύρηδες». Και τα ακούει όχι μόνο από γονείς αλλά και από διοργανωτές τουρνουά και προπονητές άλλων ομάδων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ένας προπονητής που αποχώρησε από μία ομάδα γιατί δεν τον πλήρωναν και τους είπε φεύγω, πάω στη Νίκαια που είναι τυπικοί και μαζί του ακολούθησαν και 10 γονείς.

Ξεκινώντας αυτή τη προσπάθεια το 2011 κύρια επιδίωξή του ήταν η δημιουργία μίας ομάδας από το μηδέν με νεαρά παιδιά που πάνω απ’ όλα θα ήταν οικογένεια και συγχρόνως να τα ετοιμάσουν ώστε σε λίγα χρόνια να πλαισιώσουν την ανδρική ομάδα. Αυτό που αξίζει να συγκρατηθεί ιδιαίτερα από τη συγκεκριμένη φράση είναι η λέξη οικογένεια. Κάνοντας μία βόλτα στις προπονήσεις, αυτό που διαπιστώνεις αμέσως είναι ότι μπήκες στο χώρο μίας τεράστιας οικογένειας. Σε μία οικογενειακή συνάθροιση. Όλοι οι γονείς κάθονται στα τραπέζια που υπάρχουν έξω από τα γήπεδα των αυριανών πρωταθλητών τους. Η αλήθεια είναι δεν ξέρω πόσοι από αυτούς παρακολουθούν πραγματικά τη προπόνηση. Οι συζητήσεις και το γέλιο κυριαρχούν και δεν είναι λίγες οι φορές που θα δεις τα τραπέζια να είναι γεμάτα από φαγητά και αναψυκτικά. Το τέλος της προπόνησης δε σημαίνει ότι αμέσως πρέπει να αποχωρήσουν. Τα παιδιά συνεχίζουν το παιχνίδι τους και οι γονείς με τη σειρά τους το φαγοπότι.

Ο Κώστας Χαυτάκος έχει δώσει τεράστια σημασία όχι μόνο στα παιδιά που βρίσκονται στο δυναμικό της ομάδας αλλά και στους γονείς. Δεν αρκεί απλά να είναι ευχαριστημένα μόνο εκείνα. Συνεπώς, οι υπηρεσίες τους δε σταματούν μόνο στα παιδιά της Ακαδημίας, αντιθέτως επιδιώκουν να είναι χαρούμενοι και οι γονείς. Γνωρίζουν πως για να τα κρατήσουν κοντά τους πρέπει να είναι ικανοποιημένοι και εκείνοι που καταβάλλουν τα δίδακτρα.

Οι προσφορές τους λοιπόν δεν περιορίζονται στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Δεν είναι λίγες οι φορές που θα φροντίσουν να βγάλουν τα παιδιά έξω για φαγητό με όλα τα έξοδα πληρωμένα από την Ακαδημία. Σε κάθε μεγάλη γιορτή όπως Χριστούγεννα και Πάσχα ή στη τελετή λήξης το καλοκαίρι φροντίζουν να διοργανώνουν ένα μικρό πάρτι όπου μοιράζουν δώρα και μετάλλια στα παιδιά. Παράλληλα οργανώνουν μονοήμερες εκδρομές όπου τα παιδιά παίρνουν μέρος σε τουρνουά και ζουν κάπως τη μαγεία του να είσαι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Όλα αυτά τα εισπράττουν και οι γονείς για τους οποίους μεριμνούν οι άνθρωποι της Ακαδημίας και μέσα από λαχειοφόρους χαρίζουν πλούσια δώρα όπως δωρεάν φαγητό δύο ατόμων, διανυκτέρευση για δύο στο Πήλιο κ.ά. Αν τον ρωτήσεις για ποιο λόγο τα κάνετε όλα αυτά, η απάντηση είναι απλή. «Είναι το ελάχιστο ευχαριστώ που μπορούμε να πούμε στους γονείς που μας εμπιστεύονται τα παιδιά τους».

