2 cent

“Ge moogt kiezen!” zei ik.
“Of er is een manier dat je mij een euro kan terug geven of je krijgt het bedrag minus 2 cent.”
/stilte/
/oncomfortabele stilte/

Er was mij gezegd dat gepast geld een vereiste was. Ja kijk, ik rits mijn geldbuidel open, tel de grote stukken en schat de roste muntjes. Ik zat er naast, schatten is nu eenmaal schatten en niet tellen.
2 cent.

“Maar ik heb geen euro…en ik denk toch dat ik gevraagd had voor gepast te zijn…” aarzelt … jos, laat ons hem jos noemen.
“Jos, het is 2 cent”. 
“Ik weet het”. antwoord hij scherp.
“Dat wordt bijgehouden en opgeteld, wanneer we iets te kort komen”.
“Ik wil niet dat er nog iets bij komt! Er staat al verdomme €2,24 op!”.
“Dat groeit voor mij ook niet aan de bomen he! Begrijpt dat toch!”.
“He jos, rustig” fluister ik hem toe, terwijl ik quasi onzichtbaar zijn schouder aanraak”.
“Het is ok, ik ben helemaal niet kwaad op jou.”
“Waarom zou ik boos worden? Gij zit daar toch voor niets tussen?”.
“Als er iets is dat over u gezegd mag worden, dan is het dat gij nen goeien mens zijt, Jos”.
“Zo een groot tekort kan enkel maar komen door uw groot hart, Jos”.
“Aan wij geef jij op het einde van de dag jouw centjes af? Jos?”.
“Natascha…” zegt hij met een zucht.
“En wie is Natascha?” vraag ik hem.
“Gewoon, Natascha van de bureau”.
“Neen, Jos, niet gewoon Natascha van de bureau”.
“Ik wil weten wie ze is. Ik wist al dat ze aan een bureau werkt, dat is geen nieuwe informatie”.
“Stel, Jos, jij bent Natascha, jij ontvangt geld, veel geld.”.
“Hoeveel is 59*5, Jos?”.
“…” zwijgt Jos.
“Iets minder dan 300. Hoe ik dat zo snel weet? Dat is door te schatten. Net zoals ik met mijn roste centjes doe”.
“Soms komt het eens niet uit, Jos, maar dat zijn nu eenmaal de risico’s van de dolle wereld die wij ‘schatten’ noemen”.
“YOLO Jos, You Only Live Once”.
“Denk daar eens even over na.”.

Ik wacht even, ik laat hem even denken, ik heb hem dan ook ‘gevraagd’ om het even te laten rond-dwarrelen in de bovenkamer. Doet het iets met hem? Heb ik hem geïnfecteerd met het YOLO gedachtegoed? Komt er een self met een voederende wolf aan? 
Ik denk het niet.
Jos is versteend, alleen een aardbeving kan hem verplaatsen.
(Of erosie).

“Wie is Natascha, Jos?”.

“Wie is ze! Jos! Wie?”.
Jos wordt rood, Jos zwelt op, Jos roept:
“Natascha is een vuil hoer die elke met den baas gaat gaan poepen! Zij denkt dat ze beter is dan mij omdat ze iets over mij te zeggen heeft! Wie doet er al het werk? Ik! Ik godverdomme! Wat doet zij een hele godverdomse ganse dag? De zwarte lijst bekijken? Mijn tekorten nog eens berekenen? Zien of ze er nog iets kan bijlappen misschien?!”.

Hij gaat door het lint. Hij is thuis gekomen, de ketting is los en de tanden zijn ontbloot. Er is letterlijk kwijl dat zich rond zijn kin vormt. Slikken Jos, nooit vergeten slikken.
“Elk jaar mag ik tussen de €3.50 en €4 bijleggen, gewoon omdat ik nen warmen mens ben. Het zijn hun godverdomse klanten he! Die mensen zijn blij dat ik niet struikel over nen cent of 4! 3 jaar later sta ik daar terug! Weer een onderhoud en deze keer met gepast geld. Dat zijn klanten voor het leven, dat is wandelend goud!”

Jos gaat richting het stapeltje met het tekort, zijn bevende handjes klaar, zijn gekrulde vingertjes als antennetjes gericht naar het hoopje minus 2 cent.
Net voor hij zijn zweetstokjes aan mijn briefjes kan smeren schuif ik het stapeltje naar mij toe.

“Het is al betaald, Jos”. zeg ik kordaat.
“huh?”. stamelt hij.
“Hoelang werk je daar al?” vraag ik hem.
“21 Jaar”.
“Met een eigen financiële liquide inbreng van… €3.66 per jaar… maal 21, dat is …. Jos? Dat is?”.
Ik laat hem even doen, de wondere wereld van het schatten heeft zijn tijd nodig. Ik beschrijf het wat als een complexe whiskey. Je moet dat cultiveren en leren appreciëren.

“Iets minder dan tachtig!” roept hij triomfantelijk.
“Dat is €20 euro voor u. Noem het een terugvordering”.

“graag gedaan, Jos”. Volg ik op, na 15 seconden stilte.
“danku”…
“danku wie?”
“danku meneer.”
“meneer spijker.”
“dank u meneer spijker.”

“Dat is graag gedaan, Jos”.
“Godverdomse kuthoer Natascha…” hoor ik nog net van tussen de geperste lippen van Jos ontsnappen, voor hij de deur achter zich toe trekt en richting zijn camionette stapt.

Jos toch,
mallerd,

Like what you read? Give MrSpijker a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.