Επεισόδιο #4. Παρασκευή.

Οι απότομες αλλαγές του καιρού ήταν το κυριότερο από αυτά που την εκνεύριζαν. Μέχρι χθες είχε ως πλυντήριο τη βροχή και σήμερα μπορεί να τηγανίσει αυγά στα κάγκελα.
Ξυπνώντας από έναν αρκετά τρομοκρατικό εφιάλτη, κατάλαβε πως την ζέσταινε ακόμα και το σεντόνι. Σκέφτηκε πως ίσως έφταιγε το όνειρο, μα η αλήθεια είναι πως ήρθε το καλοκαίρι μέσα σε 12 ώρες. Ξόδεψε τις τελευταίε 5 βδομάδες στη συγγραφή. Όσα συνέβησαν την έκαναν να κοιτάξει πέρα από το όριο που είχε θέσει η ίδια στο μυαλό της. Τα πρωινά έδινε τα μαθήματα και την υπόλοιπη μέρα έγραφε με μανία. Ικανοποιημένη και με τα δύο. Ήταν από τους τελευταίους φοιτητές στην πόλη. Δεν την πείραζε. Ίσα ίσα, την ευχαριστούσε γιατί είχε περισσότερη ησυχία στη βιβλιοθήκη, στο σπίτι και γενικά, γύρω της. Διαβάζοντας την τυχαία σελίδα που βρήκε δίπλα της, ένιωσε κάπως ευχαριστημένη για τη δουλειά που έκανε τόσο καιρό. Ήταν σίγουρη πως αν το περνούσε στον υπολογιστή, δε θα της άρεσε τόσο και θα άλλαζε το περισσότερο κάτι το όποιο την ανησυχούσε, γι’αυτό παράτησε τη σελίδα και σηκώθηκε. Βαριόταν απίστευτα και αυτή η ζέστη, μόνο σύμμαχος της δεν ήταν, όμως θυμήθηκε πως είναι η τελευταία Παρασκευή που περνάει στην πόλη.
“Έλα, είσαι προετοιμασμένη για το απόγευμα; Άκουσα πως θα έχει πολύ δύσκολα θέματα!” Ήξερε πως όταν χτυπάει το τηλέφωνο με το που έχει ξυπνήσει, δεν είναι για καλό. Της κόπηκαν τα πόδια και το συννεφάκι της ευχαρίστησης διαλύθηκε. “Όχι ακριβώς.. Εσύ;” Είχε ανοίξει ήδη ό,τι σημείωση είχε μπροστά της για να προλάβει ό,τι μπορούσε. “Όχι γιατί δεν γράφουμε σήμερα!! Απλά πήρα να σου πω χρόοοονια πολλάααα και να κάνω την καθιερωμένη μου μαλακία, την οποία πίστεψες και πάλι!! Θα έρθουμε σπίτι σου το βράδυ, να έχεις τίποτα για φαϊ! Τα υπόλοιπα δικά μας!! Φιλιά!” Της το έκλεισε προτού προλάβει να απαντήσει. Κάθε χρόνο δεχόταν την ίδια φάρσα από την κολλητή της και κάθε χρόνο πιανόταν κορόιδο. Δεν ήταν καλή με τα γενέθλια και συγκεκριμένα με τα δικά της. Μεγάλωσε λίγο ακόμη σήμερα και γι’αυτό έπρεπε να συμμαζέψει και να μαγειρέψει. Βάζοντας μια λίστα με smiths, μαζεύει τα μαλλιά και ξεκινάει με το σκούπισμα. Ό,τι χειρότερο από μεριά δουλειών του σπιτιού, αν και έβρισκε απολαυστικό να χάνονται από μπροστά της οι τούφες μαλλιών που σχηματιζόντουσαν στο πάτωμα.