Βέβαια όσο μεγαλύτερο καράβι τόσο περισσότερες φουρτούνες. Περισσότερα προβλήματα. Εκεί επιβάλλεται να έχεις γερό στομάχι και σωστή διαχείριση. Ευτυχώς για την ΑΕ Νίκαια θέματα με τους γονείς δεν υπάρχουν. Στους 112 να γκρινιάζουν οι 3 δε θεωρείται πρόβλημα. Ωστόσο, αυτούς που διατυπώνουν κάποιο παράπονο προσπαθεί να τους βάλει σε μία σειρά. Αν το καταλάβουν, έχει καλώς. Διαφορετικά θα αναγκαστεί να τους πει να αλλάξουν ομάδα προκειμένου να μη χαλάσει το καλό και οικογενειακό κλίμα. Δε θα σκεφτεί τα 25€ ή 50€. Αν δεις ότι κάτι σου μολύνει αυτό που πας να φτιάξεις καλύτερα να το αφαιρέσεις. Και οι διαφωνίες δεν αφορούν, διαφορετικές απόψεις. Ο κάθε γονιός μπορεί να εκφέρει την άποψή του ως ένα σημείο πάντα. Έχουν περάσει πολλοί γονείς από τα μάτια του που «χάλασαν» τα παιδιά τους, που τους υποδεικνύουν τι ζέσταμα να κάνουν ενώ έχουν προπονητή. Όταν συμπεριφέρεσαι κατά αυτόν τον τρόπο οδεύεις προς αποτυχία. Το παιδί ποτέ δεν θα ακούσει τον προπονητή του και η πλειοψηφία αυτών των παιδιών δε θα παίξουν ποτέ ποδόσφαιρο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα απ’ όλα είναι το οικονομικό. Οι καιροί είναι δύσκολοι και η οικονομική κρίση δεν την έχει αφήσει αλώβητη. Αυτή τη στιγμή, μόνο για τη φετινή χρονιά, δεν έχει εισπράξει 1800€ σε δίδακτρα. Ο Κώστας Χαυτάκος το κατανοεί αυτό. Πολλοί γονείς είναι άνεργοι και έρχεται σε πολύ δύσκολη θέση. Με τα χρήματα αυτά φροντίζει για τα λειτουργικά έξοδα της ομάδας, για τους αγώνες των παιδιών οι οποίοι πληρώνονται από τον ίδιο ενώ σε άλλα κλαμπ συμμετέχουν και οι ίδιοι οι γονείς στην πληρωμή. Παρά τη δεινή οικονομική θέση που ενδέχεται να βρεθεί, δε μπορεί σε καμία περίπτωση να πει σε κάποιο παιδί, μην ξανάρθεις γιατί ο πατέρας σου δεν έχει πληρώσει. Το θεωρεί απάνθρωπο και ότι καταστρέφει τα όνειρά του. Άλλωστε γνωρίζει πως αν ο γονιός διαθέτει τα χρήματα, θα καταβάλλει τη συνδρομή έστω και καθυστερημένα. Ωστόσο, κάποτε είχε διαπιστώσει πως τον εξαπατούσαν για έναν ολόκληρο χρόνο αλλά και πάλι το παιδί έμεινε στην ομάδα. Είναι το μόνο που δε φταίει.

Όντας ένα σωματείο που ανήκει στον Πειραιά και εύρωστος να είσαι οικονομικά, οι δυσκολίες εξακολουθούν να υφίστανται. Ένα μεγάλο πρόβλημα με το οποίο έρχονται αντιμέτωπα όλα τα πειραϊκά σωματεία είναι το γηπεδικό. Γήπεδα δεν υπάρχουν. Ο Δήμος Μοσχάτου προσπάθησε να το λύσει αυτό αλλά η πρότασή του ήταν η πιο απλή και «μπακαλίστικη». Συγχωνεύσεις επί συγχωνεύσεων. Οι δέκα ομάδες έγιναν τρεις. Όμως, η Νίκαια διαθέτει πολύ περισσότερες ομάδες και το γήπεδο είναι μόνο ένα. Το «Παντελής Νικολαΐδης» καλείται να τις συστεγάσει όλες συμπεριλαμβανομένου και τις Ανδρικές και τις Ακαδημίες. Άλλος ένας πονοκέφαλος για τον Κώστα Χαυτάκο. Σε τέτοιες συνθήκες σωστή δουλειά δε δύναται να πραγματοποιηθεί. Τέσσερις ομάδες μαζί προπόνηση δεν μπορούν να κάνουν χωρίζοντας το γήπεδο σε τέσσερα τμήματα. Η λύση λοιπόν έρχεται από τους ιδιώτες. Οι ιδιώτες θέλουν λεφτά και συνάμα τα χρέη των 1800€ εξακολουθούν να υπάρχουν. Ωστόσο, θέλοντας να κάνει σωστά τη δουλειά του, μία δουλειά που δεν γίνεται όταν έχεις κι άλλους μες τα πόδια σου, κατέφυγε σε ιδιώτες και αμέσως τα έξοδα αυξήθηκαν. Έξοδα που κάλλιστα αν είχε μεριμνήσει ο Δήμος θα είχαν μετατραπεί σε επιπλέον εξοπλισμό για τα παιδιά.

