Mijn kinderen van 10 en 12 jaar zijn verslaafd aan vlogs. Ze kijken bijna iedere dag naar Enzo Knol, Linda de Munck en Monica Geuze.(en vele anderen).

Ikzelf heb me (om op de hoogte te blijven) ook geabonneerd op een aantal van die kanalen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik nauwelijks kijk.

Ik merk dat ik toch liever het nieuws volg via het geschreven woord (Twitter, Feedly, Blendle, LinkedIn, Facebook) of via plaatjes (Instagram, Pinterest).

Een vlog is voor mij te confronterend. Je hebt dan ook direct een lelijk of mooi gezicht vol in beeld en een stem (die je soms niet bevalt) en daar heb ik vaak geen zin in.

Ook vraag ik mij af of mijn doelgroep en opdrachtgevers (ondernemers en eigenaren van bedrijven) zitten te wachten op vlogs. ( je moet immers gaan vissen waar de vissen zitten).

De meeste vlogs die ik ken, zijn met veel enthousiasme gemaakt maar blijven een beetje hangen in goedbedoelde kneuterigheid. Of ze zijn niet kneuterig maar je gaat je irriteren aan het super Amerikaanse overenthousiasme van bijvoorbeeld Gary Vanyerchuk (op papier trok ik hem beter; bovendien slist hij een beetje valt me op als ik zijn video’s kijk, maar dit uiteraard terzijde).

Ik merk bij mezelf dat ik iedere dag een blog lezen (of foto’s kijken) beter trek dan iedere dag een vlog kijken.

Ik blijf een man van plaatjes en het geschreven woord (ik lees ook liever boeken dan dat ik films bekijk).

Bij het geschreven woord kan ik in mijn hoofd zelf de werkelijkheid vormgeven. Daarom vallen films die naar aanleiding van een boek zijn gemaakt vaak tegen omdat je in je hoofd in hele andere voorstelling had gemaakt.

Is dit een generatie ding? Of is dit vooral een kwestie van smaak en voorkeur?

Ik hoor graag jullie mening!

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Olaf Molenaar’s story.