நினைவுகளின் வெறுமை…

ஏன்?

எதற்கு?

என்ற கேள்விகள்..

நிசப்த சுவரில்

எறிந்த பந்துகளாக மோதி

கிழே விழுகின்றன..

கதவிடுக்கின் வழியாக

நுழைந்த

நிழல் பூதங்களாய்

நினைவுகள்..

நாக்கு துறுத்தியபடி

சுவரில் கூடி

கோரத்தாண்டவமாடுகின்றன..

.

கனவுகளைக் கொன்ற

நிதர்சனங்களின்

பல்லிடுக்கில் வழியும்

ரத்த வாடை அறையெங்கும்..

.

முறைத்தபடி..

அறையின்

குறுக்கும் நெடுக்குமாக

அலையும்

இருளின்

குற்றம்சாட்டும்

பார்வையை தவிர்த்து..

கண்மூடி

அசையாது கிடக்கின்றேன் நான்..

.

மீட்டெடுக்கவே

முடியாத

இழப்புக்களின் நினைவுகள்

மூச்சடைக்கும்..

இந்த

இரவைக் கடக்க..

உறக்கமோ

மரணமோ

ஏதோவொன்று..

சீக்கிரமாக வரட்டும்!!

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.