Η Φιλική Εταιρεία (κι η Ελλάδα) σαν startup.

Την Φιλική Εταιρεία μπορείς να την δεις σαν το startup που μεγάλωσε κι έγινε η Ελλάδα.

Ξεκίνησε από τρεις founders, με πολύ ενθουσιασμό και όραμα, να φτιάξει ένα έθνος.

Οι τρεις Founders

Βρήκε τα πρώτα λεφτά από friends and family (τι Φιλική θα ήταν αν δεν είχε friends ντε).
Οι founders επειδή κατάλαβαν άμεσα ότι δεν ήξεραν τίποτα από επαναστάσεις κι έθνη, και, κυρίως, από πόλεμο, φέραν ένα έμπειρο στέλεχος από την αγορά: τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον έκαναν CEO.

Αλέξανδρος Υψηλάντης

Εντωμεταξύ, παραμύθιαζαν όλους τους συνεργάτες και τους εαυτούς τους ότι έρχεται η μεγάλη χρηματοδότηση από το VC του τσάρου κι ότι πρέπει να βιαστούνε να δείξουν traction.

Το MVP του Αλέξανδρου Υψηλάντη στις παραδουνάβιες ηγεμονίες δεν βγήκε. Δεν μπορείς να κάνεις το πρώτο σου βήμα σε αγορά για την οποία δεν έχεις ιδέα.

Pivot, κι η δραστηριότητα μεταφέρεται βιαστικά στην Πελοπόνησσο. Με την ευκαιρία του event του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, κάνουν relaunch το προϊόν και βρίσκουν το πρώτο σημαντικό user base.

Κήρυξη της επανάστασης από το Π.Π.Γερμανό

Αρχίζει να υπάρχει adoption. Φτιάχνεται λογότυπο και μπαίνουν οι πρώτες εταιρικές διαδικασίες.

Η Σημαία του νέου ελληνικού έθνους

Το προϊόν είναι όμως ακόμα ασαφές. Έθνος στα Γαλλικά πρότυπα, στ΄Αγγλικά ή στα Ρώσικα; (Αυτό το ερώτημα δεν φαίνεται να έχει απαντηθεί ακόμα, παρεπιπτόντως).

Οι πρώτες επιτυχίες οδηγούν στο κλασσικό λάθος: premature scaling. Πριν καλά ξεκαθαρίσει αν κερδήθηκε η επανάσταση κι έχουμε έθνος, ‘προσλαμβάνονται’ κυβέρνηση, βουλευτές, κτλ.
Για να χρηματοδοτηθεί η επέκταση, το νέο management αποφασίζει να ζητήσει capital injection με μορφή convertible notes: παίρνει δάνειο που αργότερα μπορεί (στην πράξη) να μετατραπεί σε ποσοστό επί της εθνικής κυριαρχίας.
Το startup μπαίνει στο valley of death. Για πολλά χρόνια τα πράγματα φαίνεται να κινούνται αναιμικά, να μην κινούνται καθόλου και τέλος να πηγαίνουν ανάποδα.

Εντωμεταξύ, νέα convertibles, διαμάχη μεταξύ των founders, πηγαινοέρχονται developers πολέμου χωρίς να μπορεί κανείς να πάρει ολοκληρωτικά το θέμα πάνω του. Υπάρχει σαφής έλλειψη product management και το war development team έχει εξαντληθεί να διορθώνει τα πολιτικά bug.

Και για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, ο Σουλτάνος, ο βασικός established player στην αγορά που πάνε να κάνουν disrupt, εξαπολύει μια νέα εκστρατεία με τον Αιγύπτιο Ιμπραήμ, που σαρώνει τα πάντα. Το startup φαίνεται να πνέει τα λοίσθια.

Μέχρι που το 1827, κι αφού έχει επενδυθεί και σπαταληθεί αρκετό χρήμα από τα έθνη VC, θορυβημένοι οι επενδυτές μπροστά στην προοπτική ενός imminent shutdown, αποφασίζουν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους για να προστατεύσουν την επένδυση τους, κι επιβάλουν ένα deal στο Σουλτάνο κάνοντας χρήση της μονοπωλιακής τους θέσης στην αγορά των εθνικών ιδεών.

Η μάχη του Ναυαρίνου, σε πίνακα του Garneray

Οι περισσότεροι Φιλικοί πεθαίνουν στην ψάθα, αφού ακόμα και πολλοί από τους μεταξύ αυτών πλούσιους, βρίσκονται χωρίς γρόσι.

Αλλά η εταιρεία ζει.

Και βασιλεύει, δημοκρατεύει, προεδρεύει, δικτατορεύει, ξαναδημοκρατεύει, μέχρι περίπου σήμερα.

Μόνο που σήμερα, υπό τις νέες συνθήκες, χρειάζεται μια νέα disruptive ιδέα, ένα νέο startup με πιο Social (=να ρωτιέται που και που κι ο κόσμος για το μέλλον του), Local (=να μην προσβλέπουμε μόνο σε μια Silicon Valley της πολιτικής, δυτικά ή ανατολικά) και Mobile (=να μην φεύγει μόνο ο κόσμος μετανάστης, αλλά να γυρίζει κι όλας) χαρακτηριστικά, για να πάει το πράγμα πάρα πέρα.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.