Και βοήθεια από πουθενά. Παλεύει μόνος του να σταθεί αξιοπρεπώς και να πετύχει το σκοπό για τον οποίο ξεκίνησε. Η διοίκηση της ομάδας είναι άφαντη. Αν και γίνεται λόγος για μία παρέα φίλων, στην πράξη έχει αποδειχθεί περισσότερο εμπόδιο. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν επιθυμεί να έχει καμία σχέση μαζί τους. Περισσότερα προβλήματα του δημιουργούν. Ουκ ολίγες φορές του έχει ζητηθεί να πληρώσει κάποιον παίκτη ή προπονητή με χρήματα από τις Ακαδημίες. Χρήματα που προορίζονται αποκλειστικά για τα παιδιά κι όχι για την προσωπική του ευχαρίστηση. Τους αντιμετωπίζουν περισσότερο σαν τους χρηματοδότες τους και λιγότερο σαν το μέλλον της ομάδας. Τρανή απόδειξη μία χορηγία της ΕΥΔΑΠ ύψους 6000€ που είχε κλειστεί από τον ίδιο, προστέθηκε στα ταμεία της ανδρικής ομάδας και όχι στις Ακαδημίες.

Όταν κάθισαν και συζήτησαν τον Οκτώβριο του 2011 άλλα είχαν συμφωνήσει και άλλα έγιναν εν τέλει. Αλλά οι άνθρωποι πολλές φορές είναι ιδιοτελείς. Στο βωμό του κέρδους ξεχνάνε. Είδαν τη ΑΕ Νίκαια σαν μία ευκαιρία να ανεβάσουν το status τους και έναν τρόπο να αναρριχηθούν ένα σκαλοπάτι ψηλότερα. Με αυτό σαν σκέψη η μέρα που θα καταστρέψουν το σωματείο ίσως να μην είναι μακριά. Φέτος έφτασαν κοντά. Αγόρασαν και μία άλλη ομάδα, τον Ηρακλή Ψαχνών, ενέταξαν στο δυναμικό του τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της ΑΕ Νίκαια και σε διάστημα λίγων μηνών τον διέλυσαν.

Ο Κώστας Χαυτάκος δεν το βλέπει έτσι. Αν φύγει από την ΑΕ Νίκαια δε θα πάει σε άλλη ομάδα. Είναι 4 χρόνια στις Ακαδημίες κι όχι μόνο δεν έχει κερδίσει λεφτά αλλά στην ίδια και χειρότερη κατάσταση είναι οικονομικά. Οι Ακαδημίες έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητάς του και δεν θέλει η κακή φήμη της ανδρικής ομάδας να χαλάσει ό, τι καλό έχει χτίσει μέχρι στιγμής με κόπο και ιδρώτα. Ο ίδιος λύση και για την πρώτη ομάδα δεν επιθυμεί να δώσει. Πρόεδρος δεν αναλαμβάνει αν και του είχε ζητηθεί. Τη βοήθειά του τη δίνει ως ένα βαθμό. Να οργανώσουν ένα project ανάλογο με της Ακαδημίας και σε βάθος χρόνου ολόκληρη η ΑΕ Νίκαια και όχι μόνο τα παιδάκια να αποτελεί ένα νοικοκυρεμένο και σωστά οργανωμένο σωματείο.

