Όνειρο στο κύμα

Ένα μέρος που με έκανε να πιστεύω
πώς ήταν βιβλιοθήκη
όμως όλα έδειχναν πως ήταν γραφείο κηδειών
μία γυναίκα 65 εκατοστών
δεν με άφησε να περάσω
δεν με άφησε να της πω αυτά που χρειαζόταν να ξέρει
δεν με άφησε καν να κλάψω
“πρέπει να την θάψω, δεν με ακούτε;”
φώναζα και σπαρταρουσα δίχως αντίκρυσμα
“πρώτα θα κάτσω στην καρέκλα μου και μετά θα γίνουν όλα”
μου απάντησε, εριστικά, σχεδόν εχθρικά
προσπάθησα να την αρπάξω και να την τοποθετήσω σε εκείνη την καρέκλα
αλλά αόρατα σκοινιά με τραβούσαν όλο και πιο πολύ
πίσω
τόσο πίσω ώστε να βλέπω μόνο το στόμα της να ανοιγοκλείνει
δίχως να ακούω
“πρέπει να την θάψω, σας λέω, είναι νεκρή”
τα σκοινιά με άφησαν και άρχισα να τρέχω προς εκείνο το γραφείο
ήταν σίγουρα από ξύλο καρυδιάς
έτρεχα
έτρεχα με όλη μου την δύναμη
τόσο ώσπου ένιωσα αλμυρές σταγόνες
να βγαίνουν απ τα μάτια μου
“δεν επιτρέπεται να κλάψεις μέχρι να κάτσω”
και σας λέω, δεν καθόταν η πουτάνα
με έβλεπε να βραχυκυκλώνομαι
να ματώνει η μύτη μου από την πίεση
που ποτέ δεν έλεγε να ανέβει, μέχρι τότε
να φωνάζω, να διεκδικώ μία κηδεία
μία κατάλληλη κηδεία
για Κείνη
που ήταν σαν να με άφησε χθες
όμως έχει χρόνια
και γω δεν κατάφερα να σταθώ αξία δίπλα της
παρά μόνο τώρα που μου έμεινε αυτή η δουλειά
και έπρεπε επιτέλους να ρίξω χώμα πάνω της
όμως αυτή η γυναίκα δεν ήθελε να με βοηθήσει
έβλεπα την ηδονή στα μάτια της
μπρος στο θέαμα
με εμένα και τα σκοινιά
και τα λόγια της
λόγια που μου τρυπούσαν την σπονδυλική στήλη
και δεν υπήρχε κανένας γύρω μου
να την πάρει και να την τοποθετήσει
πάνω σε κείνη τη γαμημενη καρέκλα
σας λέω
Σηκώθηκα απότομα
δεν μπορώ να πω ότι ζαλίστηκα
σκέφτηκα να φωνάξω την μάνα μου
όμως κοιμόταν και την λυπήθηκα
σκέφτηκα να φωνάξω Εκείνον
όμως αυτός κι αν κοιμόταν
αιώνια

τα χέρια που σε ξύπνησαν
είναι πλέον νεκρά

βγήκα στο μπαλκόνι και έμπλεξα τα πόδια μου στα κάγκελα
μακριά πόδια δεν τα λες
αλλά τουλάχιστον είναι μικρά τα κάγκελα
πήρα τον αναπτήρα και άναψα τον αστράγαλο μου
στο μυαλό μου έπαιζε μία φαντασία του Σοπέν ενώ πιο μακριά έτριζε ή φωνή εκείνης της γυναίκας
δεν ξύπνησα κανέναν αυτή τη φορά

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Πιέρα Λε Μπου’s story.