KAYBOLAN BİSİKLET !..

İkinci kez Bozeman’a gittiğimizde Bisiklet almaya karar vermiştik. Üniversite yıllarımızda aktif sporcu olduğumuz için zamanımızı antreman yaparak değerlendirmek istiyorduk. Meşhur Walmart’a (walmart.ca) gidip 2 tane bisiklet aldık. Sabah akşam kullanıyorduk dağ, bayır demeden her yeri dolaşıyorduk. O sıralarda internet kullanmak için Bozeman Şehir Kütüphanesine çok sık gidiyorduk. Kütüphanenin önünde çok güzel bisiklet park yeri vardı ve her geldiğimizde bisikletlerimizi kilitleyip öyle gidiyorduk. Havanın çok güzel olduğu bir gün maillerimi kontrol etmek amaçlı kütüphaneye gitmiştik. Zamanımızı hava iyi olduğu için dışarıda geçirmek istiyorduk o yüzden sadece maillerimizi kontrol edip çıkacaktık. Bundan dolayı bisikletlerimizi kilitlemek istememiştik ve öylede yaptık. Maillerimizi kontrol edip çıktıktan sonra bisikletlerimizin yerinde olmadığını fark ettik. Kütüphanenin etrafına baktık ama yoklardı. Aklımıza hırsızlık olduğu gelmiyordu çünkü Montana suç işleme oranı en düşük eyaletlerin başında geliyordu ve biz böyle bir şey olacağını tahmin bile etmiyorduk ama aradan geçen zamandan sonra bisikletlerimizin çalındığını anlamıştık. Telaşla Kütüphanenin danışmasına gidip bisikletlerimizin çalındığını anlatmaya çalışıyorduk ama nafile giden gitmişti. O sırada bizim kendilerini fark etmediğimiz ama daha sonra bize yardım eden Amerikalı Aile bizi dikkatli bir şekilde izliyormuş.

Kızgın bir ifadeyle Kütüphaneden ayrılmıştık ve ben söylenmeye devam ediyordum. O esnada bisiklet bizim için çok değerliydi. Yolda söylene söylene giderken bir araba yanımızda durdu ve içinde yaşlı bir teyze ve torunu vardı. Bize seslenerek içeride anlattıklarınızı duyduk size yardım etmek istiyoruz diye bize söylediler. Bizde ilk önce ne diyeceğimizi şaşırdık ama kabul edip arabalarına bindik. Sizi Polis Merkezine götürüyorum dedi. Orada her şeyi anlatırsınız dedi. Polis merkezine gittikten sonra görevli polise nasıl çalındığını anlattık. Yaşlı teyze dikkatli gözlerle bizi izliyordu. Polis yanımızdan ayrıldıktan sonra çocuklar burdan bir iş çıkmayacak gibi hadi gidelim dedi. Arabasına bindik ve niyetimizde merkezi bir yerde inmek vardı ve birden yaşlı teyze bize bir şeyler içmek ister misiniz diye sordu tabi biz biraz çekindik ama evet olabilir cevabını vermiştik. O zaman benim evime gidelim dedi ve biz biraz tedirgin olmaya başlamıştık. Halimizi anlamış olacaktı ki korkmanıza gerek yok ben size yardım etmek istiyorum diye söylemişti. Neyse evine gelmiştik içeceklerimizi içtikten sonra biraz sohbet ettik ve kısaca birbirimizi tanıtmaya çalışmıştık. Aradan biraz zaman geçtikten sonra Yaşlı teyze 2 tane bisiklet ile yanımıza gelmişti. Çocuklar bir tanesi benim, diğeri ise rahmetli kocamın dedi ve artık bunlar sizin istediğiniz gibi kullanabilirsiniz dedi. Çok mutlu olmuştuk ama birazda şaşkındık. Ne zaman isterseniz bisikletleri bırakabilirsiniz demişti. O anda neler hissettiğimi size nasıl ifade edeceğimi bilemiyorum ama biz çok mutlu olmuştuk tarifsiz bir duyguydu. İhtiyacımız olduğu için hayır diyememiştik ve kabul ettik. 4 ay bisikletleri kullandık ve Türkiye’ye dönerken bisikletleri teslim etmiştik. Birine karşılıksız, beklentisiz yardım etmeyi ben o yaşlı teyzede görmüştüm :) Hızır gibi yetişen yaşlı teyzeyi hiç ama hiç unutamıyorum.