Κλείνοντας τη σκούπα, άκουσε το κουδούνι και δεν ένιωθε ψυχολογικά έτοιμη να ανοίξει. “Καλημέρα σου καλή μου και χρόνια σου πολλά! Να ξέρεις πως στεναχωριόμαστε που δε θα σε έχουμε απ’του χρόνου και πως ό,τι χρειαστείς, θα είμαστε εδώ! Σου έφτιαξα απ’τα τρουφάκια που σου αρέσουν! Να’σαι πάντα καλά! Α! Και η καθιερωμένη ανθοδέσμη πάνω απ’το γραμματοκιβώτιο σου!” Η σπιτονοικοκυρά της ήταν, ίσως, ο πιο γλυκός άνθρωπος που γνώρισε ποτέ της. Ακόμα και τον καιρό που δεν μπορούσε να πληρώσει το νοίκι, εκείνη δεν είχε κανένα πρόβλημα, ούτε της έκανε παράπονα. Και ο άντρας της; Πάντα χαμογελαστός και ευδιάθετος! “Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα! Εεμ.. δεν πρόλαβα ακόμα να πάρω κάποιο κέρασμα, έναν καφέ όμως μπορώ να σας τον φτιάξω!!” Ήθελε να γίνει χαλί να την πατήσει. Τόση καλοσύνη δύσκολα την βρίσκει κανείς και κείνη την είχε στη διπλανή πόρτα.
-Θα σου έρθουμε την Κυριακή το πρωί, αν δεν έχεις κάτι να κάνεις! Αφού σήμερα έχεις δουλειές και αύριο θα κοιμάσαι λόγω του πάρτυ, η Κυριακή πιστεύω είναι μια χαρά!
-Φυσικά! Θα σας περιμένω! Καλή σας μέρα!!
Δεν περίμενε να έχει φέτος ανθοδέσμη. Ούτε και η σπιτονοικοκυρά της, απλά δεν ήθελε να φανεί αδιάκριτη. Κάθε χρόνο εκείνος, ξυπνούσε νωρίτερα, έφευγε λέγοντας πως θα βρεθούν στο κέντρο για καφέ και άφηνε στο γραμματοκιβώτιο μία ανθοδέσμη. Κάθε χρονιά, της άρεσε και πιο πολύ. Δεν μελαγχόλησε, απλά χαμογέλασε και γύρισε στις δουλειές της. Είχε κάτι σουβλάκια στην κατάψυξη και ήταν σίγουρη πως θα ήταν αρκετά για τα παιδιά. Άλλωστε, στην τελευταία τους βραδιά όλοι μαζί και δε θα τους ένοιαζε και πολύ το φαγητό.
Το γεγονός πως οι μέρες τις σ’αυτή την πόλη λιγοστεύουν την έκανε να συνεχίσει την ιστορία που καλλιεργούσε τόσες μέρες. Δεν ένιωθε πως ήθελε να φύγει. Όσο και να την ενοχλούσε η υγρασία ή τα παιδιά που τσιρομαχάν την περισσότερη μέρα. Είχε συνηθίσει σε ένα όμορφα άσχημο μέρος. Παρασύρθηκε και η ώρα πέρασε.
“Χρόνια πολλάαα!! Να σε χαιρόομαστε!!” “Χρόνια πολλά κοπελάρα μου!! Σου έφερα το αγαπημένο σου!!” Δεν έλεγε κάτι άλλο πέρα από “ευχαριστώ πολύ” με ένα τεράστιο χαμόγελο. Ήταν ευτυχισμένη με μία δόση λύπης. Είχε τα πάντα. Φίλους, φαγητό, ποτό, μουσική, αναμνήσεις και έναν φάκελο μαζί με την ανθοδέσμη που δεν άνοιξε ακόμα.
“Πρέπει να τον ανοίξεις! Σίγουρα θα σου λέει κάτι καλό και για να είναι μεγαλύτερος απ’τον συνηθισμένο, τότε θα είναι κάτι σοβαρό!!” Φοβόταν κάπως μα δεν δίστασε περισσότερο. “Η ΑΙΤΗΣΗ ΣΑΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΕΠΙΤΥΧΩΣ” Δεν ήθελε και πολύ για να καταλάβει πως τα θερινά μαθήματα συγγραφής που συζητούσαν, της παραχωρούν μία θέση χάρη σ’εκείνον. Τώρα έχει σίγουρα τα πάντα. Με μία πρόποση ξεκίνησε η πιο όμορφη και συγκινητική βραδιά ξέροντας πως η επόμενη βδομάδα ήταν αυτή του πακεταρίσματος. Το πτυχίο στη συνέχεια και μετά τα μαθήματα που λίγο πολύ πάντα ήθελε. Ίσως καταφέρει τα πάντα τελικά. Έχει χρόνο, αγάπη και έμπνευση. Και λίγα τρουφάκια για την ώρα.

Like what you read? Give Πιέρα Λε Μπου a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.