Μαλακό χαλί, δύσκολος λεκές.

Τα τελευταία 3 χρόνια έχουμε μετακομίσει 4 φορές. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε βρει ούτε το κατάλληλο σπίτι, ούτε την κατάλληλη δουλειά. Εκείνος μου λέει να πουλήσω τον υπολογιστή και να πάρω μία γραφομηχανή. Εγώ του λέω να κόψει το κάπνισμα και να μου πάρει μία γραφομηχανή. Οι γονείς του λένε να με χωρίσει γιατί ποτέ δεν τους άρεσαν τα τατουάζ και τα σκουλαρίκια μου. Εκείνος δείχνει να μην τους δίνει σημασία και να με αγαπάει καθημερινά λίγο παραπάνω. Εγώ λέω πως δεν θα τον αφήσω με τίποτα γιατί κανένας άλλος δεν πρόκειται να μου φτιάχνει τόσο υπέροχη ομελέτα.
 Το τωρινό μας σπίτι είναι δυόροφο, μα μικρό. Επιμένω να αλλάξουμε τις σκάλες, γιατί ώρες ώρες κουνιούνται πολύ και φοβάμαι. Δίπλα απ’την κρεβατοκάμαρα μας, υπάρχει το δωμάτιο του γάτου. Είναι αρκετά αυτοκρατορικός για να μην έχει -τουλάχιστον- ένα δωμάτιο. Ορισμένα βράδια βέβαια, έρχεται ανάμεσα μας, προσπαθώντας να δείξει πως το δικό μας κρεβάτι είναι πολύ πιο βολικό απ’το δικό του. Και το καταφέρνει.
 Τις Παρασκευές έχουμε ρεπό και δεν ξέρω ποια οντότητα το έφτιαξε έτσι, αλλά είναι το πιο όμορφο πράγμα που μας συνέβη έπειτα από κείνο το βράδυ της Κυριακής. Ποια Κυριακή θα ρωτήσει κανείς; (Κανείς)
 Ήμασταν στο πρώτο σπίτι που νοικιάσαμε μαζί. Το είχα κάνει ειλικρινά ονειρικό. Του είχα ζωγραφίσει μια αλεπού στο σαλόνι, που ξέρω πόσο τις λατρεύει και κείνος είχε διαμορφώσει μία γωνία με το γραφείο μου, για να γράφω. Τα πρώτα έπιπλα που είχαμε βάλει ήταν μία τεράστια βιβλιοθήκη και ένα ψυγείο για τις μπύρες μας. Τότε δούλευα σε δύο μπαρ, όσο περίμενα κάποια έγκριση για μια φθηνή έκδοση του βιβλίου μου. Εκείνος ήταν σεφ σε πρωτοκλασάτο ρεστοράν βορίων προαστίων. Ήταν όμορφα. Ακόμα κι όταν το τεστ βγήκε θετικό και συνειδητοποίησαμε πως στη γωνία που βρισκόταν το γραφείο μου θα μπει μία μικρή κούνια και πως η αλεπού απ’το σαλόνι θα πρέπει με κάποιο τρόπο να μετατοπιστεί στην αποθηκούλα.
 Αποφασίσαμε να κάτσω σπίτι, μιας και ο δικός του μισθός ήταν αρκετός, τουλάχιστον για την ώρα, οπότε Κυριακή βράδυ σχόλασα από την τελευταία μου βάρδια στο αγαπημένο μου μπαρ και ξεκίνησα για το σπίτι. Εκείνος με είχε ενημερώσει πως θα σχολούσε νωρίτερα και θα έφτανε σπίτι 10 λεπτά αργότερα από μένα. Κάθε φορά που έβλεπα τέτοιο μήνυμα χαιρόμουν. Δεν βρίσκω μεγαλύτερη γαλήνη από ήσυχα βράδια παρέα μαζί του.
 Η ώρα ήταν 2:23πμ και η πόρτα παραβιασμένη. Κάνοντας δύο βήματα προς τα μέσα επιβεβαιώθηκε η υποψία που έχει κάθε άνθρωπος που βρίσκει παραβιασμένη την πόρτα του σπιτιού του. Δεν θυμάμαι πόσο ήταν το χρονικό διάστημα μεταξύ του να γυρίσω και να τρέξω μέχρι του να μου χώσει κάποιος ένα μαχαίρι στο στομάχι και ως τελευταία εικόνα να είναι μία λίμνη αίματος ακριβώς δίπλα μου, στο πιο μαλακό χαλί που έτυχε να αποκτήσω ποτέ.