A stranger has disconnected

-Πάλι εδώ;
-Δεν χορταίνω να το κάνω.
-Δεν άλλαξες, βλέπω.
-Από αγάπη το κάνω.
-Πες μου τι θέλεις τώρα.
-Ήθελα να δω πως τα πας.
-Νόμιζα πως έχει γίνει φανερό.
-Επιβιώνεις. Δύσκολα, αλλά το κάνεις.
-χεχ
-Πίνεις πολύ. 
-Και;
-Εντάξει. 
-Θέλω να φύγεις.
-Όταν το έκανα με μίσησες.
-Γι’αυτό και θέλω να φύγεις και τώρα.
-Θα το μετανιώσεις.
-Ας το κάνω.
-Είσαι σίγουρη;
-Ναι.
-Σου πάνε έτσι τα μαλλιά σου.
-Τα σιχαίνομαι.
-Δεν σε αγάπησες και ποτέ.
-Γιατί δεν φεύγεις;
-Θα χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή σου λίγο.
-Δεν ξέρεις τον κωδικό.
-Ποτέ δεν τον άλλαξες.
-Ειλικρινά, θέλω να φύγεις.

Ήταν απ’τις μέρες του μήνα που το φεγγάρι φώτιζε δωμάτια ολόκληρα, οπότε το εκμεταλλευόμουν και διάβαζα μικρά βιβλιαράκια των 2 και 3€ απ’τα public, στο μπαλκόνι. Ανέκαθεν με 2 μπύρες και 3–4 στριφτά, επειδή μου αρέσει απίστευτα η μυρωδιά του καπνού όταν αναμειγνύεται με το φρεσκοποτισμένο γρασίδι.

-Χαμογελάς!
-Δεν μπορώ να αντισταθώ στο φλερτ του Chopin.
-Ποτέ δεν μπόρεσες.
-Όταν σου ευχήθηκα να πεθάνεις, ξέρεις, δεν το εννοούσα.
-Λόγια είναι. Πόσο μάλλον πάνω στα νεύρα. Σε καταλαβαίνω.
-Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν το έκανες. Με άφηνες απλά να πίνω στο σπίτι σου και να ξεχνάω που είναι το δικό μου.
-Και είναι λίγο αυτό;
-Δεν είναι αρκετό.
-Τι είναι αρκετό για σένα;
-Αυτό το κομμάτι. Το είχα στο μυαλό μου, εκείνο το βράδυ. Καθώς ερχόμουν; Είχα βγάλει το πρώτο μέρος και ήθελα να στο δείξω.
-Λυπάμαι.
-Ανέκαθεν.
-Πλέον το έβγαλες ολόκληρο.
-Κάθε φορά που ακούω Bach, σκέφτομαι το silence of the lambs.
-Ναι;
-Κάθε φορά που ακούω Chopin, σκέφτομαι εσένα διπλωμένο στο μπάνιο σου, γεμάτο αίματα και νεκρό… ξέρω, λυπάσαι.

A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.