Cem Yılmaz Neden Başarılı: Bir Tat Bir Doku’dan, Fundamentals’a
Ozan Dağdeviren
62

Gülmenin bir çeşit “arınma” olduğunu düşünüyorum. Bazen sinirlerin gergin olduğu anda elimizde olmadan bir gülme krizine girebiliyoruz.

Geçmişten bugüne hikaye anlatıcılarına baktığımızda Hacivat ile Karagöz, Nasreddin Hoca, Zeki Alasya - Metin Akpınar, Ferhan Şensoy ve Cem Yılmaz’ın üretimlerinde “güldürme olayının” eleştirel düzeyde -kara mizaha yakın- olduğunu görüyorum. Oldukça yoğun bir gözleme ve kültürel donanıma sahip bu değerli sanatçılar, dünyayı hafife alarak bakmayı ve böylece daha çıplak görebilmeyi başaran kişilerdir. Bizler, seyirciler ise “hadi gel bu akşam kendimize eleştirel bakmaya gidelim” diye seyretmiyoruz bu sanatçıları; amacımız sadece “arınmak için” gülmek. Yoksa o kadar üstadlarımız var: Bugüne kadar attığımız kahkahalarla bizler eleştirel bakamayı öğrenip, ders çıkartıp; işleri çoktan yoluna koymuş olurduk.

Yazınız için emeğinize sağlık. Özetle; başarı her anlamda işini ciddiye almaktan geçiyor diye düşünüyorum. Ciddiye alıyorlar ve dünyaya bizim bakmak istemediğimiz açılardan bakıyor sanatçılar… Onun için sanatçılar. Sağolsunlar, varolsunlar…

Show your support

Clapping shows how much you appreciated NO ON’s story.