Γράμμα αισιοδοξίας, με στοιχεία παρελθοντικού χρόνου.

Μου είχες πει
με τα γαλαζοπράσινα σου μάτια να κοιτάνε τον ουρανό
και τα χέρια σου θαμμένα στο χώμα
πως μια μέρα, αργά ή γρήγορα
θα καταφέρω να ανοίξω την ξύλινη πόρτα
εκείνου του σκοτεινού μπαρ που σαπίζαμε
και θα φύγω
Αγαπητέ μου, 
έχεις μετρήσει τα χρόνια που πέρασαν;
Βρίσκομαι τώρα στο πάρκο
με τον ήλιο να μαυρίζει
τα μέρη του σώματος που εκτείθονται
Το χαζό γατί μου σταμάτησε να μου επιτείθεται
Έχω μειώσει το αλκοόλ και έκοψα απότομα τα χάπια 
που με έκαναν την χειρότερη διπολική του κόσμου
Οι μαύροι κύκλοι αχνοφαίνονται, μα ακόμα κλέβω σαν ρακούν
Έχουν σχηματιστεί λακάκια στα μάγουλα μου
τρώω τέσσερις φορές την μέρα και πίνω άφθονο νερό
Πλέον ξυπνάω και βλέπω στο παράθυρο τουλίπες
ενώ ένα χέρι ζεσταίνει την κοιλιά μου
Τα βράδια δεν χρειάζομαι φως
γιατί έχω ένα χέρι που ζεσταίνει την κοιλιά μου
Σταμάτησα να τρώω τα δάχτυλα μου, να φοβάμαι το νερό
γιατί πάντα έχω ένα χέρι γύρω απ’την κοιλιά μου
Αγαπητέ μου,
ελπίζω να είσαι χαρούμενος μαζί μου
Αυτό είναι ίσως το τελευταίο γράμμα που σου γράφω
Συνεχίζεις να λείπεις απ’αυτό το άσχημο πορτοκαλί μπαλκόνι
αλλά ξέρω πως ποτέ δε σου άρεσε, οπότε είμαστε καλά;
Ο καιρός είναι υπέροχος 
και σήμερα δεν έχω να κάνω τίποτα παραπάνω από αυτό το γράμμα
και να ακουμπήσω στοργικά το χέρι που ζεσταίνει την κοιλιά μου

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.