Mesela size nasıl insanlıktan çıktığımı anlatıyorum şimdi.

Yine bir gün evdeyiz, oturuyoruz. Ev arkadaşım Almanya’dan yeni gelmiş olmanın şevkiyle hala çöpleri ayırıyor, organik, kağıt, cam falan. Ben biraz gereksiz buluyorum ama atarken de dikkat ediyorum; en azından bozmuyorum düzeni.

Bir gün işte camlar birikmiş, dağ olmuş. Dedi ki hadi gidip atayım bunları ben cam kumbarasına. Aynen, dedim ama elimde telefon vardı haberlere bakıyordum. Ankara’da patlama olmuştu, her yere kan sıçramıştı. Elindeki camlara bakakalmıştım.

Herkes tesadüfen yaşıyor ama bir bizler farkındayız herhalde, Doğu’yla Batı arasında sıkışmışlığımızı o an fark ettim.

Like what you read? Give Nazlıcan Kanmaz a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.