η ιστορία μιας καμμένης γενιάς

Κάηκε και τι να γίνει… Δεν πειράζει και κανέναν, κανέναν(?) Ούτε αυτούς που χαράζουν πολιτικές, ούτε τους γονείς τους, που έδωσαν μεδούλι για να τους μεγαλώσουν, και ούτε καν τους ίδιους. Ο,τι έκαναν το 2004 με τις παχιές αγελάδες, το ίδιο κάνουν και τώρα… Ναι, για την γενιά των 30άρηδων γράφω, το κομμάτι που έμεινε πίσω. Aυτούς που κατατάσσουμε στην Γενιά “Ν”, όπου Ν βάλε Network aka δίκτυο. Γιατί Network? Επειδή είναι η πρώτη γενιά που στ’αλήθεια στήριξε τις σχέσεις της στα Online Κοινωνικά Δίκτυα. Ξέρεις… ποιος τα λέει πιο γαμάτα, ποιος πάει στα καλύτερα μέρη, ποιος παίρνει τα πιο πολλά τα λαικς και τέτοια. Ορθή χρήση δεν λέω…

Από την εφημερίδα, το Αλμανάκο, το σταθερό τηλέφωνο (-Καλησπέρα, τον Γιώργο θα ήθελα -Ναι, μισό λεπτό να του πάω το τηλέφωνο) και τα SMS του Nokia 3310, περάσαμε κάπου στα 2006 μΧ στο ιντερνέτ. Ναι, τότε ήρθε το γρήγορο ιντερνέτ στην Ελλάδα. Σκληρή η μετάβαση. Τότε λοιπόν οι “Ν” πήραν όλη την πληροφορία του πλανήτη στα χέρια τους. Και τι έκαναν? Εεεε τι να καναν, συνέχισαν να περιμένουν..

Από μικρούς τους έταξαν ότι θα μπουν στο δημόσιο και θα πληρώνονται για να μην δουλεύουν. Σε αντίθεση με το παραπάνω, τους έμαθαν από 16 χρονών να δουλεύουν τουλάχιστον 9ώρα- Δεν καταλαβαίνω γιατί βέβαια, αφού στο δημόσιο έχουμε εξαφανιστεί στις 7+59(ώρες) στην καλύτερη- 6 σχολείο και 3 φροντιστήριο για να γράψουν καλά στις πανελλήνιες και να σωθούν. Αφού μπήκαν στο πανεπιστήμιο, αυτό που έπιαναν με τον βαθμό που έβγαλαν και όχι αυτό που ήθελαν — γιατί και το ΤΕΙ ως γνωστών είναι κατώτερο και δεν σου δίνει τόσο κύρος στην κοινωνία- προσαρμόστηκαν και τελείωσαν σχεδόν χωρίς να διαβάσουν ποτέ -εκτός και αν ήταν πολυτεχνείο, ιατρική ή νομική που δεν τελειώνουν χωρίς διάβασμα-.

2017 και οι “Ν” λοιπόν, όσοι δεν την έκαναν για άλλες πολιτείες, ακόμα περιμένουν τη δουλειά να τους έρθει.. δεν κάνουν βήμα παραπέρα. Δεν βγαίνουν από την ζώνη ασφάλειας τους και δεν μπορούν να αποχωριστούν το πλυντήριο και το φαγητό της μαμάς τους. Στηρίζονται στις γνωριμίες των γονιών τους και όσοι είχαν μπάρμπα στην Κορώνη βολεύτηκαν, αλλά το κρατάνε κρυφό ακόμα και στους πιο κοντινούς. Δεν δίνουν δεκάρα για τους γύρω, τουλάχιστον, ενώ που και που εύχονται να πεθάνει η κατσίκα του δίπλα που είπε και ο συγχωρεμένος ο μακαριστότατος Χριστόδουλος. H ομαδικότητα είναι λέξη άγνωστη γι αυτούς ενώ η κρίση και το 30% της ανεργίας είναι οι μόνιμες δικαιολογίες -δε λέω, κρίση, αλλά κουνήσου λίγο-. Έχουν γνώμη για τα πάντα συνήθως τονίζοντας τα αρνητικά, όπως κάθε Έλληνας που σέβεται το αρχαιοελληνικό DNA του, και δεν παράγουν καμία μα καμία αξία για το σύνολο.

ΦΩΤΑ: “Κυρίες και κύριοι, αυτή η γενιά — της οποίας είμαι περήφανο μέλος- πάει! Ας προσπαθήσουμε να σώσουμε τις επόμενες…”

D

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.