Όλα αυτά τα προβλήματα τον οδήγησαν μία φορά πέρσι στη σκέψη να τα παρατήσει. Τα οικονομικά προβλήματα ήταν δυσβάσταχτα. Ο Σταύρος Φανουργάκης του τηλεφωνούσε λέγοντάς του ότι δεν αντέχει άλλο, θα σκάσει. Η ψυχολογία του είχε κλονιστεί και ήθελε να αποτινάξει αυτό το βάρος. Ωστόσο, ποτέ δε λειτουργεί εν βρασμώ ψυχής και σκεπτόμενος τα παιδιά και ότι δεν αξίζει να διαλύσει ό, τι προσπάθεια έχει καταβάλλει εδώ και τρία χρόνια, παρέμεινε και συνεχίζει μέχρι σήμερα. Συνεχίζει για την αγάπη του για το ποδόσφαιρο και τα παιδιά που πλέον τα θεωρεί δικά του παιδιά. Θα τον δεις πολλές φορές να γυρίζει από επαγγελματικό ταξίδι στην Ιταλία, ένα ταξίδι 16 ωρών με το πλοίο και το πρώτο πράγμα που θα κάνει είναι να πάει στο γήπεδο να προπονήσει τα παιδιά.

Πολλά παιδιά ξεκινώντας το ποδόσφαιρο το βλέπουν σαν ευχαρίστηση και έναν τρόπο διαφυγής. Το ίδιο κι εκείνος. Μπαίνοντας στο γήπεδο μαζί τους ξεχνάει όλα όσα τον προβληματίζουν και απολαμβάνει τις στιγμές. Επικεντρώνεται στο στόχο του που είναι να διδάξει τα παιδιά. Αν και αρκετά συχνά αρρωσταίνει όπως λέει χαριτολογώντας. Όντας προπονητής στα λεγόμενα «Αστεράκια» καλείται να διαχειριστεί παιδιά ηλικίας 4–5 χρονών. Μέχρι και παιδάκι 3 χρονών έχει στην ομάδα το οποίο βέβαια είναι λίγο υπερβολικό. Για εκείνον ένα παιδί μέχρι τα 6 πρέπει να έχει ξεκινήσει να αθλείται. Αλλά και τα μικρότερα έχουν και εκείνα τη μαγεία τους. Τον πρώτο καιρό θα δεις το ένα να κοιτάει εσένα, το άλλο τον μπαμπά του απέναντι και το άλλο να παίζει με τα μαυράκια, το καουτσούκ, που έχει κάτω το γήπεδο. Μπορεί την ώρα που τα έχεις μαζέψει και τους μιλάς σοβαρά, να σου «πετάξουν» κάποιο «διαμαντάκι» και να προσπαθείς να συγκρατηθείς να μην γελάσεις. Υπάρχει δυσκολία μεγάλη στο να προπονείς τα «Αστεράκια» αλλά από την άλλη μεριά είναι πολύ ωραίο συναίσθημα.

Στα μεγαλύτερα είναι διαφορετική η μεταχείριση αλλά όλα επιβάλλεται να ξέρουν ότι είναι μία ομάδα. Θα υπάρχει και το παιχνίδι αλλά δεν πρέπει να τους λες ότι εδώ μπορείς να κάνεις ό, τι θέλεις. Υπάρχουν κανόνες είτε αυτοί αφορούν τρόπους συμπεριφοράς είτε παρουσίας στο γήπεδο. Μπορεί να είναι ελαστικός πολλές φορές γιατί είναι παιδιά αλλά όταν χρειάζεται να πει μία κουβέντα παραπάνω, δε θα διστάσει. Εκεί που είναι κάθετος είναι ότι 9/10 φορές πρέπει να τους λες μπράβο. Να τα ανταμείβεις για την προσπάθειά τους και όταν οι περιστάσεις επιβάλλουν να κάνεις παρατήρηση, στο τέλος πρέπει να αποχωρούν με μία θετική γεύση του τύπου, αν προσπαθήσεις περισσότερο είμαι βέβαιος θα το κάνεις σωστά.

Η ηλικία τους είναι τέτοια που χρειάζεται ένα ψήγμα για να απογοητευτούν. Να στεναχωρηθούν και να θελήσουν να μην ξαναπάνε στην προπόνηση. Αν συμβεί αυτό θεωρεί πως το έχασε. Για εκείνον δεν είναι επιτυχία τα παιδιά να βρίσκονται μονάχα στις Ακαδημίες της ΑΕ Νίκαια αλλά γενικότερα στον αθλητισμό. Άλλωστε και ο ίδιος έχει βοηθήσει παιδιά να αλλάξουν ομάδα προτείνοντας στους γονείς του ένα οργανωμένο σωματείο. Τον παν είναι τα παιδιά να αθλούνται αδιαφορώντας για τα χρήματα.