ไปปั่นราบ 11

โคตรเหนื่อยเลย!! แต่กลับได้ความคิดดีและบทเรียนดี ๆ ระหว่างทางมากมาย

เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ธรรมดา ที่ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหนดี แต่บิวชวนไปปั่นเสือภูเขาที่ราบ 11 ไอ้เราก็คิดว่าจะเป็นทางธรรมดาที่เคยปั่น ปรากฏว่าพอไปถึง นี่ป่าเลยนะ !! คำว่า ทาง ก็คือ รอยเก่าที่เคยมีคนอื่นปั่นไว้ก่อนหน้านี้ ส่วนที่กั้นต่าง ๆ เป็นแค่เชือกปอขึงไว้หย่อน ๆ

เริ่มปั่นในใจคิดว่าจะไหวมั้ย ด้วยสภาพจักรยานและน้ำหนักของตัวเองไม่ใช่น้อย ๆ กับเส้นทางที่โหดที่สุดที่เคยเจอมาตั้งแต่ปั่น (อาจจะธรรมดามากสำหรับคนที่โปรแล้ว แต่ผมนู้บ!!) โอ้ย ต้องเลือกลายทางดี ๆ เอาที่คิดว่าไหว ถ้าเลือกผิดไปเจอทางที่บังคับกระโดด ก็ช่างน้ำหนักดี ๆ ว่าจะโดดหรือถอยกลับมาเลือกลายใหม่ ซึ่งบางครั้งมันทำไม่ได้ เลยต้องค่อยลงแล้วจูงรถเอา หากฝืนกระโดดโดยที่ไม่มีสกิลมก่อนเลย อาจจะคอหักตายได้ เพราะแมร่งสูงมากกกก..

แฮ่ก ๆ ๆๆ เสียงเหนื่อยหอบพร้อมเม็ดเหงื่อที่เริ่มชุ่มเสื้อผ้า มาตั้งแต่ครบรอบแรก บิวบอกให้พักก่อน แต่กัดฟันบอกไปว่า ขออีกรอบนึงเลย เด่วจะได้พักยาว ๆ

ในรอบสอง ดีกว่ารอบแรก ครั้งแรกมันเต็มไปด้วยความไม่รู้ ความสงสัย ความตื่นเต้น แต่พอปั่นมาในรอบที่สองแล้ว รู้สึกสนุกกว่าการปั่นตามถนนหนทาง มันรู้สึกว่า เนี่ยแล่ะ เรากำลังเผชิญหน้ากับสติตัวเอง เรากำลังจะพัฒนาความสามารถของตัวเองไปอีกหนึ่งรูปแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน

สนามที่ดี ควรจะมีเส้นทางหลากหลายรูปแบบให้เราเผชิญ คิดว่า สนามเหล่านี้ไม่ต่างไปจากสนามชีวิต หากเราไม่เคยพบเจอเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ถาโถมเข้ามาสอนบทเรียนให้กับเรา เราจะไม่มีสกิลเอาไว้ใช้แก้ไขสถานการณ์ในยามที่ต้องเผชิญเลย สนามเหล่านี้เป็นครูสอนวิชาชีวิตชั้นดี สอนให้เราเข้าใจโลก สั่งสมประสบการณ์ชีวิต เป็นภูมิคุ้มกันให้กับหัวใจ และทำให้ร่างกายแข็งแรงอีกด้วย