Τζορτζ Πέπαρντ

Μου χτυπούσε κάποιος την πόρτα, περίπου μισή ώρα. Δεν μπορούσα να πάω να ανοίξω γιατί προσπαθούσα να βγάλω άκρη με μία συνταγή για μοσχαράκι τυλιγμένο με σφολιάτα μαζί με πατάτες baby, καρότα, σως πορτοκαλιού και τσιγαρισμένα μανιτάρια με σκόρδο, δεντρολίβανο και παλαιωμένο κονιάκ. Εντάξει, τα μανιτάρια ήταν εύκολα, τουλάχιστον μέχρι την στιγμή που θα έβαζα το κονιάκ και θα έπαιρνε φωτιά το τηγάνι. Και πάλι, ήταν εύκολα. Το γαμημένο το μοσχαράκι όμως που αρνιόταν επιδεικτικά να μείνει ντυμένο με την ακόμα πιο ατίθαση σφολιάτα, ήταν αυτό που με έκανε να μην μπορώ να αποδράσω απ’την κουζίνα, έστω και 10". 
Δεν είχα σκοπό να πειραματιστώ με την μαγειρική, όμως το δείπνο για το αφεντικό μου και την οικογένειά του δε θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει αυγά σαλάτα και μπολονέζ με έξτρα τυρί.
Αφού σταμάτησε να χτυπάει η πόρτα, αποφάσισα να πιαστώ και με το επιδόρπιο. Εντάξει, το πρώτο πιάτο θα ήταν μία κρύα πράσινη σαλάτα, αλλά το επιδόρπιο θα έπρεπε να είναι κάτι εξ ίσου εντυπωσιακό όσο το κυρίως. Σκέφτηκα να φτιάξω banoffee, αλλά θυμάμαι μία φορά που ήρθαν στο γραφείο τα παιδιά και ο μικρότερος έφαγε ένα κομμάτι μπανάνας απ’την φρουτοσαλάτα μίας συναδέλφου και κατέληξε στο πάτωμα με σπασμούς, οπότε αυτόματα ακύρωσα την ιδέα στο μυαλό μου. Μία πάστα φλώρα όμως με μαρμελάδα βατόμουρο δεν είναι κακή ιδέα, μαζί με σπιτικό παγωτό, της μητέρας μου μεν, αλλά ποιος θα το ξέρει; Έτσι, ξεκίνησα να την φτιάχνω. Η ζύμη εύκολη. Τίποτα παραπάνω από βούτυρο και αλεύρι. Η μαρμελάδα ακόμα πιο εύκολη. Δύο βαζάκια στην τιμή του ενός, απ’τις προσφορές του προηγούμενου Σάββατου. Ακόμα και οι λωρίδες για το από πάνω, μου βγήκαν τέλειες! Την σκέπασα και την έβαλα στο πλάι, μέχρι να γίνει το μοσχαράκι, που ανάθεμα κι αν ψηθεί κανονικά μέχρι μέσα.
Θα τους εντυπωσιάσεις έτσι, να είσαι σίγουρη! Πρωτίστως την σύζυγο πρέπει να εντυπωσιάσεις και με αυτή τη συνταγή θα ξετρελαθεί!”, μου είπε η μάνα μου όταν μου έδωσε την συνταγή. Μήπως να τσεκάρω τις επιπτώσεις του ωμού μοσχαριού; Καλύτερα ναι. Να ξέρω, τι να έχω εύκαιρο στο τραπέζι. 
Η σφολιάτα πήρε όντως ένα πάρα πολύ ωραίο χρώμα, ίσα που με έκανε να νιώσω και όμορφα. Έβγαλα το ταψί με όση προσοχή δεν είχα βάλει την πρώτη φορά που πήρα αγκαλιά το ανήψι μου, με αποτέλεσμα να πέσει, αλλά ευτυχώς ο πατέρας του βρέθηκε αστραπιαία στα πόδια μου. Κι άλλη φορά βέβαια βρέθηκε εκεί, αλλά είναι κάτι το οποίο δεν αναφέρουμε και πολύ. Εν τέλει, το φαγητό φαινόταν υπέροχο. Τις πατάτες και τα καρότα είχα φροντίσει να τα βάλω 20 λεπτά πρωτού το βγάλω, για να κρατηθούν. Έβαλα, τέλος, την πάστα φλώρα στον φούρνο και έκατσα στον καναπέ, διαβάζοντας την ποιητική συλλογή του Donne, που μου πήρε ο αδερφός μου για τα Χριστούγεννα. Ήταν το βιβλίο με το οποίο σφράγισα την βιβλιοθήκη μου. Κάθε χρόνο φρόντιζε ο αδερφός μου να μου παίρνει και από ένα βιβλίο, αλλά στα μπαζάρ που γινόντουσαν 2–3 φορές τον χρόνο, πήγαινα και άφηνα 1/4 του μισθού μου. Περίπου γι’αυτό γινόταν και το σημερινό δείπνο. Για 1/4 μισθού. Κοινώς, μελλοντική αύξηση. Η μητέρα μου επέμενε πως θα την κερδίσω με βάση το φαγητό. Εν μέρει, την άκουσα(γενικά), αλλά για καλό και για κακό έφτιαξα και ορισμένα σχεδιαγράμματα που θα ωφελούσαν και σε μία παραπάνω συζήτηση. Η πίτα είχε γίνει. Το σπίτι μύριζε σχεδόν όπως των γονιών μου, στις γιορτές.
Ετοιμάσα την σαλάτα, έκανα ένα γρήγορο μπάνιο, φόρεσα το φόρεμα με το οποίο πήγα στο πρώτο ραντεβού με τον πιο αποτυχημένο έρωτα της μέχρι τώρα ζωής μου, ένα κραγιόν δύο τόνους πιο έντονο απ’το δέρμα, χαμηλά γοβάκια, γιατί δεν ήθελα να περάσω σε ύψος την σύζυγο και με το μενταγιόν να δένεται πίσω απ’τον λαιμό μου, ήμουν έτοιμη να τους υποδεχτώ.
Η ώρα ήταν 20:01 και η πόρτα χτύπησε.

- Καλησπέρα, δεσποινίς Έλεν!
- Χαίρεται, καλώς ήρθατε! Παρακαλώ.
- Να σας συστήσω την γυναίκα μου, Βερνέλ και τον μεγάλο μου γιο που δεν είχες προλάβει να γνωρίσεις τις προάλλες, τον Τζορτζ.
- Χαίρομαι πάρα πολύ για την γνωριμία, παρακαλώ, μην στέκεστε. Περάστε στο καθιστικό.
- Μυρίζω βατόμουρο;
- Αποκαλύψατε την έκπληξη μου, κύριε Τζορτζ.
- Χαρά μου.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.